Επετειακή συναυλία για τα 20 χρόνια δύο ιστορικών και σπουδαίων συγκροτημάτων
Οι Meden Agan είναι αρκετά γνωστοί στην ελληνική μεταλλική σκηνή με 20 χρόνια παρουσίας και αρκετές εμφανίσεις σε ελληνικά και διεθνή φεστιβάλ. Μέχρι στιγμής έχουν 5 πλήρεις κυκλοφορίες και αν και κατ΄ εμέ καμία δεν είναι μέτρια, θεωρώ πως συνθετικά έχουν αύξουσα πορεία με αποκορύφωμα (μέχρι να σπάσουν οι ίδιοι το ρεκόρ τους) το προπέρσινο εκπληκτικό concept album “My name is Katherine”, το οποίο έλαβε εξαιρετικές κριτικές σε Ελλάδα και εξωτερικό. Ενώ και συναυλιακά αποδίδουν πολύ καλά, όπως π.χ. ακριβώς πριν έναν χρόνο (https://rockoverdose.gr/meden-agan-negative-contrast-sacrificial-death-temple-athens/). Σταθμό στην ανοδική πορεία του συγκροτήματος αποτέλεσε η μετανάστευση της μακροβιότερης μέχρι στιγμής (με 10 χρόνια παρουσίας) τραγουδίστριας Δήμητρας Παναρίτη στο Göteborg το καλοκαίρι. Ήταν μία απόφαση ζωής και αναγκαστικά προσωρινά τουλάχιστον άφησε ένα κενό. Στην παρούσα συναυλία θα τραγουδούσε ως live μέλος η επίσης πολύ καλή τραγουδίστρια Έλενα Στρατηγοπούλου (πρώην Fragile Vastness), ενώ και ένα άλλο μέλος του ίδιου συγκροτήματος μεταπήδησε στους Meden Agan, ο εξαιρετικός (όπως αποδείχθηκε) drummer Μπάμπης Τσολάκης (δεν γνωρίζω εάν συνεχίζει να είναι ταυτόχρονα και μέλος των Fragile Vastness).
Την συναυλία άνοιξαν κατά τις 20:40, οι AOR, glam rockers Senses με το “Sirius” των The Alan Parsons Project, ένα πασίγνωστο ορχηστρικό κομμάτι που συχνά χρησιμοποιείται και ως intro (όλοι το έχουμε χιλιο-ακούσει, αλλά λίγοι ξέρουν πως λέγεται και για να είμαι ειλικρινής ούτε και εγώ). Οι Senses είναι ένα σχετικά πρόσφατο συγκρότημα που ιδρύθηκε από τον κιθαρίστα Dim Argio το 2022 με τους Emmanouil (φωνητικά), Morbid George (drums), ενώ κατά την διάρκεια των ηχογραφήσεων προστέθηκαν και οι John Agkor (μπάσο) και John Fill (lead κιθάρα), δημιουργώντας ένα ισχυρό ηχητικό αποτέλεσμα. Πέρυσι (27-7-2024) κυκλοφόρησαν το πρώτο πλήρες άλμπουμ τους: “Out of Line”, την παραγωγή και ηχογράφηση του οποίου έκανε ο πολυπράγμων Bob Katsionis. Το λογικό θα ήταν να έπαιζαν ολόκληρο το άλμπουμ ή περίπου συν 1-2 διασκευές, όπως και έπραξαν. Συνήθως τα συγκροτήματα του είδους έχουν πολύ καλούς τραγουδιστές (οι οποίοι έχουν τον ρόλο του frontman) και καλούς κιθαρίστες ή και πληκτράδες. Πληκτρά δεν είχαν, παρά μόνο προ-ηχογραφημένα μέρη, σε αντίθεση με τα δύο επόμενα συγκροτήματα. Ο Emmanouil εκτός από καλός τραγουδιστής ήταν και καλός frontman, χαρωπός, κεφάτος μετέδιδε την ευδιαθεσία του στο κοινό, προλογίζοντας και κάποια από τα τραγούδια. Και μόνο πόσες φορές άλλαξε ρούχα αρκούσε. Αρχικά στα πρώτα 2 τραγούδια φορούσε μία στρας σαν ζακέτα την οποία πέταξε στο κοινό, μετά έμεινε με μία αμάνικη μπλούζα, προφανώς μετά κρύωσε και προς το τέλος φόρεσε ένα κόκκινο δερμάτινο.
