Αν έψαχνε ένα καινούργιο blockbuster η Roadrunner που θα την κάνει να τρίβει τα χέρια της με ένα σαρδόνιο χαμόγελο και το κοινό να δοκιμάζει τις αντοχές & ακουστικές αισθήσεις του, νομίζω πως μόλις το βρήκε μέσα από το ρόστερ της.
Το όνομα αυτού : Machine Head και το νέο τους πόνημα "Unto the Locust".
Η τρίτη δεκαετία ύπαρξης των Αμερικάνων ,ξεκινάει αν μη τι άλλο με τους καλύτερους οιωνούς και συνεχίζει κατά κάποιο τρόπο την παράδοση, που αποτυπώθηκε τόσο στα 90"s ,όσο και στα 2000"s με τα ανεπανάληπτα "Burn My Eyes" & "The Blackening" αντίστοιχα. Έτσι λοιπόν το 2011 ,τους βρίσκει με ένα νέο στολίδι που έρχεται να κοσμήσει την δισκογραφία τους , το οποίο δικαιολογεί στο ακέραιο τα 4 χρόνια αναμονής.
Ένα από τα πολλά καλούδια που έχει να επιδείξει μια νέα δουλειά των Machine Head, είναι πως ξέρει να αιφνιδιάζει (με την καλή έννοια) τον ακροατή ,ώστε αυτόματα να αυτό-διαψεύδονται οι όποιες προσδοκίες του. Αυτό το χαρακτηριστικό το έχουμε δει και σε προγενέστερες δουλειές τους και κατά την άποψή μου, είναι και το μυστικό που κάνει κάθε δίσκο τους ξεχωριστό και παράλληλα διαφορετικό από τον προηγούμενο.
Μετά από ένα δύσκολο εγχείρημα-πρόκληση σαν το "The Blackening" ,που ανέβασε ιδιαίτερα ψηλά τον πήχη ,το έβδομο κατά σειρά album, δείχνει αφενός ότι μπορεί να ξεφύγει από την "σκιά" του προκατόχου του και αφετέρου ,χρησιμοποιώντας ευφυώς έναν συγκερασμό ωριμότητας, επιρροών και εξέλιξης -με οδηγό πάντα τις παραδοσιακές ρίζες τους- ,το αποτέλεσμα φαντάζει αψεγάδιαστο. Και πως να μην είναι άλλωστε, όταν η σύνθεση ,η απόδοση και η παραγωγή-ήχος ,τα τρία αυτά συστατικά ζωτικής σημασίας ,συνεργάζονται άρτια και παράγουν μουσική με Μ κεφαλαίο.
Εισχωρώντας στα άδυτα του "Unto the Locust" τώρα, θα συναντήσουμε 7 περίπλοκες συνθέσεις, που ξεφεύγουν από τα τετριμμένα σχήματα και κρύβουν πολλές όμορφες εκπλήξεις.
Το "Sangre Sani" που σιγοτραγουδά ο Robert Flynn ,δίνει την πάσα σε μια έκρηξη από εφιαλτικά riffs ,αρρωστημένα φωνητικά, διαολεμένες ταχύτητες που συνοδεύουν τα solo με το σφοδρό drumming και ένα break σφήνα ,που δεν δυσκολεύονται να πείσουν ,γιατί το κομμάτι λέγεται "I Αm Hell". Με μια μελωδία να σκάβει το παρελθόν και να εξιτάρει το παρόν ,το "Be Still And Know" φέρνει μια γλυκιά γεύση από Iron Maiden και συγκεκριμένα "Wasted Years" ,το οποίο διανθίζεται με ποικίλα M.H. στοιχεία. Ακολουθεί ένας λαβύρινθος από βαριά leads & breaks στο ομώνυμο ,έναν Demmel να κεντάει και ένα ευκολομνημόνευτο δυνατό ρεφρέν ,για να φτάσουμε στο απόλυτο trash κομμάτι του δίσκου, που αν μπορούσατε να φτιάξετε ένα καλό μίγμα από Metallica,Slayer,Pantera , το καθαρό απόσταγμα θα ήταν το "This Ιs Τhe End" ,όπως επίσης και το "Pearls Before the Swine" που πρόσκειται στην ίδια thrash δομή. Εισαγωγή από ακουστικές κιθάρες και καθαρά φωνητικά, με μια πιο metalcore υφή το "Darkness Within", κερδίζει τις εντυπώσεις, με τις εξαιρετικές ερμηνείες του Flynn και τις κτηνώδεις κάσες του Dave McClain. Η αυλαία πέφτει με το "Who We Are" ,το οποίο ξεκινάει με μια παιδική χορωδία (!) και είναι λίγο μακριά από το σημείο που ξεκίνησε το album ,αλλά μόνο αδιάφορο δεν είναι, με τα έγχορδα να συναγωνίζονται μεταξύ τους και τον επιβλητικό frontman άλλη μια φορά να δίνει μοναδικό ρεσιτάλ απόδοσης.
Συνολικά ,το "Unto the Locust" είναι μια δουλειά που δεν ξεφεύγει από τα τις σταθερές της μπάντας ,που δεν είναι άλλες από την υψηλή ποιότητα και το αστείρευτο ταλέντο τους, όπου διοχετεύονται αμφότερα και σ"αυτή την κυκλοφορία και οδηγούν τους Καλιφορνέζους ένα βήμα εμπρός.Σίγουρα θα ικανοποιήσει πλήρως τους φίλους της μπάντας και θα ανοίξει τις πόρτες στους νεότερους, που θα το βρουν άκρως ελκυστικό & "περιπετειώδες".
Tracklist :
1.I Am Hell (Sonata in C#)
2.Be Still and Know
3.Locust
4.This Is the End
5.Darkness Within
6.Pearls Before the Swine
7.Who We Are
Για το Rockoverdose.gr,
Γιώργος Γούργαρης
Comments
