Mε την προσμονή στο κόκκινο ξημέρωσε αυτή η Πέμπτη. Λίγο η επιστροφή των Μachine Head μετά από 10 χρόνια, λίγο η παρθενική εμφάνιση των ολοένα κι ανερχόμενων Fleshgod Apocalypse στη χώρα μας, οι ώρες περνούσαν κομμάτι δυσκολότερα. Βέβαια υπήρχε κι ένας σκεπτικισμός κι αυτό οφείλεται στο “Unatoned”. To vέο άλμπουμ των Αμερικάνων έχει διχάσει, σύνηθες φαινόμενο για δίσκο τους, ήθελα να δω λοιπόν πως θα ακουστούν ζωντανά τα κομμάτια του. Είναι όμως και το “Opera” των Ιταλών που έχει γίνει ευρέως αποδεκτό και μεγάλωσε κι άλλο το όνομά τους. Δικαίως, γιατί είναι δισκάρα και έχουμε την τύχη να βλέπουμε ένα συγκρότημα στα καλύτερά του, που μόνο τυπικό support δεν θυμίζει.
Από νωρίς στο Floyd λοιπόν, με κόσμο αρκετό κι εξώστη κλειστό, αλλά με μια σκηνή ντυμένη στα χρώματα και σχέδια του τελευταίου δίσκου των Fleshgod Apocalypse. Τα μέλη του συγκροτήματος από την Perugia βγαίνουν στη σκηνή στις 19.55, με τα κοστούμια τους και υπό τους ήχους του “Ode to Art (de' Sepolcri)”. Ξεκινάνε να αποδίδουν το συμφωνικό, τεχνικό death metal τους με την κομματάρα “I Can Never Die”. Έχοντας ήχο τρομερό, άνεση και κέφι, βρέθηκαν για τα επόμενα 50 λεπτά να κάνουν μια αναδρομή στη δισκογραφία τους, δίνοντας βάρος στο περσινό τους άλμπουμ, ανοίγοντας mosh pits και προσελκύοντας όλο και περισσότερο κόσμο κοντά στη σκηνή. Η Veronica Bordacchini είναι ιδιαίτερα ομιλιτική, μοιράζεται τα φωνητικά με τον Francesco Paoli (o oποίος λειτουργεί και σαν μαέστρος και κουμανταδόρος) αλλά κανείς δεν υστερεί, ενώ ο Eugene Ryabchenko, ο Ουκρανός ντράμερ της μπάντας, είναι αστείρευτη πηγή ενέργειας. Μιλάμε για μια εμφάνιση που προσωπικά την περίμενα πολύ και ήμουν σίγουρος ότι θα έβαζε δύσκολα στην παρέα του Robb. To κλείσιμό τους, το οποίο ακολούθησε καθολικό χειροκρότημα, ήρθε με διασκευή στο “Blue (Da Ba Dee)” των Eiffel 65. Με τούτα και με τα άλλα μια χαρά περάσαμε.
Μισή ώρα διάλειμμα και όλα είναι έτοιμα για το απόλυτο metal party. Στην οθόνη παίζουν βίντεο και φαίνονται τα πρώτα λάβαρα των Μachine Head. Ξεκινάμε με τις πρώτες νότες του τεράστιου “Imperium” ακριβώς στις 21.15 και όλο το Floyd βρίσκεται στον αέρα ήδη. Για τις επόμενες δυο ώρες περίπου θα ζούσαμε μια από τις πιο ισοπεδωτικές εμφανίσεις της χρονιάς και όχι μόνο. Ένα live-κοίτα να μαθαίνεις, ένα highlight από μόνο του, μια συναυλία για όσκαρ, ένα σεμινάριο απόδοσης. Τι να πρωτοπείς; Τα μεγάλα φουσκωτά σφυριά που πετάχτηκαν από τον εξώστη στο “Ten Ton Hammer”, τα συνεχή «ώπα» του Flynn ή τις μπύρες που εκτόξευε στο κοινό; Όλα, μα όλα τα κομμάτια, ακόμα κι αυτά από μη αγαπημένους δίσκους, πήραν άλλη διάσταση αυτό το βράδυ. Ας μιλήσουμε για τα τραγούδια του “Unatoned”.
