Και ο κλήρος έπεσε σε εμένα για να κάνω κριτική σε αυτό το album... Η αγάπη μου και το μίσος μου για τους Metallica είναι γνωστό σε αρκετούς αναγνώστες, αλλά και σε όσους δεν είναι, πιστεύω ότι το καταλάβαν από την παραπάνω φράση μου. Όμως αυτόν τον δίσκο, επειδή δεν είναι μόνο των Metallica, αλλά και του εξαιρετικού καλλιτέχνη Lou Reed, πρέπει να τον κρίνω διαφορετικά. Πάμε λοιπόν:
Μόλις έπεσε στα χέρια μου το διπλό CD set και θα κάνω μία ανάλυση κομμάτι προς κομμάτι πριν από τα τελικά μου σχόλια...
1. Brandenburg Gate - Ξεκινάμε με ένα καλό άνοιγμα, αλλά... Συγνώμη, ο Lou Reed ακούγεται σαν ένα γέρος που φωνάζει πάνω από τους Metallica. Αυτός και ο Hetfield που σε όλη τη διάρκεια του κομματιού φωνάζει ότι είναι μικρό κοριτσόπουλο από την επαρχία χαλάνε το κομμάτι. Ακούγεται απαίσιο μαζί με τη μουσική η οποίο παίζει και ξαναπαίζει το ίδιο πράμα!
2. The View - Αν το συγκρίνουμε με το πρώτο κομμάτι, αυτό είναι εφυέστατο! Έχασα όση εμπιστοσύνη είχα για το album με το "Brandenburg Gate", αλλά το "The View" με ξανακέρδισε και μου διατηρεί την ελπίδα ζωντανή. Όμως αρχίζω να ανησυχώ μήπως τελικά αυτό θα είναι το καλύτερο κομμάτι του δίσκου...
3. Pumping Blood - Ντουπ-Ντουπ και ο Lou Reed να γαβγίζει "Pumbing Blood" μαζί με τον ρυθμό. Ξαφνικά ο θόρυβος σταματά και ο Lou Reed μιλάει πάνω από μία κιθάρα. Εντάξει δεν είναι και τόσο άσχημο, κάτι με κρατάει στο κομμάτι. Πάντως ο Lars συνεχίζει να χτυπάει τα ντραμς του χωρίς λόγο. Ξαφνικά, γίνεται καλύτερο και ο Lou φωνάζει στον James "come on" το οποίο με πετάει εκτός αφήγησης. Παρόλα αυτά, ο Lars συνεχίζει να βαράει ότι να"ναι στα ντραμς του και εγώ προσπαθώ να καταλάβω τι θέλει να κάνει. Τελικά συμπέρανα ότι μοιάζει περισσότερο με τζαμάρισμα, καθώς οι Metallica βγάζουν κάποια πολύ καλά riffs που δεν ακούγονται και τόσο προσχεδιασμένα. Το κομμάτι τελειώνει με ένα υπέροχο τζαμάρισμα από τους Metallica το οποίο πραγματικά θα ευχόμουν να είναι το άνοιγμα του επόμενου δίσκου τους!
4. Mistress Dread - Πω ρε φίλε, οι Metallica παίζουν πολύ γρήγορα. Ένα υπέροχο riff, το οποίο έχει μία σχετική ομοιότητα με το riff από το "Disposable Heroes". Πιστεύω ότι είναι ένα καλό σημάδι ότι οι τύποι έχουν κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού τους ακόμα το thrash. Το riff αλλάζει λίγο στην συνέχεια, αλλά όχι πάρα πολύ και σε στιγμές μου έρχεται στο μυαλό το "Battery". Ο Lou Reed ακούγεται εκτός τόπου και χρόνου όμως. Προς το 5ο λεπτό, χαλαρώνουν οι ρυθμοί και σε αυτό ακριβώς το σημείο ο Lou ταιριάζει επιτέλους στο κομμάτι...
5. Iced Honey - Αυτό πρέπει να είναι αγνή σύνθεση του Lou Reed. Βασικά πιστεύω ότι είναι το πρώτο κομμάτι του album που μοιάζουν να λειτουργούν όλα σωστά. Η φωνή του Lou Reed σε αυτό το κομμάτι επιτέλους δεν μοιάζει ξεκάρφωτη...
6. Cheat On Me - Ακούγεται ωραίο... Παρόλα αυτά, η επιμονή του Reed να επαναλαμβάνει τα λόγια, ακολουθούμενα από τον James, φέρνει το κομμάτι κοντά στον γκρεμό. Αυτό το κομμάτι ίσως να ταίριαζε στο Reload. Εντάξει, εκτιμώ κάπως την προσπάθεια που γίνεται εδώ, αλλά ας μου εξηγήσει κάποιος γιατί έπρεπε να είναι έντεκα ολόκληρα λεπτά;
7. Frustration - Και ξαφνικά ξεπηδούν οι Black Sabbath στα ηχεία μας. Τα riffs δεν έχουν τίποτα περίπλοκο, αλλά ειναι βαριά και ωραία φέρνοντας στο μυαλό κάτι από "Sad But True" σε μία ποιό Sabbathική εκτέλεση. Ο Lou Reed μάλλον είναι ο πιο ενοχλητικός σε αυτό το κομμάτι. Προς το τέλος οι Metallica αρχίζουν μία πιο γρήγορη εκτέλεση του βασικού riff με κάποιες μικροαλλαγές και είναι αρκετά καλό.
8. Little Dog -Άνοιγμα με τον Lou Reed. Το κομμάτι έχει μία πολύ καλή ποιότητα στην συνέχεια, αλλά τα 8 λεπτά μου φαίνονται πάλι παρατραβηγμένα...
9. Dragon - Για σχεδόν 3 λεπτά, ο Lou Reed επιστρέφει στις καλές στιγμές του, αλλά τότε είναι που οι Metallica μπαίνουν στα δικά τους χωράφια και τα ισοπεδώνουν όλα! Ακόμα όμως ένα μεγάλο σε διάρκεια κομμάτι, χωρίς στην ουσία να μας λέει τίποτα περισσότερο μετά τα 3 πρώτα λεπτά του...
10. Junior Dad - Αυτό το κομμάτι έκανε τον James και τον Kirk να κλάψουν. Οk, δεν είναι και άσχημο. Πιστεύω όμως ότι αν οι Metallica και ο Reed είχαν δουλέψει περισσότερο σε τέτοιου είδους κομμάτια, να είχαμε ένα πολύ καλύτερο αποτέλεσμα.
Εν τέλη, το album αυτό δεν είναι αυτό που θα περιμέναμε. Ή μήπως είναι; Δεν ξέρω πραγματικά. Ήθελα να δώσω την ευκαιρία αυτή στους Metallica και σε σχέση με το τελικό αποτέλεσμα, τα πήγαν καλύτερα από τον Lou Reed ο οποίος με απογοήτευσε περισσότερο. Ίσως τα πράγματα να ήταν καλύτερα υπό διαφορετικές συνθήκες. Η προσπάθεια που έγινε ώστε να πλησιάσει ο ένας τον ήχο του άλλου, τελικά αποδείχτηκε όχι και τόσο σωστή. Ίσως αν έπαιζαν με περισσότερη έμφαση στον ήχο του Lou Reed, το αποτέλεσμα να ήταν θετικότερο.
Για το RockOverdose.gr,
Αντώνης "jk" Κατσαρός
Comments
