Την περασμένη Κυριακή, το θρυλικό An Club των Εξαρχείων φιλοξένησε μία πολυαναμενόμενη βραδιά ακραίου ήχου. Στο άκουσμά του οι απανταχού μπλακμεταλλάδες ανταποκρίθηκαν μαζικά, επισφραγίζοντας την απουσία εισιτηρίων στην είσοδο. Φυσικά, πρόκειται για τη sold out εμφάνιση των Lamp of Murmuur από την άλλη μεριά του Ατλαντικού, που μάλιστα πατούν για πρώτη φορά σε ελληνικά χώματα. Μαζί τους υποσχέθηκαν την κατεδάφιση του χώρου οι λατρεμένοι Dödsrit, οι οποίοι επιστρέφουν “ανέντιμα” πριν ακόμα συνέλθουμε από τα χαστούκια του Νοεμβρίου (μας βρήκαν... ανέτοιμους), καθώς και οι ανερχόμενοι Θλίψις για να πραγματοποιήσουν την παρθενική τους εμφάνιση.
Οι Θλίψις καταχειροκροτήθηκαν από το κατάμεστο An με το που πάτησαν στο ιστορικό του σανίδι. Από μία μπάντα που μέχρι στιγμής δεν είχε σχεδόν κανείς ξανακούσει, δύσκολα περίμενες τέτοιο αποτέλεσμα. Το κοινό παθιάστηκε μονομιάς και φάγαμε της χρονιάς μας από το μανιασμένο moshpit! Οι παγωμένες κραυγές του τραγουδιστή παντρεύονταν με τις αβυσαλέες αλλά και αρκετά μελωδικές συνθέσεις της μπάντας, σπέρνοντας τον όλεθρο. Η κατάμαυρη και σαθρή ατμόσφαιρα ταίριαζε τέλεια με τον υπόγειο χώρο, δημιουργώντας ένα παράξενο αίσθημα αρμονίας. Έπαιξαν κομμάτια από τον studio δίσκο τους “Dawn of Defiance”, ενώ τίμησαν και το πρόσφατο EP “Servants of Apathy”. Κάθε λεπτό του μισάωρου που μας πρόσφεραν το “αποκρουστικό” τους θέαμα, οι Θλίψις μας έπειθαν ακόμα περισσότερο να εντρυφήσουμε στη δουλειά τους και να στηρίξουμε την πορεία τους. Ανακαλύψαμε ένα καλά κρυμμένο διαμαντάκι της underground εγχώριας σκηνής, με φοβερές προοπτικές. Εύγε!
Είναι μαθημένα τα βουνά στα χιόνια, κι έτσι στον χρόνο που μεσολάβησε από το πρώτο σετ στο δεύτερο, προετοιμαζόμασταν ψυχολογικά για τις ψιλές που θα πέσουν μετέπειτα. Οι ψιλές τελικά ήταν χοντρές αλλά δεν μας χάλασε καθόλου! Οι ατμοσφαιρικότατοι Dödsrit για άλλη μια φορά έδειξαν το αξιοσημείωτο ταλέντο τους και την εγγυημένη ποιότητά τους, τόσο παικτικά όσο και συνθετικά. Τι να πει κανείς γι αυτή τη μπάντα! Η επιτομή του ατμοσφαιρικού αλλά διόλου άνευρου black metal, που ίσα ίσα περιλαμβάνει ένα crust παρελθόν. Όπως και τον Νοέμβρη, έτσι και τώρα μοίρασαν φάπες και στον πιο δύσπιστο! Αν και τότε όντας headliners είχαν μεγαλύτερη άνεση χρόνου, στην τωρινή κατάσταση κατάφεραν να αφήσουν σταθερή την ποιότητα του setlist. Κυρίως έμειναν πιστοί στην προώθηση του “Nocturnal Will”, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν συμπεριέλαβαν και παλιότερα αγαπημένα. Γίνεται να εξακολουθήσουν να μας επισκέπτονται με αυτή τη συχνότητα; Όσες φορές και να ‘ρθουν, θα είμαστε εκεί.
Γύρω στις 22:50, έφτασε η ώρα να εμφανιστούν οι Lamp of Murmuur και ο αινιγματικός M. Αυτός ο τύπος, είναι μυστήριος. Ακούσαμε ένα πολύ καλοφτιαφμένο κράμα - ατόφιου στην καρδιά - black metal με διάφορες προσμίξεις. Μέχρι και goth και avant-garde μελωδίες έπιασε το αυτί μου! Δεν είναι τυχαίο που η μπάντα του M. είναι απ’ τα πιο πολυσυζητημένα acts του ακραίου ήχου στην Αμερική. Οι Lamp of Murmuur όχι απλά δεν φοβούνται, αλλά ενσωματώνουν τον πειραματισμό στην τέχνη και την συνολική ταυτότητά τους, γι αυτό και το αποτέλεσμα είναι μοναδικό. Το ξυλίκι στο moshpit για άλλη μια φορά θύμιζε Σεράγιεβο όμως μπροστά σε αυτό που ακούγαμε, ήταν η μόνη λογική αντίδραση! Ο μαυροφορεμένος M. ήταν εξαιρετικός, όπως και τα μέλη των Dödsrit που τον στήριξαν σαν session μουσικοί. Το μόνο μου παράπονο είναι η διάρκεια του σετ που ήταν γύρω στα 45 με 50 λεπτά, αφήνοντάς με με ένα κενό συναίσθημα όταν άφησαν τη σκηνή. Όμως αν σας πω ότι αυτή η εμπειρία μου άφησε πικρή γεύση, θα είναι ένα μεγάλο ψέμα. Το An Club πραγματικά κατεδαφίστηκε και όσοι παρευρεθήκαμε σε μία τόσο σημαδιακή εμφάνιση για τις δύο από τις τρεις μπάντες του line-up, είμαστε εξαιρετικά τυχεροί!
Για το RockOverdose,
Κείμενο - Φωτογραφίες: Κατερίνα Μήτικα
Comments
