Κάποιες φορές κατά την ακρόαση κάποιων δίσκων (συνήθως μεγάλων ή γενικότερα γνωστών συγκροτημάτων), έρχονται δύο φωνούλες στο μυαλό μου. Όχι, δεν είμαι παρανοικός ή τρελός, αλλά σε τέτοιες φάσεις χρειάζομαι την βοήθειά τους. Έχω προσωποποιήσει τις δύο φωνές αυτές με τα πρόσωπα δύο καλών φίλων, των οποίων το όνομα δεν θα αποκαλύψω. Ο πρώτος είναι ο φίλος Χ, ο οποίος είναι ανοιχτός σε όλα τα ακούσματα, του αρέσουν πραγματικά τα πάντα, από κλασσικό άτεχνο, ωμό thrash μέχρι πολύ προοδευτικά πράγματα και ανοίγματα σε μουσικές που δεν έχουν καμία απολύτος σχέση με το metal. Ο άλλος είναι ο φίλος Μ, ο οποίος μισεί τα πάντα που κυκλοφορούν και δεν είναι όπως του αρέσουν. Είναι αυτός που δεν προλαβαίνεις να του πεις το όνομα ενός συγκροτήματος και αυτός αμέσως σου απαντάει “Δεν μου αρέσουν”!
Με τη βοήθεια αυτών των δύο “φωνών” λοιπόν, έκατσα να ακούσω τον νέο δίσκο των Megadeth με τίτλο “Th1rt3en”, ένας τίτλος που όπως γνωρίζετε δηλώνει ότι ειναι η 13η κυκλοφορία των Αμερικάνων metallers, αλλά επίσης ο Mustaine άρχισε να παίζει κιθάρα στα 13 του, και επίσης έχει γεννηθεί στις 13 του Σεπτέμβρη (του "61 για όσους ενδιαφέρονται παραπάνω). Έτσι είπε ο κος Dave να το ονομάσει έτσι, βάζοντας μάλιστα και τον αριθμό ανάμεσα στα γράμματα για να το κάνει να φαίνεται ομορφότερο.
Πάμε όμως στα του δίσκου. Μετά από αρκετές ακροάεις, ο Μ μου λέει “φίλε, θέλεις αυτή τη στιγμή που μιλάμε, να ακούσεις thrash και μάλιστα thrash από τους Megadeth! Θα έβαζες να ακούσεις το 13; Δεν θα διάλεγες ένα RIP ή έστω ένα Peace;”. Έχει δίκιο νομίζω... Όμως έρχεται αμέσως ο Χ και απαντάει “Ναι, αλλά αν αναλογιστείς όλες τις μπάντες που έβγαλαν δίσκο πρόσφατα, τουλάχιστον των Megadeth είναι αξιοπρεπείς. Έχει τα riffs του, έχει τις σολάρες του, έχει απ όλα!” Και αυτός νομίζω πως έχει δίκιο...
Το cd δεν θα έλεγα ότι είναι κακό. Είναι ένα ευκολοάκουστο άλμπουμ. Όταν το άκουσα για πρώτη φορά η αλήθεια είναι ότι απογοητεύτηκα. “Πω, δεν αξίζει μία! Που είναι τα riffs μωρέ;” μονολογούσε ο Μ. Όντως το περίμενα πιο riffάτο το άλμπουμ και λιγότερο lead-solo. Αποδείχτηκε ακριβώς το αντίθετο. “Και που είναι το πρόβλημα; Είναι απόλαυση να ακούς αυτούς τους δύο κιθαρίστες να σολάρουν ασύστολα πάνω στις κιθάρες τους” λέει ο Χ. Δεν έχει άδικο και αυτός και αυτό το αντιλήφθηκα όσο το άκουγα περισσότερο.
Πάντως τα 13 (δεν είναι τυχαίο) κομμάτια του άλμπουμ, δεν μπορώ να πω ότι τα απόλαυσα εξίσου. Τα πρώτα κομμάτια είναι απλά “οκ” μέχρι που έρχεται το “Never Dead” και ο Μ λέει “άντε, επιτέλους λίγο thrash στα αυτάκια μας!”. Στα ίδια επίπεδα κινούνται και τα επόμενα κομμάτια, δηλαδή τα “New World Order”, “Fast Lane” και το ισοπεδωτικό “Black Swan”. O M έχει αρχίσει να κάνει moshing, ενώ και ο Χ απολαμβάνει το ίδιο τα κομμάτια. Η συνέχεια είναι και δεν είναι ανάλογη. Ο Μ παραπονιέται, όπως στην αρχή του άλμπουμ, με τον Χ να απαντάει “Α ρε, εσείς που θέλετε thrash, σας άξιζε ένα Risk ή ένα Cryptic Writings...”. Ο Μ σταυροκοπιέται φωνάζοντας “ύπαγε πίσω μου σατανά!”
Τελικά; Διώχνωντας τις δύο φωνές από το μυαλό μου, έκατσα και το άκουσα μία τελευταία φορά μόνος μου, χωρίς να έχω κάποιον να με επιρρεάζει. Οι Megadeth έβγαλαν ένα αξιοπρεπές άλμπουμ. Δεν είναι κάτι σπουδαίο, αν και περιμέναμε κάτι τέτοιο μετά τις περιοδείες για το Rust In Peace και το Big 4, όμως στέκεται καλά. Δυστυχώς, όπως ομολόγησε και ο ίδιος ο Mustaine, πιέστηκαν από την δισκογραφική τους εταιρεία για να βγει ο δίσκος. Και από τη στιγμή που τα δύο κομμάτια τα είχαν έτοιμα για τα βιντεοπαιχνίδια για τα οποία γράφτηκαν, έκαναν απλά άλλα έντεκα για να γεμίσουν ένα δίσκο...
Δεν θέλω να φανταστώ τι θα είχαν γράψει αν είχαν όλον τον χρόνο μπροστά τους πάντως! Ή μάλλον... θελω!
Για το RockOverdose.gr,
Αντώνης “jk” Κατσαρός
Comments
