Οι Ινδοί Kryptos , ένα από τα πιο αξιόλογα σχήματα της χώρας τους, δεν είναι νέοι στον χώρο. Η μπάντα δημιουργήθηκε το 1998 και με ήδη δύο άλμπουμ στην κατοχή τους, τα "Spiral Ascent" και "The Ark of Gemini", τον Φλεβάρη του τρέχοντος έτους παρέδωσαν έναν αρκετά καλό δίσκο με τίτλο "The Coils of Apollyon". Ο δίσκος γνώριζει τεράστια επιτυχία και οι ίδιοι έχουν support-άρει μπάντες σαν τους Dark Tranquility, Kreator καθώς και Iron Maiden. Έτσι λοιπόν τέσσερα χρόνια μετά, έχουμε ένα δίσκο αποτελούμενο από εννιά τραγούδια.
Χωρίς χάσιμο χρόνου, πατάω play και το "Mask of Anubis" ξεκινάει. Το δεύτερο και ομώνυμο τραγούδι του δίσκου, φέρνει μαζί του μερικές επικές γεύσεις και συνεχίζει να κλίνει προς thrash στοιχεία, αλλά με άφθονη μελωδία. Είναι ένα μεθυστικό, ανατολίτικο μείγμα. Με την διαδοχή των τραγουδιών, το άλμπουμ συνεχίζει να προσφέρει περισσότερα κομμάτια ντυμένα από την εκκεντρική ποικιλία του στυλ τους. Κομμάτια που ξεχωρίζουν είναι σίγουρα το "Serpent Mage", που σε μεταφέρει σ' ένα μαγευτικό εκτεταμένο instrumental πέρασμα στο στυλ των πρώημων Maiden, ενώ υπάρχει ακόμη ένα ελαφρύ touch από το ύφος του Di'Anno στα φωνητικά. Το "Nexus" ακολουθεί και το riffing σε αυτό το τραγούδι γίνεται λίγο πιο ενδιαφέρον και γεμίζει τα leads, αλλά έχω την αίσθηση ότι τα σόλο στις κιθάρες στα δύο προαναφερθέντα κομμάτια θα μπορούσαν να έχουν λίγη περισσότερη φαντασία.
Τα "Eternal Crimson Spires", "Spellcraft" και "Starfall" είναι κομμάτια που σε κάνουν να μένεις με ανοιχτό το στόμα. Πραγματικά δεν μπορώ να σκεφτώ τι μπορεί να πει κάποιος για αυτά τα τραγούδια, που αποτελούν το ένα τρίτο του άλμπουμ. Ακούγονται ευχάριστα, και ακολουθούν τα χνάρια των προηγούμενων τραγουδιών του δίσκου. Προσωπικά το αγαπημένο μου τραγούδι του άλμπουμ, "Visions of Dis", εισάγει μια αναζωογονητική απόκλιση στο όλο conept, παρόλο που είναι το προτελευταίο τραγούδι. Υιοθετώντας μια πιο προοδευτική αίσθηση στη δομή, το κομμάτι παρουσιάζει μερικές από τις πιο ρυθμικές δομές του άλμπουμ, και δεν είναι τόσο προβλέψιμο, όπως τα περισσότερα από τα άλλα. Το "Το Isle of Voices", ένα όμορφο, ακουστικό, ολιγόλεπτο instrumental τραγούδι που κλείνει ευχάριστα τον δίσκο.
Τα συμπεράσματα, η πιο αξιοσημείωτη βελτίωση από το τελευταίο άλμπουμ (εκτός από την παραγωγή) είναι τα φωνητικά του Nolan Lewis, ο οποίος είναι ένας εξαίρετος μουσικός. Στον προηγούμενο δίσκο τους, τα φωνητικά ήταν βραχνά, και κάθε στίχος μετά βίας διακρινόταν από τους άλλους. Ο Lewis εξακολουθεί να ισχυρίζεται ότι βγάζει ακόμα "βραχνά" φωνητικά, αλλά τώρα τα συνδυάζει με ένα στοιχείο επιθετικότητας που κάνει τα φωνητικά να φαίνονται να "ταράζουν" τα αυτιά του ακροατή, προσθέτοντας μια διάσταση ισχύος.
Βαθμολογία: 87/100
Για το RockOverdose.gr: Λαμπρινή Γκούμα
Comments
