Μία πολύ ιδιαίτερη περίπτωση συγκροτήματος θα είχαμε την ευκαιρία να δούμε στο An Club, το ορμητήριο της Ten Out Of Ten Productions. Ο λόγος για τους Γερμανούς Lunar Shadow, οι οποίοι σπάνια δίνουν συναυλίες και έχουν χαθεί λιγάκι κι από τις εξελίξεις καθώς το τελευταίο τους άλμπουμ “Wish To Leave” έχει 4μιση χρόνια που κυκλοφόρησε και έχει χαθεί λίγο το momentum του μπαμ που πήγαν να κάνουν εκείνη την εποχή. Αυτό βέβαια δεν πτόησε αρκετούς που τους γούσταραν από τότε, και σε συνδυασμό με 2 φοβερά Ελληνικά support σχήματα που πάντα είναι εγγύηση ζωντανά, δηλαδή τους Leatherhead και τους Crimson Fire, το κέφι και η ποιότητα ήταν παραπάνω από εγγυημένα. Η συναυλία άρχιζε και στις 20:30, καλή -αν όχι ιδανική- ώρα και για όσους δούλευαν και ήθελαν λίγο να ξεκουραστούν, έτσι το μόνο που έμενε ήταν να δούμε αν και κατά πόσο οι Γερμανοί θα δικαίωναν τις προσδοκίες μας, καθώς για την ποιότητα των δικών μας παιδιών γνωρίζαμε εκ των προτέρων, μια και τους έχουμε παρακολουθήσει έκαστους αρκετές φορές στο παρελθόν. Ωραίος και ο καιρός χωρίς βροχή όπως τις περασμένες μέρες, συνέβαλλε να το πάρουν απόφαση μερικοί τελευταία στιγμή και να δώσουν τελικά το παρόν ενώ μπορεί να το σκεφτόντουσαν.
Ξεκίνημα με ΛΕΔΕΡΧΕΝΤΑΡΑ που βγαίνουν όπως συνηθίζουν, η εισαγωγή του “From Beyond” προδίδει ότι ακολουθεί ο κοκαλοθραύστης “Equinox” που είναι πλέον γνώριμη αρχή στις μαζώξεις τους και πραγματικά είναι eye candy κάθε φορά που τους βλέπεις. Ο Τόλης όπως έχω ξαναγράψει δεν είναι απλός τραγουδιστής, μιλάμε για κινούμενο μεγάφωνο που και να βρεθεί τρόπο να του χαμηλώσεις τη φωνή, αυτός θα ακούγεται λες και σπάει το φράγμα του ήχου. H προσθήκη του Δημήτρη στις κιθάρες στη θέση του Ζάχου στο πλάϊ του Θάνου, έχει κάνει τη μπάντα ασταμάτητη καθώς ο Ζάχος ήταν μεγάλη απώλεια αλλά η μπάντα φρόντισε να βρει εξίσου παιχταρά να κάνει τη δουλειά και τους έχει βγάλει ασπροπρόσωπος. Η ρυθμική βάση με τον Γιώργο στο μπάσο και τον Μιχάλη στα τύμπανα εγγυάται για τη δύναμη της απόδοσης και ατραξιόν αυτή τη φορά ήταν τα 2 νέα υπεργρήγορα κομμάτια που παίξανε, το “VHS” που θα ανοίγει το επόμενο άλμπουμ που είναι καταιγιστικό και το ακόμα καλύτερο “Summoning The Dead” που είναι βγαλμένο θαρρείς από τις μέρες του “Peace Sells… But Who’s Buying?” των Megadeth. Πάντα ήταν υπέροχοι, αλλά σε πιο up-tempo υλικό παίρνουν ψυχές, το γνωρίζουν και οι ίδιοι και μας ετοιμάζουν μεγάλο χουνέρι, έχετε ήδη προειδοποιηθεί σχετικά.
Στη συνέχεια οι Crimson Fire φέρνουν τα ‘80s λίγο πιο κοντά στα ‘20s με τη μοναδική τους υφή και το όλο μπρίο/σκέρτσο που τους διακρίνει στις εμφανίσεις τους. Οι προσθήκες του Νικήτα στα τύμπανα και του Γιάννη στις κιθάρες τους έχουν κάνει “τερατάκια” ζωντανά, μια και τους βλέπω πολύ συχνά -ευτυχώς- τα τελευταία χρόνια, όχι απλά δεν αποτέλεσε εμπόδιο στις εμφανίσεις τους αλλά η χημεία είναι τέτοια λες και παίζανε χρόνια μαζί. Ο Ντίνος στο μπάσο φροντίζει μαζί με τον Στέλιο δίπλα του στις κιθάρες να μπριζώνουν τον κόσμο με τον τρόπο τους και ο Γιάννης κάνει απλά πλάκα στα φωνητικά, δείχνει ότι το’χει μέσα του, ανεβοκατεβάζει τη φωνή του ανάλογα με το υλικό και ευτυχώς αυτή τη φορά, παίξανε και κομμάτια που είχαν να παίξουν αρκετό καιρό σε πιο υψηλό τέμπο κι αυτό χαροποίηση πολύ άπαντες. Δεν ξέρω αν το προγραμμάτιζαν ούτως ή άλλως ή αν και η εμφάνιση των Leatherhead με πιο γρήγορο υλικό τους ώθησε σε τέτοια απόφαση, αλλά είναι βέβαιο ότι είναι πιο ανέμελοι παίζοντας έτσι up-tempo και από τη στιγμή που υπάρχει και ο κατάλληλος τραγουδιστής να τραγουδήσει τα πάντα, τα πράγματα γίνονται πιο απλά. Μεστή εμφάνιση που πιστοποιεί την τεράστια φόρμα στην οποία βρίσκονται.
