Και επιτέλους η πολυπόθητη μέρα είχε φτασει, 8 Σεπτεμβρίου 2012. Μετά από περίπου ένα μήνα αναμονής οι μπάντες που περίμενα τόσο καιρό να δω είχαν έρθει στην Αθήνα, έχοντας δώσει την προηγούμενη μέρα ένα καταπληκτικό σόου στην συμπρωτεύουσα.
Η ώρα ήταν λίγο μετά της 5, ο κόσμος έξω απ' το Κύτταρο είχε αρχίσει να μαζεύεται, ενώ μέσα η μπάντα που θα άνοιγε την συναυλία έκανε το τελευταίο τεστ για τον ήχο. Τα λεπτά περνούσαν και το ρολόϊ χτύπησε εν τέλει 6. Ένας χείμαρος από οπαδούς είχε κατακλήσει την είσοδο, και όταν οι πόρτες άνοιξαν αρκετοί μπήκαν στο κλαμπ για να δουν τις πρώτες support bands.
Στις 6.30 οι Γάλλοι blacksters Forsaken World βγαίνουν στην σκηνή και σηματοδοτούν την έναρξη της βραδυάς. Αν και μικροί σε ηλικία και με τον frontman Dyp ταλαιπωρημένο από κρύωμα, κατάφεραν με την καλή σκηνική τους παρουσία να παρουσιάσουν κομμάτια απ' το νέο άλμπουμ τους και να αφήσουν καλές εντυπώσεις.
Σειρά τώρα είχαν οι death metallers Heaving Earth, μπάντα από την Πράγα της Τσεχίας. Το συγκρότημα δημιουργήθηκε το 2008 και στα περίπου τριάντα λεπτά παρουσίας τους στην σκηνή έκαναν το κοινό να αποχωρήσει με τα καλύτερα σχόλια μετά το πέρας του. Τα φωνητικά του Michal ήταν πραγματικά πολύ καλά και δεν είχαν τίποτα να ζηλέψουν από ανάλογα φωνητικά του είδους.
Περνώντας στην τρίτη κατά σειρά μπάντα,θα περιμέναμε να δούμε τους Νεοζηλανδούς Sinate, όμως αντικαταστάθηκαν και στον δρόμο για την σκηνή έχουμε τους Ισπανούς εκπροσώπους της black metal Noctem. Η αμφίεσή τους μου θύμησε αρκετά Dark Funeral και με έκανε λίγο δύσπιστη για το τι θα ακολουθούσε, όμως, όσο τα κομμάτια προχωρούσαν κατάφεραν οι ίδιοι να διατηρήσουν την δική τους ταυτότητα στον ήχο και το στυλ, πράγμα που τους τοποθετούσε επάξια κάτω από μπάντες-μεγαθήρια του ίδιου είδους, όπως αυτή που θα ακολουθούσε. Χαρακτηριστικά τους κομμάτια ήταν τα “Blue Hell” και “Cycles of tyranny” που ολοκλήρωσαν και το σόου τους.
Ήταν περίπου 9 όταν ανέβηκαν στην σκηνή οι Αμερικάνοι Immolation, οι οποίοι για πρώτη φορά επισκεπτόνταν την χώρα μας. Ο χώρος κάτω από την σκηνή είχε αρχίσει να γεμίζει πιο πολύ και όλο περισσότεροι συγκεντρωνόνταν μπροστά για τον χαμό που θα ακολουθούσε. Η μπάντα μπήκε με κομμάτια όπως “I feel nothing” και “Father you are not a father” ενώ στα “Dawn of possession” και “Νο Jesus, No Beast” που ακολούθησαν ο Robert Vigna ξέσκιζε την κιθάρα του με τα καταιγιστικά riffs που έπεφταν σαν βροχή, το ένα μετά το άλλο. Να μην αναφερθώ δε στον Steve, ο οποίος κάθε φορά με τον πόνο που δίνει πίσω απ το κιτ πρέπει να χάνει ένα-δυο κιλά σε κάθε εμφάνηση. Στην τελική όμως, αυτό είναι το γ@μάτο death metal που τόσα χρόνια παίζουν οι Immolation και, όχι άδικα, τους χαρακτηρίσουν ως μια από τις κορυφαίες αμερικάνικες death metal μπάντες. Ενδιάμεσα στα κομμάτια, ο frontman Ross δεν έχανε ευκαιρία να ευχαριστεί το κοινό για την ανταπόκριση που δείχνει και να εκφράζει πόσο χαιρόταν για την κάθε στιγμή που έπαιζε στην χώρα μας. Τα 45 λεπτά παρουσίας τους επί σκηνής πέρασαν γρήγορα και με αρκετό κοπάνημα, έτσι μας αποχαιρέτησαν δίνοντας υπόσχεση ότι θα τους ξαναδούμε σύντομα στο μέλλον. Μετά την αποχώρησή τους, το σκηνικό έπρεπε να στηθεί για την πέμπτη και τελευταία μπάντα της βραδυάς.
