Πρέπει να πάμε πολλά χρόνια πίσω για να ζήσουμε μία τόσο μεγάλη βραδιά στη Θεσσαλονίκη. Για την ακρίβεια 14 χρόνια πίσω και στη συναυλία των Judas Priest με τους Whitesnake και τους Firewind στο πρώτο και νομίζω μοναδικό 2310 Festival. Τα μεγάλα ονόματα συνέχισαν να έρχονται φυσικά στην Ελλάδα αλλά η Θεσσαλονίκη πλέον δεν αποτελούσε προορισμό τους.
Μέχρι να σπάσει επιτέλους αυτή η ανομβρία με τους Machine Head και τους Fear Factory με τους πρώτους να έχουν 10 χρόνια να έρθουν στη χώρα μας και τους δεύτερους να μην έχουν παίξει ποτέ στη Θεσσαλονίκη και να έχουν περάσει 15 χρόνια από τη μοναδική τους εμφάνιση τους στην Ελλάδα (12/03/2010 στο Gagarin 205). Οπότε ειλικρινά δεν μπορώ να βρω δικαιολογία γιατί να μην ήρθε κάποιος. Πόσο μάλλον όταν οι Fear Factory θα έπαιζαν ολόκληρο το “Demanufacture”.
Στις 20:00 ακριβώς και σύμφωνα με το πρόγραμμα ο Dino Cazares με την παρέα του ανέβηκαν στη σκηνή της Μονής Λαζαριστών και το γλέντι ξεκίνησε. Moshpit, circle pits και headbanging από το πρώτο έως το τελευταίο δευτερόλεπτο. Δεν είναι λίγο να έχεις τη δυνατότητα να ακούς ένας από τους πιο σημαντικούς δίσκους του συγκεκριμένου ιδιώματος. Πολλοί νέοι αλλά και μπαρουτοκαπνισμένοι οπαδοί που έζησαν την κυκλοφορία τους δίσκου ακολουθούσαν τα “προστάγματα” του frontman Milo Silvestro ενώ δίπλα του ο Ricky Bonazza στο μπάσο ξεσήκωνε το κοινό συνεχώς. Όπως ήταν φυσικό τα βλέμματα τραβούσε ο Cazares αν και τελικά δεν ήταν και τόσο εύκολο όσο θα περίμενα γιατί δεν γινόταν να μην παρακολουθείς τον Pete Webber στα τύμπανα. Τι μηχανή είναι ο τύπος ρε; Μιλάμε για τρελό κοπάνημα.
Και φυσικά όταν όλα αυτά συνοδεύονται με το ανάλογο υλικό η συναυλία δεν μπορεί παρά να είναι ιστορική. Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Τρομερή απόδοση μπάντας, υλικό ακατέβατο δεκάρι και κοινό που τα έδινε όλα. Δε χρειάζεται τίποτε άλλο για να μιλάμε μία από τις καλύτερες συναυλίες της χρονιάς. Ελπίζω να μπορέσουμε να τους ξαναδούμε σύντομα και μάλιστα ως headliners.
Το crew ανεβαίνει στο stage για να γίνουν οι απαραίτητες αλλαγές και η αναμονή χτυπάει κόκκινα. Οι αναφορές από το live των Machine Head στην Αθήνα διθυραμβικές. Όσοι ασχολούνται έστω και επιφανειακά με το metal ξέρουν ότι εδώ και χρόνια οι Αμερικάνοι αποτελούν από τα μεγαλύτερα ονόματα της σκηνής και πάντα είναι στις υψηλές θέσεις, αν όχι headliners, στα festival ανά τον κόσμο. Οπότε οι προσδοκίες ήταν αρκετά ανεβασμένες. Και η μπάντα με εμφάνιση ανάλογη του ονόματος της τα κατάφερε και με το παραπάνω.
