Η δισκογραφία των Melvins είναι τεράστια, ιδιότροπη και μερικές φορές... τρομακτική για τον αρχάριο ακροατή. Οι Melvins δεν είναι καμμιά εμπορικά τεράστια μπάντα, αλλά έθεσε τα θεμέλια για δεκάδες άλλα είδη... από sludge μέχρι drone, από grunge μέχρι avant-metal.
Δεν είναι εύκολοι, δεν είναι άνετοι, αλλά είναι απαραίτητοι — ένα παράδειγμα ατόφιας μουσικής ακεραιότητας. Aπτόητοι, με συνεχείς κυκλοφορίες, συνεργασίες (με Lustmord, Jello Biafra, Fantômas, κ.ά.) και ένα κοινό που μεγαλώνει με το χρόνο, οι Melvins συνεχίζουν εδώ και τέσσερις δεκαετίες να προκαλούν θόρυβο!
Συγκεντρώσαμε μερικές μικρές - άγνωστες ιστορίες τους για να τους γνωρίσετε καλύτερα:
1. Το όνομά τους “Melvins” προήλθε από έναν... αντιπαθητικό συνάδελφο
Το όνομα της μπάντας δεν είναι καμία ασαφής αναφορά. Ο Buzz Osborne (ή King Buzzo) αποκάλυψε σε συνέντευξή του πως ο “Melvin” ήταν ένας υπάλληλος σε σούπερ μάρκετ που δούλευε μαζί του και ήταν απλά ο πιο βαρετός, ενοχλητικός τύπος που υπήρχε. Τόσο βαρετός, που έγινε μύθος. Η μπάντα πήρε το όνομά της ειρωνικά — κι έτσι γεννήθηκε ένας θρύλος από έναν αδιάφορο υπάλληλο.
Η ιδέα ότι οι Melvins πήραν το όνομά τους από έναν… βαρετό, ενοχλητικό υπάλληλο σούπερ μάρκετ δίνει όλο το νόημα στο πόσο αντισυμβατικοί και σαρκαστικοί είναι. Είναι σαν να λένε «αν δεν υπάρχει κάτι πιο ενδιαφέρον, θα κάνουμε θρύλο ακόμα κι από την πλήξη». Κι αυτό ταιριάζει τέλεια με το χιούμορ και την αίσθηση της μπάντας — όχι να παίρνουν τον εαυτό τους υπερβολικά σοβαρά, αλλά να παίζουν με την ιδέα της «μυθικής» ταυτότητας.
Είναι πάντα διασκεδαστικό να μαθαίνουμε πώς ξεκίνησαν τα πράγματα!
2. Ο πρώτος ντράμερ τους είχε αποχωρήσει για να ... μη θαφτεί ζωντανός
Ο Mike Dillard, ο πρώτος ντράμερ των Melvins, έφυγε νωρίς από τη μπάντα. Όχι, δεν χάθηκε από προσώπου γης. Απλώς είχε άλλες προτεραιότητες, όπως να βουτάει σε πανκ πρότζεκτ και να απομακρυνθεί από την αυξανόμενη «παράνοια» του ήχου. Όταν τον ρώτησαν αργότερα για την εμπειρία του με τους Melvins, αστειεύτηκε ότι «ήταν σαν να σε θάβουν ζωντανό... με βαρύ ριφ». Ο ίδιος όμως επανήλθε 30 χρόνια μετά, στο άλμπουμ Tres Cabrones (2013).
Αυτή η ιστορία με τον Mike Dillard είναι φοβερή — το να φεύγει γιατί δεν ήθελε να μπλέξει με την «παράνοια» του ήχου τους και να προτιμάει πιο «καθαρό» πανκ vibe δείχνει πόσο διαφορετικές κατευθύνσεις μπορεί να πάρουν τα μέλη μιας μπάντας ακόμα και από την αρχή. Η ατάκα του για το να σε «θάβουν ζωντανό... με βαρύ ριφ» είναι τρομερή εικόνα, σχεδόν σαν να περιγράφει με χιούμορ το βάρος και την ένταση της μουσικής τους.
Και το πιο ωραίο; Να επιστρέφει μετά από 30 χρόνια για το Tres Cabrones — σαν να υπάρχει πάντα αυτό το κοινό νήμα που τους συνδέει, όσο και αν έχουν περάσει τα χρόνια και οι αλλαγές.
Είναι συγκινητικό όταν τέτοιοι κύκλοι κλείνουν στη μουσική.