Παρόλο που κανένας από τους μουσικούς δεν υστέρησε και το ηχητικό αποτέλεσμα ως σύνολο ήταν αρκετά καλό, μου έκανε εντύπωση ο βιρτουόζος κιθαρίστας John Fill, (πολύ καταρτισμένος και έπαιζε στους deathsters - grindcorers One of These Days. Πως από το grindcore το γύρισε στο glam rock, αυτό είναι ολίγον αξιοπερίεργο). Κάπου στην μέση του σετ ο Emmanouil ζήτησε την συνδρομή μίας τραγουδίστριας. Δίπλα μου ήταν η Χριστιάννα Χατζημιχάλη (των Elysion), η οποία ήταν φανατική οπαδός τους, τραβούσε φώτος και βίντεος με το κινητό της (και δεν ήταν η μόνη, είχαν αρκετούς/ες φανατικούς/ες οπαδούς) και νόμιζα ότι θα ήταν αυτή, όμως ήταν η Έφη (Ευφροσύνη) Ευαγγελινού των Euphrosyne, η οποία έκανε ντουέτο με τον Emmanouil στα φωνητικά στο “I Know”. Στη συνέχεια ο Emmanouil ζήτησε ένα σκαμπό και κάθισε για να τραγουδήσει το “Charlize” – “Under Your Spell”. Στην ουσία είναι το ίδιο τραγούδι. Το “Charlize” είναι η ακουστική (unplugged) εκδοχή του, ενώ το “Under Your Spell” η ηλεκτρο-κιθαριστική εκδοχή του. Ξεκίνησαν ακουστικά και στο τέλος μπήκαν στην ηλεκτρική εκδοχή του. Εν συνεχεία το πρόγραμμα είχε μία διασκευή, το πασίγνωστο “I Might Lie” (διασκευή Andy Taylor, πρώην μέλος των Duran Duran), ενώ στο τέλος έπαιξαν το (κατ’ αυτούς hit τους): “Silent Disco”. Συμπαθής η προσπάθεια τους, αλλά στα τέλη της δεκαετίας των 80 οι μεταλλάδες ήταν σε άγρια κόντρα με τους ντισκόβιους και προσωπικά άνηκα στην πρώτη κατηγορία. Ευτυχώς οι διαφορές αυτές έχουν αμβλυνθεί, αυτά δεν υφίστανται πλέον (υπήρξε έμπρακτη σύμπραξη επί σκηνής grindcore και black metal με AOR) αλλά σε εμάς τους παραδοσιακούς μεταλλάδες η λέξη “disco” μας ξενίζει λίγο (μην πω κακοφαίνεται). Ανεξάρτητα από αυτό, αν και δεν είμαι ιδιαίτερος οπαδός του είδους, μπορώ να πω πως τους άκουσα ευχάριστα, κυρίως τα πιο rock – metal τραγούδια τους όπως: Hard Action, Out of Line, I Know.