Κι έρχεται σιγά σιγά και η ώρα των headliners, οι οποίοι σε περίπου 70-75’ από την έναρξη, κατάφεραν να μας δείξουν πόσο καλύτεροι είναι ζωντανά σε σχέση με τα άλμπουμ τους, που ούτως ή άλλως ξέρουμε την ποιότητα τους εκεί. Με ηγέτη αδιαμφισβήτητο τον ηγέτη Max “Savage” Birbaum ο οποίος έχει αυτό το πολύ ιδιαίτερο κιθαριστικό στυλ, εξαπολύουν επίθεση που παίρνει το κοινό με το μέρος τους πολύ άμεσα και κατορθώνουν από την αρχή με τα πιο παλιά κομμάτια όπως τα “Hadrian Carrying Stones” και “Metalian” να παντρέψουν εύκολα το μακρινό παρελθόν με τις μετέπειτα κυκλοφιρίες. Με το “The Hour Of Dying” να αποτελεί “γέφυρα” πριν την μετάβαση στα νεότερα κομμάτια, έρχονται αρχικά τα “Serpents Die” (ύμνος) και “Conajohara No More”, έχουν ήδη παίξει υλικό από όλες τις κυκλοφορίες τους και αυτό μόνο προς τιμήν τους μπορεί να λογίζεται. Στο πλευρό του Max από την αρχή της μπάντας τα αδέρφια Sven και Kay Hamacher σε μπάσο και ρυθμική κιθάρα αντίστοιχα, όπως και ο Jorn Zehner στα τύμπανα, είναι σε τρομερή φόρμα και διάθεση και μάλιστα δείχνουν τόσο χαρούμενοι που δεν σταματάνε να τονίζουν πόσο γούσταραν που μας επισκέφτηκαν και αφιέρωσαν και κομμάτι στον Άρη ευχαριστώντας τον θερμά που τους έφερε.
O Robert Röttig αποδεικνύεται ΦΩΝΑΡΑ που βγάζει το υλικό “αέρα” και αποδίδει τρομερά καλύτερα και πιο ανεβαστικά σε σχέση με τα άλμπουμ τους, έτσι περνάμε αίφνης στο δεύτερο μισό του σετ ξανά χρονολογικά, με το “They That Walk The Night” να δίνει τη θέση του σε 2 κομμάτια από το “The Smokeless Fires”, τα “Hawk Of The Hills” και “Roses”, η μπάντα πραγματικά “πετάει” επί σκηνής και γίνονται αυτό που λέμε σε κλίμακα ΝΒΑ “ON FIRE”! Λίγο πριν το τέλος ακούμε το σχετικά πιο πρόσφατο “Delomelanicon” το οποίο παίζεται σε σχεδόν thrash ταχύτητα σε σχέση με την κανονική του εκτέλεση -γενικά τα πήγαν σε πολύ υψηλότερο τέμπο όλα- και κλείνουν όπως ονειρευόμασταν και θέλαμε όλοι, με το κορυφαίο “Triumphator”, αν όχι για μένα το καλύτερο κομμάτι τους (είμαι λίγο του πρότερου υλικού με την πάρτη τους, δεν το κρύβω), τότε σίγουρα ένα εκ των πολύ κορυφαίων. Μία τρομερή εμφάνιση που ένιωθες ότι κράτησε περίπου μισή ώρα, από την άποψη του πως τα πέταξαν όλα το ένα μετά το άλλο στο ανυποψίαστο κοινό, ενώ ο κόσμος το έζησε στο φουλ με αρκετό κοπάνημα που ζέστανε την ατμόσφαιρα και έκανε τη μπάντα να το χαρεί με το παραπάνω σε μία ιδανική βραδιά.
Δεν ξέρω αν και πότε μπορεί να έχουμε την ευκαιρία να τους ξαναδούμε, αλλά σε κάθε περίπτωση ήταν ένα απωθημένο πολλών και είμαι βέβαιος ότι και οι ίδιοι αν δοθεί η ευκαιρία, αποκλείεται να το σκεφτούν πολύ και θα το κάνουν χωρίς δισταγμό.
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Μαρία Μέλλιου - MyMlivephotostories
Comments
