Δεν βγήκαν πολλά αξιόλογα sludge albums τον τελευταίο χρόνο. Για την ακρίβεια, μετρημένα στα δάχτυλα ήταν αυτά που ξεχώρισαν. Σίγουρα το καινούριο YOB, σίγουρα το καινούριο Subrosa (τσεκάρετε άμεσα), άααααντε και το φετινό Black Cobra, όπως είπα, άμα ζήταγες sludge δίσκο φέτος «ψάξε ψάξε δεν θα τον βρεις». Αυτός ήταν και ο κύριος λόγος που όταν μου ζητήθηκε το review και είδα τον όρο blackened sludge metal στην περιγραφή του δίσκου των Lord Mantis, ψιλοενθουσιάστικα. Όταν θέλω να ακούσω sludge, θέλω να ακούσω sludge (πόσο μάλλον όταν συνοδεύονται από ένα βέβηλο εξώφυλλο που με «ψήνει» τόσο πολύ) έστω και ψιλονοθευμένη, σαν αυτήν των κυρίων που εξετάζουμε τώρα.
Το υβρίδιο λοιπόν των Lord Mantis παντρεύει την black τελετουργική ατμόσφαιρα με την αργόσυρτη sludge «σαπίλα» και επειδή γενικά έχω μπουχτίσει με τις απόπειρές μου να αποτυπώσω τη μουσική με όρους, θα το πάω περιγραφικά. Καθότι πρόκειται για ντεμπούτο άλμπουμ, ψάχνοντας στο μυαλό μου να διακρίνω τις επιρροές τους κατέληξα βεβιασμένα στο λακωνικό «YOB και λίγο από Deathspell Omega». Kαι κάπως έτσι έχουν τα πράγματα.
Μαύρες ατμόσφαιρες λοιπόν, πνιγηρά έρποντα sludge riffs που τυλίγονται γύρω από τον μοχθηρό black κορμό του album με τα μονότονα μοτίβα του και ένα ζευγάρι μπότες που συνοδεύουν το album σχεδόν στην ολότητά του. Αν η πρώτη ακρόαση ήταν σχετικά αδιάφορη, το εναρκτήριο «Perverter Of The Will», το εντυπωσιακό «Levia» και το ποδοπάτημα της εισαγωγής του «At the Mouth» με έπεισαν να του δώσω το χρόνο του. Δύσκολο να το χωνέψεις, τραχύς δίσκος με μεγάλο «μουσικό εκτόπισμα», αν αυτό βγάζει νόημα. Τι θέλω να πω: ελάχιστες μελωδίες, ελάχιστα πράγματα που αν σου θυμίζουν «κάτι άλλο που άκουσα πέρυσι», δυσπρόσιτο αλλά πλούσιο σε στοιχεία που θα κάνουν τον πιστό και υπομονετικό ακροατή να δηλώσει ικανοποιημένος. Από τη «βρώμα» του «Perverter Of the Will» στις τρομακτικές κιθάρες του «Septichrist» και από το πιο άμεσο σημείο του album, «Levia» στο πιο stonerάδικο «Τhe Whip And The Body», το Perverter δεν σ’ αφήνει ήσυχο να κατασταλάξεις αν είσαι διατεθημένος να το παρατήσεις , αν δεν είναι του γούστου σου, ή αν θα κάνεις περήφανους τους μεταλλάδες φίλους σου ακόυγοντάς το μέχρι τέλους. Και αυτή μαζί με την κατάρα του είναι και η ευχή του.
Γενικά, αν και η κατάσταση είναι αρκετά περίπλοκη με το συγκεκριμένο album και παρ’ όλο που την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές έχω ολοκληρώσει 4-5 ακροάσεις και το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι «έχω ακούσει και πολύ καλύτερα», μου φαίνεται ακόμα απόμακρο και «αψυχολόγητο». Τώρα δε μ’ αρέσει. Σε 5’ μάλλον θα γουστάρω. Καταλαβαίνετε ότι δεν παίζει «το συνιστώ ή όχι» εδώ, θα πρέπει να αποφανθείτε με δική σας ευθύνη. Απευθύνεται, αν όχι σε fans του black και του sludge, τουλάχιστον σε ένα ανοιχτόμυαλο extreme metal κοινό. Ούτε θα το ακούσετε κατεβαίνοντας στη δουλειά σας με το μετρό ούτε για την πόρωση, όπως καταλάβατε. Κλειστά μάτια, ανοικτό μυαλό. Πάρτε και ένα ρίσκο επιτέλους!
Tracklist:
- Perverter Of the Will
- Septichrist
- Vile Divinity
- Levia
- Ritual Killer
- At The Mouth
- The Whip And The Body
Για το RockOverdose.gr: Μάριος “Lazy” Πιτσαλίδης
Comments
