Το όνομα του Richard Wayne Penniman ή όπως είναι ευρέως γνωστός Little Richard. Για πολλούς ο Αρχιτέκτονας του rock ‘n’ roll αφού όταν τα έγιναν γνωστά τα ιερά τέρατα του χώρου όπως Chuck Berry και Elvis Presley, αυτός ήδη έκανε ήδη τεράστιες περιοδείες.
Σήμερα ο θρυλικός αυτός καλλιτέχνης συμπληρώνει 80 χρόνια ζωής και αντί για αφιέρωμα ή κάτι παρόμοιο ας αφήσουμε τον ίδιο να μας πει για τις εμπειρίες του.
“Πολλοί με αποκαλούν αρχιτέκτονα του rock ‘n’ roll. Εγώ δε με αποκαλώ έτσι αν και πιστεύω ότι είναι αλήθεια. Θυμηθείτε ήμουν γνωστός ήδη από το 1951. Ηχογραφούσα για την RCA-Victor – αν ήσουν μαύρος ονομαζόταν Camden Records – πριν τον Elvis. Μετά ηχογραφούσα για την Peacock στο Houston. Στη συνέχεια η Specialty Records, με αγόρασε από την Peacock – νομίζω πλήρωσαν 500$ για μένα – και ο πρώτος μου δίσκος με την Specialty έγινε hit του 1956: το “Tutti Frutti”. Έγινε hit παγκοσμίως. Αισθάνθηκα ότι έκανα το μπαμ. Αρχίσαμε να περιοδεύουμε αμέσως παντού. Ταξιδεύαμε με αυτοκίνητα. Τότε ο ρατσισμός ήταν τόσο μεγάλος που δεν μπορούσες να μείνεις σε ξενοδοχείο και έτσι τις περισσότερες φορές κοιμόσουν στο αμάξι. Έτρωγες στο αμάξι. Πήγαινες στη συναυλία και ντυνόσουν μέσα στο αμάξι. Είχα μία Cadillac. Τότε οι stars είχαν τέτοιο αμάξι.
Θυμάστε πως ντυνόταν ο Liberace στη σκηνή; Ντυνόμουν έτσι υπερβολικά όλη την ώρα και φορούσα makeup. Πολλοί καλλιτέχνες της εποχής – The Cadillacs, The Coasters, The Drifters – φορούσαν επίσης makeup αλλά δεν είχαν ολόκληρο εξοπλισμό. Είχαν απλά ένα σφουγγαράκι και ένα μικρό κουτάκι στη τσέπη τους. Εγώ είχα ολόκληρο εξοπλισμό. Όλοι ξεκίνησαν να με αποκαλούν gay.
Ο κόσμος αποκαλούσε το rock ‘n’ roll “μουσική της Αφρικής”. Το αποκαλούσαν “μουσική voodoo”. Έλεγαν ότι τρέλαινε τα παιδιά. Έλεγαν ότι είναι κάτι που θα περάσει και θα φύγει – το ίδιο πράγμα που λέγανε και για το hip-hop. Αλλά τότε ήταν πολύ χειρότερο. Θυμηθείτε ότι τότε για πρώτη φορά λευκά παιδιά αγόρασαν δίσκους μαύρων. Και οι γονείς τους πραγματικά ήταν πολύ αρνητικοί για μένα. Παίζαμε σε μέρη που μας έλεγαν να μην ξαναπάμε γιατί τα παιδιά έγιναν άγρια. Πετούσαν μπουκάλια στους δρόμους, έκαναν φασαρίες, πηδούσαν από τους εξώστες των θεάτρων που παίζαμε. Εκείνο τον καιρό, τα λευκά παιδιά ήταν στους εξώστες – ήταν οι “λευκοί παρατηρητές”. Αλλά πηδούσαν από εκεί για να πάνε εκεί που ήταν και τα μαύρα παιδιά.
Δεν πληρωνόμουν – οι περισσότερες συναυλίες δεν είχαν λεφτά. Και ποτέ δεν πήρα χρήματα για τους περισσότερους από εκείνους τους δίσκους. Και πως έκανα αυτούς τους δίσκους; Στο studio μου δίνανε μερικές λέξεις και έφτιαχνα τραγούδια! Το ρυθμό και τα πάντα. “Good Golly Miss Molly”! Και δεν πήρα ούτε δεκάρα για αυτό. Ο Michael Jackson είχε τα δικαιώματα της Specialty. Κάποτε μου προσέφερε δουλειά στην εταιρεία εκδόσεων του, για το υπόλοιπο της ζωής μου, για να γράφω. Δεν την δέχτηκα. Τώρα εύχομαι να την είχα δεχτεί.
Εύχομαι πολλά πράγματα να είχαν γίνει διαφορετικά. Δε νομίζω ότι πήρα ποτέ αυτό που πραγματικά μου άξιζε.”
Στην λίστα του Rolling Stone με τους 100 μεγαλύτερους καλλιτέχνες, κατέχει την όγδοη θέση:
“Εκτιμώ το γεγονός ότι επιλέχθηκα αλλά το ποιος είναι το νούμερο ένα και το νούμερο δύο δεν έχει σημασία πλέον. Γιατί δεν θα είναι αυτός που πιστεύω ότι θα έπρεπε να είναι. Οι Rolling Stones ξεκίνησαν μαζί με μένα αλλά θα είναι πάντα μπροστά μου. Οι Beatles ξεκίνησαν με μένα – στο Star Club του Αμβούργου, πριν καν βγάλουν δίσκο – αλλά πάντα θα είναι μπροστά από μένα. Ο James Brown, ο Jimi Hendrix – όλοι αυτοί ξεκίνησαν με μένα. Τους τάισα, τους μιλούσα και θα είναι πάντα μπροστά από μένα.
Αλλά είναι ευχάριστο που απλά είμαι ακόμα εδώ. Νομίζω ότι όταν οι άνθρωποι θέλουν να χαρούν και να περάσουν καλά, ακούνε παλιό, κλασσικό rock ‘n’ roll. Είμαι πολύ χαρούμενος που είμαι μέρος αυτού.”
Ο Little Richard, συνεχίζει να δίνει συναυλίες ακόμα, 67 χρόνια μετά το ξεκίνημα του το 1945.
Για το Rockoverdose.gr
Απόστολος “Astaldo” Πανταζόγλου
Comments