To “ØUTSIDER” ακούστηκε σαν hit και ο κόσμος πέρασε πραγματικά καλά. Στο “Now We Die” όλοι κάναμε δεύτερα φωνητικά στον Flynn, στο δε “Aesthetics of Hate”, που το κοινό οριακά το επέλεξε έναντι του “Blood for Blood” στην ψηφοφορία που έκανε ο Robb, έγινε το σώσε. “Locust” επίσης πολύ δυνατή στιγμή, ο παικταράς Jared Maceachern σολάρει στο μπάσο στο τέλος του “BLEEDING ME DRY” κι επισκέπτεται λιγουλάκι και το “(Anesthesia)”, φέρνοντας μας στο μυαλό τον Ένα και Μοναδικό, πάμε και στη μπαλάντα μας τώρα, το “Darkness Within”. Δίνουμε χώρο στον κοντό, αλλά μετά γίναμε όλοι ένα. Στο “From This Day” βλέπουμε τεράστια φουσκωτά ζάρια να πέφτουν από τον εξώστη και σε συνδυασμό με τα ήδη υπάρχοντα σφυριά κάνουν το party vα εκτροχιάζεται. “Davidian” κύριοι, ΧΑΜΟΣ, καπνοί, ξύλο, ατέλειωτο mosh και το σύνθημα Let freedom ring with a shotgun blast δονεί το χώρο.
Για encore είχαμε “Halo” έτσι ώστε να μην μείνει τίποτα όρθιο και πράγματι στις 23.12 τίποτα δεν ήταν το ίδιο. Οι Αμερικάνοι είναι σε απίστευτη φόρμα, ο κοντός ηγέτης, ο δικός μας Robb, o μόνιμα τσαντισμένος και θυμωμένος, με ένα κωλοδάχτυλο υψωμένο για όλα, έχει τον τρόπο να ξεσηκώνει για πλάκα το κοινό, είτε σε πρόσφατα κομμάτια-δυναμίτες σαν το “CHØKE ØN THE ASHES ØF YØUR HATE”, είτε σε νέα κι αμφιλεγόμενα σαν το “BØNESCRAPER” (τρομερή ανταπόκριση κοινού). Frontman ολκής, παίκτης στο όργανό του, ατακαδόρος και καλός…οικοδεσπότης αφού μας κάλεσε στο γενέθλιο πάρτυ του στο Gazarte την Παρασκευή 18 Ιουλίου. Ηγετική μορφή ο τύπος, ενάλλασσε συνεχώς κραυγές και καθαρά φωνητικά, αεικίνητος, με μια λέξη ΑΡΧΗΓΟΣ. Για τον ήχο, ουδέν σχόλιον.
Καταπληκτικός από παντού, καθαρός, δυνατός κι ογκώδης, το show άψογα στημένο με καπνούς, φώτα και άφθονα βίντεο, ένα συγκρότημα-φωτιά, επιβλητικό σκηνικά και άριστο εκτελεστικά και η επιλογή των κομματιών φοβερή. Βοηθά πολύ η ομάδα μουσικών που έχει επιλέξει ο Robb και αν δεν κάνω λάθος στη δεύτερη κιθάρα ήταν ο Πολωνός Wacław Kiełtyka ή Vogg των Decapitated. Όσοι έχετε την ευκαιρία να δείτε το συγκρότημα, κάντε το πρώτα και μετά σκεφτείτε το. Δεν το συζητώ καν όταν θα έρθουν Θεσσαλονίκη με Fear Factory. Mεγαλειώδης κι αποστομοτική εμφάνιση από μια μπαντάρα που δεν έχει να αποδείξει τίποτα πια και όμως εξακολουθεί να το κάνει. Έπος.
Για το Rock Overdose,
Μιχάλης Τσολάκος
Φωτογραφίες: Γιάννης Λιβανός - Kohn Metalman Photography & Light & Motion Photography
Comments