Senses setlist
The Alan Parsons Project - Sirius (ως intro)
Hard Action
Out of Line
Lonely
Under Your Spell
I Know
Charlize
I Might Lie (διασκευή Andy Taylor)
Silent Disco
Σε λιγότερο από ένα τέταρτο η σκηνή ετοιμάστηκε για τους The Silent Wedding, ένα συγκρότημα, το οποίο εκτιμώ απεριόριστα και θεωρώ πως είναι κάπως παραγνωρισμένο και η αξία του θα έπρεπε να αναγνωριστεί ευρύτερα και εκτός ελληνικών συνόρων. Λίγο μετά τις 21:40 ακούστηκαν από τα ηχεία οι πρώτες νότες του ορχηστρικού “The Eternal Enigma” και σταδιακά τα μέλη του συγκροτήματος εισήλθαν στην σκηνή με τελευταίο τον τραγουδιστή Μάριο Καραναστάση με το ιδιαίτερο χρώμα στην φωνή του για το “Time of Darkness”, ένα από τα καλύτερα και πιο εμβληματικά τους τραγούδια. Για την συνέχεια έπαιξαν όλες τις μεγάλες τους επιτυχίες: “The Sea of Fate”, “Point of No Return”, “The Endless Journey”, “Stealing the Sun”, το ένα καλύτερο από τα άλλο ισορροπώντας ανάμεσα στο power και στο progressive. Όπως οι Meden Agan έτσι και οι The Silent Wedding θεωρώ πως έχουν αύξουσα πορεία όσον αφορά την ποιότητα των συνθέσεων τους, όπου τα 2 τελευταία άλμπουμ τους: “Enigma Eternal“ (2017) και “Ego Path” (2022) περιείχαν συνθέσεις υψηλού επιπέδου, πολύ έξυπνες και καλοδουλευμένες που αποδόθηκαν και πολύ σωστά συναυλιακά, παρόλα τα μικροπροβλήματα στον ήχο. Δεν ξέρω πόσοι συνειδητοποίησαν ότι φέτος και οι The Silent Wedding συμπληρώνουν και αυτοί 20 χρόνια ως συγκρότημα και θα άξιζε να γίνει μία πανηγυρική συναυλία παίζοντας ένα εκτεταμένο σετ. Στην παρούσα όμως έγινε ακριβώς το αντίθετο, αφού περιέκοψαν ένα τραγούδι τους που ήταν γραμμένο στο setlist (το “Reveal the Rain”) λόγω χρονικών περιορισμών. Αυτό δεν το κατάλαβα, εφόσον είναι Σάββατο και τα ΜΜΜ λειτουργούν 24ωρο. Και να πήγαινε το πρόγραμμα 5’ πίσω τι θα γινόταν? Τέλος πάντων, έστω και έτσι απολαύσαμε τους The Silent Wedding για περίπου μία ώρα (55’) και θα ήθελα πολύ να τους δω και ως headliners για τα 20χρονα τους. Οδεύοντας προς το τέλος “To Catharsis” o Μάριος το αφιέρωσε στα παιδιά που τους παρακολουθούσαν στον πάνω όροφο καθισμένα, τα περισσότερα εκ των οποίων ήταν παιδιά (ανίψια, κτλ) μελών του συγκροτήματος. Κατά καιρούς συμβαίνει αυτό και το βρίσκω πολύ θετικό, αν και γενικά τα παιδιά είναι πολύ διαφορετικά από τους γονείς τους, τουλάχιστον να είναι προς μία σωστή κατεύθυνση. Ολοκλήρωσαν το σετ τους καταχειροκροτούμενοι κατά τις 22:35 με το “Song of the Dead”, ενώ ως outro τους συνόδευσε το ορχηστρικό “A Path to Nowhere”.
The Silent Wedding setlist
(The Eternal Enigma)
01 Time of Darkness
02 The Sea of Fate
03 Point of No Return
04 The Endless Journey
05 Stealing the Sun
(A Living Experiment
06 Shadows and Dust
07 Loneliness
08 Catharsis
09 Song of the Dead
(A Path to Nowhere)
Σε χρόνο ρεκόρ (~ 10’) η σκηνή ετοιμάστηκε για τους αποψινούς headliners Meden Agan. Η αίθουσα είχε σχεδόν γεμίσει Όπως ανέφερα και στον πρόλογο στην συγκεκριμένη συναυλία, απούσας της Δήμητρας υπήρχε διάχυτη μία αγωνία για το πόσο καλά θα μπορούσε η Έλενα να ανταποκριθεί στον δύσκολο ρόλο της. Η ώρα ήταν ήδη 22:48 και ακούστηκαν οι πρώτες νότες του ορχηστρικού εισαγωγικού “Awaken the Nightmare”, τα μέλη εισέρχονταν στη σκηνή και αμέσως μετά μπήκαν στην ουσία με το “Moth”. Αυτό