Τελευταία μεν, αλλά ο χώρος είχε πλέον γεμίσει ασφυκτικά και πραγματικά δεν μπορούσες να φτάσεις εύκολα ούτε μέχρι το μπαρ. Αφού στήθηκε το κατάλληλο σκηνικό και έπεσαν τα φώτα, γύρω στις 11παρά ακούγεται το intro και οι Σουηδοί Marduk ανεβαίνουν στην σκηνή. Οι πρώτες νότες του “Serpent Sermon” ακούγονται και, όπως αναμενόταν, ξεκινάει από κάτω ο πανικός. Κομμάτια όπως “Nowhere, No-One, Nothing”, “The Levelling Dust” μπαίνουν δυνατά με τον κόσμο από κάτω να ακολουθεί ενώ στα “The Black Tormentor of Satan”, “On Darkened Wings”και “Slay the Nazarene” επικρατεί το χάος. Ο Μortuus ήταν άψογος στην εκτέλεση των κομματιών και σε γενικές γραμμές ήταν και επικοινωνιακός με το κοινό. Σειρά στα κομμάτια είχαν τα “Temple of Decay”, “Throne of Rats” και “Deme Quaden Thyrane” με τον Morgan καρφωμένο στην ESP στα χρώματα της παραλλαγής, ενώ Lars και Devo ήταν επίσης πολύ καλοί. “Within the Abyss” και φυσικά... “Baptism by fire”, κι από κάτω το moshpit να μην σταματάει με τέτοιες κομματάρες. Βέβαια, τα καλύτερα για κάποιο λόγο τα άφησαν για το τέλος (βασικά από τέτοιο setlist δεν ξέρω τι θα έπρεπε να χαρακτηρίσω ως “καλύτερο”, αλλά οκ), “Panzer Division Marduk” κι ο Β' Παγκόσμιος ίσως να αναβίωσε στο Κύτταρο. Κόσμος τρελαμένος να κοπανιέται σ' όλο το τραγούδι, κι εκεί που λες τελείωσε, να σου και το “Souls for Belial” στα καπάκια και ο χαμός δεν σταματά. Οι Marduk αποχωρούν για λίγα λεπτά από την σκηνή με το κοινό να φωνάζει ρυθμικά τ'όνομά τους και το κλασσικό “we want more” ξέροντας ότι θα ξαναβγούν. Κι όντως έτσι έγινε. Η μπάντα ξαναβγαίνει στην σκηνή με τον frontman να ανακοινώνει το κομμάτι: “With Satan and Victorius Weapons” κι εκεί σε κάνουν να σκεφτείς τι παραπάνω μπορούν να παίξουν για να πεις ότι πήγες σπίτι σου ευτυχισμένος. Η απάντηση δεν βρίσκεται μακριά, μιας και το τελευταίο κομμάτι τους είναι το “Wolves”. Ότι είχε ξεκινήσει απ' το panzer division τελειώνει με τις τελευταίες νότες του συγκεκριμένου τραγουδιού, ατμόσφαιρα φοβερή και το κοινό σε παραλήρημα. Ο Mortuus ευχαριστεί για άλλη μια φορά το κοινό που ήρθε, κι η μπάντα αποχωρεί απ την σκηνή.
Γενικά, η γνώμη μου οι μπάντες απέδωσαν από πολύ καλά έως άριστα επί σκηνής, παράπονο δεν νομίζω να είχε κάποιος από τον ήχο που σε γενικές γραμμές ήταν καθαρός. Μέχρι την επόμενη φορά που θα έρθουν Ελλάδα, περιμένουμε...
Για το RockOverdose.gr: Λαμπρινή Γκούμα
Φωτογραφίες: Δημοσθενης Βαρικος - Ιωάννης Λιβανός
Comments
