Τέταρτη δισκογραφική δουλειά για το σχήμα της Liv Kristine Espenaes Krull(ex-Theatre of Tragedy) και του συζύγου της Alex Krull(Atrocity).
Στο δίσκο αυτό θα βρούμε κάποιες αλλαγές σε σχέση με τους προηγούμενους.Βέβαια το βασικό ύφος πού κινείται είναι το ίδιο,δηλαδή πολύ έντονο παραδοσιακό στοιχείο δοσμένο σε μιά heavy απόδοση.
Ας δούμε ποιές είναι αυτές οι αλλαγές.Αρχικά έχουμε για πρώτη φορά χρήση χορωδιακών φωνητικών σε κάποια τραγούδια,πού τα κάνουν πιό συμφωνικά σε συνδυασμό με την ανάλογη μουσική.Σε αυτά τα τραγούδια η σύνθεση είναι πιό συμπαγής και με μιά NIGHTWISH αισθητική.
Η δεύτερη διαφορά είναι ότι τα κλασσικά Νορβηγικά κομμάτια έχουν μεγαλύτερο ποσοστό σχετικά με το παρελθόν.Μετά τα πρώτα τρία κομμάτια του δίσκου,που είναι και από τα πιό δυνατά,υπάρχει συνεχής εναλλαγή μεταξύ σύγχρονων καί παραδοσιακών κομματιών.
Η τελευταία διαφορά έγκειται στο ότι τα φωνητικά του Alex Krull έχουν περιοριστεί αισθητά κι εμφανίζονται σε ελάχιστες περιπτώσεις,κι εκεί σε καθαρή μορφή.
Ο δίσκος είναι φανερό ότι βασίζεται στη φωνή της Liv.Το θέμα είναι ότι οι συνθέσεις δέν έχουν πολλές φορές τα προσόντα ώστε να συμπράξουν ικανοποιητικά μαζί της.Αν εξαιρέσουμε 2-3 κομμάτια πού είναι και πολύ ρυθμικά,δυναμικά και heavy,καθώς και 2 παραδοσιακές σκανδιναβικές μπαλάντες,στα υπόλοιπα έχουμε ένα σχετικά αδιάφορο αποτέλεσμα.
Σίγουρα η φωνή της σε κερδίζει πάντα.Υπάρχουν πάλι σημεία μέσα στον δίσκο πού δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας,με απίστευτη μελωδικότητα,εκφραστικότητα και λυρισμό.Σε κάποια άλλα απλά διεκπεραιώνει τα κομμάτια χωρίς κάτι αξιοπρόσεκτο.
Γενικά το album σου αφήνει ανάμικτα συναισθήματα.Σε κάποιες στιγμές σε ανεβάζει ή σε ταξιδεύει γαλήνια καί σε άλλες σε αφήνει αδιάφορο.
Η συνθετική ικανότητα του Alex Krull,εδώ δε φαίνεται να είναι και στα καλύτερά της.Ενώ είναι γνωστό ότι μπορεί να γράψει πολύ δυνατά τραγούδια,εδώ βρίσκουμε λίγα τέτοια δείγματα.Όπως είπαμε το ξεκίνημα του δίσκου είναι πολύ καλό και σε προδιαθέτει ευχάριστα.Κομμάτια ζωντανά,με έντονη διάθεση,heavy φόρμες πού όμως δε τα συναντάμε και στη συνέχεια.
Οι ρυθμοί μετά πέφτουν καί με κάποιες μεταλλικές παρεμβάσεις στα παραδοσιακά κομματια,δε σώζεται η κατάσταση,ούτε με τη διασκευή στο κλασσικό "To France" του Mike Oldfield.
Σίγουρα κανείς δεν έχει πιά την απαίτηση ή την ελπίδα να ακούσει κάτι σε στύλ Theatre of Tragedy.Αυτό έχει ξεκαθαριστεί πρό πολλού.Αλλά ίσως θέλαμε κάτι πιό μεστό.Πάντως σε καμμιά περίπτωση δε μπορείς να΄μη βρείς όμορφα κι ενδιαφέροντα πράγματα ακούγοντας το.
Καί από μουσική άποψη κι από ερμηνευτική,απλά είναι σχετικά λίγα.
1. Spirits’ Masquerade
2. Étaín
3. Velvet Heart
4. Kråkevisa
5. To France
6. Meredead
7. Sigrlinn
8. Mine Tåror er ei Grimme
9. Empty Horizon
10. Veritas
11. Nystev
12. Tell-Tale Eyes
13. Sorhleod (Bonus Track)
Για το Rockoverdose.gr
Πάνος Warlord Μπούγαλης
Comments