Τι ένταση; Τι ενέργεια; Από κάτω ο κόσμος λες και το είχε ανάγκη όλο αυτό. Είχε ανάγκη να δει μία πολύ μεγάλη μπάντα στο “σπίτι” του! Και οι Machine Head μάλλον ήταν οι καταλληλότεροι τη συγκεκριμένη στιγμή για να το κάνουν πραγματικότητα. Ο Robb Flynn δε σταμάτησε σε κανένα σημείο να έχει επαφή με τον κόσμο, δεν ξέρω πόσες μπύρες πέταξε στο κοινό ούτε πόσες φορές κάλεσε σε sing-alongs. Δεν ήταν όμως λίγες και οι φορές που πέρασε μηνύματα για τα σκοτάδια που περνάει ο καθένας μας. Τις δύσκολες στιγμές. Τις ώρες που κάποιος δεν μπορεί να βρει λύσεις. Γιατί μπορεί να είναι εκεί που είναι αλλά ποτέ δεν κρύφτηκε ότι και αυτός είναι ένας άνθρωπος σαν εμάς. Και προσωπικά αυτό το κομμάτι της συναυλίας το θεωρώ εξίσου σημαντικό με το κομμάτι της διασκέδασης. Ο Flynn και ο κάθε Flynn είναι ένας από εμάς με τα προβλήματα του και τις δυσκολίες του. Απλά ως μουσικοί μπορούν και τα βγάζουν στα τραγούδια τους. Το δίδαγμα όμως είναι ότι πρέπει να μιλάς για αυτά. Σε οποιονδήποτε, απλά να μιλάς. Και αν κάτι διδαχθήκαμε από την εμφάνιση των Machine Head θα πρέπει να είναι αυτό.
Αρκετά το βαρύναμε όμως το θέμα, ας επιστρέψουμε στα της συναυλίας. Οι ρυθμοί μόνιμα ήταν καταιγιστικοί με κομμάτια από όλη τη δισκογραφία της μπάντας. Δεν είχε σημασία αν ήταν παλιά οι καινούρια. Όλα όσα ακούσαμε ήταν τρομερά και αυτό δείχνει το μέγεθος της μπάντας. Προσωπικά θα ήθελα να έδιναν λίγο περισσότερο βάρος στην απόλυτη δισκάρα τους το “The Blackening” αλλά δεν πειράζει. Ευελπιστώ σε κάποια μελλοντική περιοδεία που θα το παίζουν όλο. Αλλά εδώ πρέπει να πω κάτι… ΒΡΕ ΑΘΕΟΦΟΒΟΙ ΣΑΣ ΡΩΤΑΕΙ ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟ “AESTHETICS OF HATE” Η ΤΟ “BLOOD FOR BLOOD” ΚΑΙ ΔΙΑΛΕΓΕΤΕ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ;;;; Θα με τρελάνετε; Εκεί μπορώ να πω ότι ήταν το μοναδικό σημείο που λίγο χαλάστηκα αλλά οκ αυτό είναι δικό μου θέμα. Γιατί και με το “Blood For Blood” από κάτω έγινε χαμός ο οποίος συνεχίστηκε μέχρι και το τέλος της συναυλίας όπου ακούσαμε το τεράστιο “Davidian” με guest στην κιθάρα την Έλενα Κοτίνα!
Και εκεί που λες οκ άντε πάμε μία και το encore να γουστάρουμε, έρχεται ο Flynn που ευχαριστεί τη διοργάνωση (μαζί και όλοι εμείς) και αρχίζει να μιλάει για τον Ozzy… Ώπα μάστορα κάτσε δε παίζουν με αυτά. Ε πάρε το “War Pigs” πάρε και το “Children Of The Grave” και κλείσιμο με το larger-than-life “Halo” και μία τέλεια συναυλία μόλις έγινε μυθική. Όλα άψογα!
Για κλείσιμο θέλω να πω για ακόμα μία φορά πόσο σημαντικό είναι για τη Θεσσαλονίκη αλλά και τη Β. Ελλάδα γενικά που γίνονται τέτοια live εδώ. Με ονόματα που πάντα έπρεπε να γράψουμε χιλιόμετρα. Το είδα και σε άλλο review της συγκεκριμένης συναυλίας και συμφωνώ απόλυτα. Είδαμε πέρσι Steel Panther και το 1ο MammothFest (Thessaloniki edition), φέτος είχαμε το RockWave στο Terra Republic ενώ ακολουθούν live όπως του Malmsteen και το επόμενο MammothFest! Στηρίξτε όσο μπορείτε. Βλέπουμε ότι υπάρχουν διοργανωτές ικανοί για πολύ μεγάλα πράγματα και δεν είναι πλέον αποκλειστικότητα της Αθήνας. Όσο μπορεί ο καθένας με τον τρόπο του ας βοηθήσει, ας στηρίξει για να συνεχίσουμε έτσι όμορφα!
Για το RockOverdose,
Απόστολος “Astaldo” Πανταζόγλου
Φωτογραφίες: Κατερίνα Μήτικα
Comments