ήταν! Χαμός από κάτω! Η Έλενα έδειχνε να ανταποκρίνεται επάξια στον ρόλο της. Οι συνθέσεις τους μπορεί να δείχνουν απλές, όμως είναι πολύπλοκες και όλοι οι μουσικοί είναι πολύ καλοί χειριστές των οργάνων τους, προεξέχοντος του βιρτουόζου κιθαρίστα Diman (Δημήτρη) Κουτσογιαννόπουλου, ο οποίος ήταν ο frontman της μπάντας μαζί με την Έλενα. Στο μεγαλύτερο μέρος της συναυλίας ήμουν στην αριστερή πλευρά της σκηνής όπου βρισκόταν και τον θαύμαζα, απίστευτος! Έπαιζε μελωδίες και solos ουσίας, που μένουν στον εγκέφαλο, όχι shred, παίζουμε «παπάδες» απλά για να παίζουμε. Ακολούθησε ένα σερί άλλων 2 τραγουδιών από το “My Name is Katherine”: τα “Rejection” και “Trapped”, πριν παίξουν 2 συνεχόμενα τραγούδια από το αμέσως προηγούμενο άλμπουμ “Catharsis”: τα “The Purge” και “Cleanse their Sins”. Η Έλενα τραγούδησε αρκετά καλά τα απαιτητικά τραγούδια των Meden Agan και γενικά είναι μία πολύ καλή τραγουδίστρια, έχω την αίσθηση όμως πως δεν μπόρεσε να αποδώσει επακριβώς τα τραγούδια κυρίως του “My Name is Katherine”, που ήταν concept και πολύ προσωπικό και βασίστηκε σε βιβλίο της Δήμητρας. Αυτό δεν είναι μειωτικό για την Έλενα, κατ’ αναλογία που και αυτής ένα προσωπικό βιωματικό τραγούδι, πολύ δύσκολα θα μπορέσει να το τραγουδήσει επακριβώς κάποια άλλη. Γενικότερα κάτι τόσο προσωπικό, για να αποδοθεί επακριβώς απαιτείται και ο αντίστοιχος σωστός τονισμός, ένταση, κτλ που πολύ δύσκολα μπορεί να ερμηνευτεί από κάποιον που δεν είναι ο δημιουργός του, ενώ απαιτείται και κάποιο χρονικό διάστημα μέχρι να χωνευτεί και να γίνει «κτήμα» του ερμηνευτή.
Η συναυλία πήγαινε «τραίνο», οι Meden Agan επέδιδαν τα μέγιστα, και εκτός του Diman και το δίδυμο στα δεξιά της σκηνής Τόλης Μικρούλης (πλήκτρα) και Παντελής Σακκάς (μπάσο) (οι οποίοι συχνά – πυκνά “αλληλοπειράζονταν” πατώντας χορδές ή αντίστοιχα πλήκτρα) έπαιζαν και αυτοί «παπάδες» δίνοντας την ψυχή τους. Η μεγάλη αποκάλυψη όμως ήταν ο drummer Μπάμπης Τσολάκης, ο οποίος ήταν πολύ ακριβής στο ρυθμό και ο ήχος του ήταν πολύ γεμάτος και πανταχού παρών , όχι μόνο απλά παίζοντας έναν σταθερό ρυθμό, αλλά γεμίζοντας τον χώρο με ήχους από ταμπούρα, πιατίνια ή δίκαση. Και φυσικά το κοινό κατευχαριστιόταν το όλο αποτέλεσμα.
Και κάπου στη μέση του σετ εισήλθαν οι προσκεκλημένοι. Αρχικά προς το τέλος του “Confident” η Έλενα προσκάλεσε στην σκηνή τον νεαρό (μαθητή β’ λυκείου) Πάνο Στασινόπουλο (των deathcorers Hordes of Hell) για τα brutal φωνητικά. Και στο καπάκι αλλαγή σκηνικού με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο επί σκηνής για να τραγουδήσουν από κοινού το πασίγνωστο “Maniac” (διασκευή Michael Sembello). Παρόλο που δεν ήταν metal τραγούδι, άρεσε αρκετά στο κοινό. Ο Δημήτρης είχε κάνει guest εμφάνιση και στην περσινή συναυλία με το “Wish I Had an Angel”. Εν συνεχεία έπαιξαν το “No Escape” και πάλι στη σκηνή εμφανίστηκε ένας guest καλεσμένος, ο Ηλίας Ζούνης από τους Karma Violens για να τραγουδήσει τα brutal φωνητικά των “Portal of Fear” και “Sickness”. Οι εκπλήξεις συνεχίστηκαν με την διασκευή του “Show Must Go On” (των Queen). Και για το τέλος έπαιξαν μία πολύ δυναμική τριπλέτα (όχι πως τα προηγούμενα τραγούδια που έπαιξαν δεν ήταν δυναμικά, απλά αυτά «παραήταν»): “Everlasting Pain”, “Transition” και “Lustfull Desires”.
