Σε μια αντίστοιχου ύφους κριτική, είχα θίξει το πόσο δίκοπο μαχαίρι είναι το να παίζει μια μπάντα ήδη παιγμένη μουσική: ή πρέπει να το κάνεις εξαιρετικά ή είσαι καταδικασμένος να μείνεις δευτερο-τριτοκλασάτος. Οι Λιθουανοί (!) Mandragora δεν παίζουν το μελωδικό death-thrash τους υπερτεχνικά, ούτε ακολουθούν κάποιου είδους επαναστατικές ή ρηξικέλευθες φόρμες συνθετικά. Αυτό που κάνουν όμως το κάνουν εξαιρετικά!
Με εμφανείς επιρροές από At The Gates, οι κύριοι , ορμώμενοι από μια σκηνή που έχει να επιδείξει σχεδόν μηδενική παράδοση στο χώρο, με εξέπληξαν με τις μεστές συνθέσεις τους, την εκτελεστική δεινότητά τους και κυρίως το σπουδαίο songwriting. Όλα τα κομμάτια εδώ μέσα είναι βούτυρο στο ψωμί μου/σας/των. Κόλλημα, σας λέω.
Το Carnal Carge δεν είναι κάποια game changing πρόταση στο είδος. Είναι όμως για τους οπαδούς του melodic death metal είδους το album πριν-από-εσας-για-εσας για φέτος. Εκτός συγκλονιστικού απροόπτου. Τσεκάρει όλα τα κουτάκια στη φόρμα «Γιατί μ’ αρέσει το μελωδικό death metal». Πολύ thrashy groove, συνθέσεις που διακατέχονται από έντονη μελωδικότητα, ένστικτο του μέτρου, ατμόσφαιρα. Τα τύμπανα κερδίζουν πόντους και εντυπώσεις , για να τις κλέψουν οι φοβερές κιθάρες και για να τις ξανακλέψουν στα καπάκια τα φωνητικά που ξέρουν που να πατήσουν για να κάνουν τις συνθέσεις, εκτός από ιδανικές για την απομάκρυνση των αλάτων από το σβέρκο, προσφερόμενες για sing along (ή μάλλον brutal-sing along ή κάτι τέτοιο).
Εκτός αυτού, ο δίσκος δεν είναι σε καμία περίπτωση για λίγους: πολύ απλά, αν σας αρέσει η γρήγορη, μελωδική, κολληματική μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο brutal μουσική, ορμάτε επι τόπου! Το εναρκτήριο: κομματάρα. Τα «Desolate Fields»: ύμνος. Τα «Curse of Existence», «Walk To Fall», «Sand and Dust»: επίσης. Από την αρχή μέχρι το τέλος του, «γλυκόπιοτος» δίσκος, που όσο περισσότερο τον ακούω φαίνεται πως στέκεται στη συνείδηση μου όλο και ψηλότερα. Αρκούντως obscure για να σας ιντριγκάρουν, εξίσου ποιοτικοί με μεγαθήρια τύπου Arch Enemy για να σας πείσουν. Lithuanians do it better!
Και για να πετάξω τη βαρύγδουπη δηλωσάρα που «επιβάλλεται» σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις , το Carnal Cage με πείθει περισσότερο και από το πρόσφατο Khaos Legions των προαναφερθέντων. Τι, ακόμα να τους τσεκάρετε;
Βαθμολογία: 88/100
Tracklsit:
- Masquerade
- In Doubt
- Desolate Fields
- Unconsciousness
- Curse of Existence
- Walk to Fall
- Unknown
- Sand and Dust
- After
Για το RockOverdose.gr: Μάριος Πιτσαλίδης
Comments
