Δεύτερο δισκογραφικό βήμα για τους (κατά τα 4/5) Έλληνες Mencea, μετά το ντεμπούτο τους το 2008, με τον τίτλο Dark Matter Energy Noir το οποίο είχε τύχει πολύ καλής υποδοχής από Τύπο και μουσικόφιλους. Δεύτερο λοιπόν βήμα των Mencea στην αρένα της σύγχρονης metal σκηνής και κάπου εδώ «ξεχωρίζουν οι άντρες από τα παιδιά», οι προσδοκίες είναι υψηλές και εξ ορισμού ένας δεύτερος δίσκος είναι μια make or break στιγμή για κάθε μπάντα που θέλει να κάνει το παραπάνω βήμα, και οι εν λόγω κύριοι φαίνεται πως έχουν τις βλέψεις τους ψηλά.
Σύγχρονο metal έχουμε λοιπόν εδώ, με Meshugg-εια αισθητική και πολλές αναφορές στους Gojira. Φανταστείτε τους δύο παραπάνω να τζαμάρουν με κιθαρίστα τον Dino Cazares των Fear Factory και έχετε μια εικόνα για τη μουσική των Mencea αν βέβαια δεν έχετε ακούσει ακόμα το ντεμπούτο τους. Πιο πολύ και απ’ τις επιρροές των παραπάνω και της ρυθμικής αταξίας τους, του δυνατού μπάσου και των ελλιπών κιθαριστικών και τυμπανιστικών μέτρων η industrial αισθητική κάνει αίσθηση στο Pyrophoric.
Και και η αποστασιοποίηση του από τα κλισέ του σύγχρονου metal, όπως η προκλητική απουσία της κλασσικής κουπλέ-ρεφραίν δομής, που ιντριγκάρει αυτί και μυαλό. Όσο νουθετημένη και αν φαίνεται η μπάντα στις δομές των Meshuggah (ναι, όντως τόσο έντονα θα σας τους θυμίσουν), είναι πασιφανές σε κάθε ένα από τα 8 κομμάτια του δίσκου ότι οι Mencea αισθάνονται αρκούντως άνετα με το υλικό τους ώστε να του δώσουν δικά τους στοιχεία (όπως έχουν κάνει άλλωστε και στο παρθενικό πόνημά τους), τελείως «ακομπλεξάριστα» και εύκολα. Τέτοια είναι τα εισαγωγικά riffάκια του εναρκτήριου «Phosphorus» και του ομότιτλου, που μαζί με το «Elders» αποτελούν τις κορυφέςτου δίσκου.
Όσο ιντριγκαδόρικο και άρτια παραχθέν (εδώ μια στάση, η παραγωγή είναι ΥΠΟΔΕΙΓΜΑΤΙΚΗ) και αν είναι το Pyrophoric, αποτυγχάνει να με κρατήσει καθηλωμένο στην καρέκλα μου σε όλη τη διάρκειά του. Είναι άνισο ως σύνολο, δίπλα στα φοβερά προαναφερθέντα κομμάτια (κομματάρες) στέκονται στιγμές όπως το «CCC» που χωρίς να είναι βαρετές, δεν καταφέρνουν να μου κρατήσουν το ενδιαφέρον αμείωτο. Replay με το replay αισθάνομαι συνέχεια πιο «ερωτευμένος» με τις κορυφές του δίσκου κι όλο πιο χαμένος στις ακατανόητα αυλάκια των υπολοίπων. Οι Mencea είναι μάγκες και εξαιρετικοί παίκτες, ωστόσο το υλικό του δίσκου (και το λέω αυτό μετά από τη ν-οστή ακρόαση), μέσα στις τεχνοκρατικές και δαιδαλώδεις δομές του φαίνεται πως κάνει «κοιλιές». Δε μου δίνει «αυτό το κάτι παραπάνω» βρε αδερφέ. Πολλές ακροάσεις μετά (ο δίσκος τις αξίζει και κάντε μου μια χάρη και δώστε τες) είναι πιθανό να το λατρέψετε αν σας αρέσει ο ήχος των Meshug…(να τοι πάλι) μπορεί πάλι και να το σνομπάρετε.
Πολύ απαιτητικό και αξιολογότατο, αλλά εκεί που περιμένω να βάλει τρίποντο, η μπάλα πάει στεφάνι.
Βαθμολογία: 70/100
Tracklist
- Phosphorus
- CCC
- Elders
- Hounds
- Beheading
- Pyrophoric
- Invocation
- The Dead
Για το RockOverdose.gr:
Μάριος “Lazy” Πιτσαλίδης
Comments