Η συναυλία ολοκληρώθηκε 10’ μετά τα μεσάνυχτα. Οι Meden Agan σε 83’ έπαιξαν 16 τραγούδια εκ των οποίων τα μισά ήταν από το “My Name is Katherine”, δείγμα ότι το αναγνωρίζουν ως την κορυφαία κυκλοφορία τους μέχρις στιγμής, 4 από το “Catharsis”, 2 από το “Lacrima Dei” (προσωπικά θα προτιμούσα να άκουγα το “Embrace the Sorrow”, αλλά αυτά είναι «ψιλά γράμματα») και 2 δύο διασκευές (χορταστικό σετ). Θεωρώ πως όλοι οι παρευρισκόμενοι έφυγαν ευχαριστημένοι από την συναυλία καθώς περιείχε έντεχνο AOR από τους Senses και progressive power metal με «άπιαστα» φωνητικά από δύο αξιόλογα ελληνικά συγκροτήματα του είδους. Όσον αφορά τους Meden Agan για μία ακόμη φορά απέδειξαν επί σκηνής (έστω και αν βρίσκονται σε μεταβατικό στάδιο) ότι είναι ένα από τα κορυφαία συγκροτήματα του είδους.
Meden Agan setlist
Awaken the Nightmare (intro)
Moth
Rejection
Trapped
The Purge
Cleanse their Sins
Confident ft. Πάνο Στασινόπουλο (of Hordes of Hell)
Maniac (διασκευή Michael Sembello) ft. Δημήτρη Γιαννακόπουλο
No Escape
Portal of Fear ft. Ηλία Ζούνη (of Karma Violens)
Sickness ft. Ηλία Ζούνη (of Karma Violens)
Beyond Any Suspicion
Shedding
Show Must Go On (διασκευή Queen)
Everlasting Pain
Transition
Lustfull Desires
Για το Rockoverdose,
Κείμενο - Φωτογραφίες: Παναγιώτης Παπανδρεοπουλος
Υ.Γ.: Όπως θα διαβάσετε επιμελήθηκα «αναγκαστικά» και του φωτογραφικού ρεπορτάζ. Αυτό συνέβη διότι δυστυχώς κάποιος (ή κάποιοι) προφανώς μέσα από τον χώρο της συναυλίας έκλεψε/αν φωτογραφικό εξοπλισμό από δύο φωτογράφους. Από μία φωτογράφο έκλεψαν φακό, κάρτες, κτλ, ενώ από την φωτογράφο μας διέρρηξε/αν το αυτοκίνητο της και έκλεψε/αν τον πλήρη φωτογραφικό εξοπλισμό της (φωτογραφική μηχανή, κτλ). Εάν για κάποιον ερασιτέχνη το να του κλέβουν τον εξοπλισμό είναι πολύ δυσάρεστο, για τον επαγγελματία είναι οδυνηρό και ολέθριο γιατί δεν μπορεί να δουλέψει και μέχρι να αναπληρωθεί (εάν αναπληρωθεί ποτέ πλήρως γιατί κοστίζει αρκετά) θα περάσει πολύ χρόνος.
Εκτός από την απερίφραστη καταδίκη (θεωρώ αυτονόητα και όλης της μεταλλικής κοινότητας), ευελπιστώ στον εντοπισμό του/των δράστη/δραστών και την παραδειγματική τιμωρία του/ς και συμπαραστέκομαι αμέριστα στα δύο θύματα αυτής της βάναυσης κλοπής. Δυστυχώς, όλοι εμείς οι υπόλοιποι πρέπει πλέον στις συναυλίες να έχουμε τα μάτια μας όχι 14, αλλά 114!
Comments