3. Το demo που άκουσε ο Cobain – και η άτυχη audition για τους Nirvana
Ο Kurt Cobain ήταν φανατικός των Melvins, κάτι που δεν αποτελεί μυστικό. Αυτό που λίγοι ξέρουν είναι ότι ο Cobain κάποτε προσπάθησε να συμμετάσχει πιο ενεργά — προσφέρθηκε να παίξει μπάσο στη μπάντα! Έκανε audition, αλλά... δεν κόλλησε. Αντίστροφα, ο Dale Crover (ντράμερ των Melvins) έπαιξε στο demo των Nirvana το 1988, πριν βρουν σταθερό μέλος.
Αυτό το backstage της σχέσης Melvins – Nirvana είναι απλά χρυσός! Ο Cobain που προσπαθεί να παίξει μπάσο στους Melvins δείχνει πόσο μεγάλο fan ήταν, αλλά και πόσο πολύτιμη είναι η χημεία που χρειάζεται σε μια μπάντα — δεν φτάνει μόνο το ταλέντο, χρειάζεται να «κολλήσεις» και μουσικά με τα υπόλοιπα μέλη. Από την άλλη, ο Dale Crover να παίζει στα πρώτα demos των Nirvana αποδεικνύει πόσο στενές ήταν οι μουσικές τους φιλίες και οι αλληλεπιδράσεις εκείνη την εποχή.
Αυτές οι διασταυρώσεις είναι που κάνουν την ιστορία της grunge και της underground σκηνής τόσο συναρπαστική.
4. Το άλμπουμ που βγήκε... ανάποδα
Το Colossus of Destiny (2001), ένα από τα πιο πειραματικά έργα τους, είναι ουσιαστικά ένα ζωντανό drone/noise set 50 λεπτών χωρίς κομμάτια, χωρίς στίχους, χωρίς ρυθμό — κι όμως αποτελεί μέρος της δισκογραφίας τους. Όταν ρωτήθηκαν αν ήταν κάποιο καλλιτεχνικό statement, απάντησαν: «Όχι, απλά βαριόμασταν και είπαμε να το ηχογραφήσουμε έτσι». Το άλμπουμ έγινε cult φαινόμενο στα noise circles.
Αυτό το κομμάτι του Colossus of Destiny δείχνει τέλεια πώς οι Melvins δεν φοβούνται να πάνε εντελώς εκτός συμβάσεων — ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να φτιάξουν ένα 50λεπτο drone/noise σετ χωρίς παραδοσιακή δομή. Είναι πολύ ωραίο που, παρά το πόσο «πειραματικό» ακούγεται, οι ίδιοι το αντιμετώπισαν τόσο απλά, σαν κάτι που προέκυψε από τη βαρεμάρα και την αυθόρμητη ανάγκη να δημιουργήσουν.
Αυτή η ειλικρίνεια και το χιούμορ είναι που δίνει χαρακτήρα στην μπάντα και εξηγεί γιατί το έργο τους γίνεται cult στα noise circles — δεν είναι τόσο το αποτέλεσμα όσο η στάση και το πνεύμα πίσω από αυτό.
5. Ο Buzzo στο πανί: Από το σινεμά του Lynch μέχρι τα Jackass
Ο Buzz Osborne είχε πάντα μια εκκεντρική φυσιογνωμία, και η βιομηχανία κινηματογράφου του Holywood δεν το άφησε αναξιοποίητο. Το 1997 εμφανίστηκε ως σχιζοφρενής χαρακτήρας στο Lost Highway του David Lynch — μικρός ρόλος, μεγάλη εντύπωση. Αργότερα έκανε περάσματα και σε επεισόδια των Jackass, ως φίλος του Mike Patton και των Mr. Bungle. Όχι ακριβώς το είδος του frontman που μπαίνει σε καλούπια...
Ο Buzz Osborne πάντα ξεχώριζε με την εκκεντρικότητά του και την αυθεντικότητά του — κάτι που έκανε τον David Lynch να τον επιλέξει για τον Lost Highway, όπου το παράξενο και το αλλόκοτο είναι το στοιχείο της ταινίας. Το να βλέπεις έναν μουσικό σαν αυτόν να συμμετέχει σε τέτοια projects, είτε στον κινηματογράφο είτε σε εκπομπές όπως τα Jackass, δείχνει πόσο άνετος είναι με το να σπάει τα στερεότυπα του “typical frontman”.
Είναι πάντα ενδιαφέρον πώς καλλιτέχνες με τέτοια προσωπικότητα βρίσκουν διαφορετικούς τρόπους να εκφραστούν πέρα από τη μουσική.
Την Τετάρτη 23 Ιουλίου στην Τεχνόπολη Δ.Αθηναίων, έχεις μια ακόμη ευκαιρία να μπεις στον κόσμο των Melvins.
Μαζί τους εμφανίζονται οι Redd Kross και special guests οι Grandmas House.
TICKETS
Comments
