Για 3η συνεχόμενη φορά διοργανώθηκε το Metal Union Fest στα Παπαστράτεια Εκπαιδευτήρια στο Αγρίνιο, την Παρασκευή 29 και το Σάββατο 30 Αυγούστου από την λέσχη φίλων Hard Rock - Heavy Metal μουσικής "Metal Union". Η λέσχη αυτή είναι πολύ ενεργή από το 2012 (από τις πιο δραστήριες στην Ελλάδα) και έχει διοργανώσει με πολύ κέφι, μεράκι, προσωπική εργασία, πολλές φορές και οικονομικό κόστος αρκετές συναυλίες στο Αγρίνιο και στο κτήριο που στεγάζεται (πρώην club Dewars). Παλαιότερα είχαν διοργανωθεί συναυλίες και σε άλλα μέρη όπως στο Κηποθέατρο, στο Εν Πλω Cafe κ.ά. Είναι πολύ ενθαρρυντικό το γεγονός ότι στην ελληνική περιφέρεια διοργανώνονται εδώ και χρόνια διεθνή πλέον festivals. Ενδεικτικά αναφέρω ότι το τελευταίο Σ-Κ του Αυγούστου έγινε το 3μερο Golden R. στον Βόλο και το 4μερο! Rethymno Rocks Festival. Δεν ξέρει κανείς που να πρωτοπάει!
Η καλή διοργάνωση ήδη φαίνεται πριν εισέλθει κάποιος στον κύριο πολεοδομικό ιστό, όπου στις εισόδους της πόλης υπήρχαν μεγάλες αφίσες στους κεντρικούς δρόμους και πολλές μικρότερες σε όλη την πόλη, οι οποίες ήταν γεμάτες με τα λογότυπα των χορηγών (μέτρησα 68). Είναι προς τιμή των μελών της ένωσης που έπεισαν τους μικροεπιχειρηματίες της περιοχής να δώσουν κανένα φράγκο.
Εκτός από τους πολύ φιλόξενους Αγρινιώτες διοργανωτές και ο χώρος που διεξήχθη το φεστιβάλ ήταν πολύ φιλικός, όχι πολύ μακρυά από το κέντρο της πόλης (όλες οι αποστάσεις είναι σχετικά κοντινές στην πόλη των 50000 κατοίκων). Στην ουσία διοργανώθηκε στο προαύλιο - γήπεδο με 200αρι χωμάτινο στίβο των 5ου δημοτικού και Παπαστράτειου γυμνασίου. Επίσης στον χώρο υπήρχαν ξύλινα σπιτάκια για merchandise και φτηνά ποτά. Η σκηνή για τα δεδομένα του φεστιβάλ ήταν αρκετά μεγάλη, ενώ η πρόσβαση ακόμη και κοντά σε αυτήν ήταν εφικτή σχεδόν καθ’ όλη την διάρκεια του φεστιβάλ (ίσως στα τελευταία δύο συγκροτήματα να δυσκόλευε λίγο η κατάσταση), γεγονός αδιανόητο για τα μεγάλα festivals στην Αττική, όπου κοντά στον χώρο της σκηνής οι θεατές δεινοπαθούν (η κλοτσοπατινάδα και ο ιδρώτας πάνε σύννεφο). Επίσης οι θεατές είχαν την δυνατότητα να μιλήσουν με μέλη των συγκροτημάτων στα διαλείμματα ή μετά το πέρας της διοργάνωσης και αυτό προσμετράται στα πολύ θετικά της διοργάνωσης. Δείγμα της κοινωνικής ευαισθησίας των διοργανωτών αποτελεί το γεγονός ότι υπήρχε 50% έκπτωση για ανέργους στο ήδη φθηνό εισιτήριο των 20€ ανά ημέρα (και μάλιστα με 3 συγκροτήματα από το εξωτερικό την πρώτη ημέρα).
1η ΗΜΕΡΑ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 29/8/2025
Το φεστιβάλ ξεκίνησε στις 18:30 ακριβώς με τους Αγρινιώτες Never of the Drinks. Αρχικά το όνομα τους με παραξένεψε και δυσκολευόμουν να το θυμηθώ, άλλα πρόκειται για ένα λογοπαίγνιο με την μετάφραση της φράσης «ποτέ των ποτών». Αν και σχηματίστηκαν σχετικά πρόσφατα (14/11/2024) ως μια μπάντα διασκευών αποτελούνται από έμπειρους μουσικούς, και εκτός των διασκευών έπαιξαν και 3 δικά τους τραγούδια. Όπως θα διαβάσετε στο setlist οι 4 διασκευές που έπαιξαν ήταν κλασσικών HM – HR τραγουδιών και είναι λογικό τα δικά τους τραγούδια να είναι παρόμοιου στυλ (προς το power θα έλεγα) με θεματολογία (όπως λέει και το όνομα τους) γύρω από το αλκοόλ. Θα πρέπει να ήταν η πρώτη συναυλία τους σε μεγάλη σκηνή και σε κάποια διασκευή αποσυντονίστηκαν λίγο, αλλά αυτό ήταν πταίσμα καθότι είναι ένα ενδιαφέρον συγκρότημα, που σε γενικές γραμμές άφησαν καλές εντυπώσεις και παρακαταθήκη για το μέλλον. Είχαν όμως την ατυχία με παίξουν απόγευμα εργάσιμης ημέρας υπό ηλιοφάνεια, σχετική ζέστη και λιγοστό κοινό (αν και ντόπιοι). Αυτή είναι η άχαρη μοίρα των συγκροτημάτων που ανοίγουν τα festivals. Τους εύχομαι καλή συνέχεια στο μέλλον γιατί το αξίζουν.
Never of the Drinks setlist
01 Whisky is my Name
02 Iron Man (διασκευή Black Sabbath)
03 Holy Diver (διασκευή Dio)
04 Merry Tale of Ale
05 Man on the Silver Mountain (διασκευή Rainbow)
06 Fool for your Lovin' (διασκευή Whitesnake)
07 The Drink of the Dead
Σύντομο διάλειμμα για να ετοιμαστεί η σκηνή για τους Αθηναίους Convixion. Καλή η μουσική του προηγούμενου συγκροτήματος, αλλά η μουσική των Convixion είναι «τέρμα τα γκάζια» και το ήδη ικανοποιητικό από άποψης ποσότητας κοινό από το 1ο τραγούδι (Avenger) «πήρε αμέσως μπροστά» και άρχισε το headbanging. Όσες φορές τους έχω δει ζωντανά δεν με έχουν απογοητεύσει καθώς «τα δίνουν όλα» και φυσικά και αυτή τη φορά συνέβη το ίδιο. Επίσης δεν υπήρξε κάποια στιγμή που να “κρέμασε” η εμφάνιση του speed - thrash κουαρτέτου, ούτε υστέρησε κάποιο μέλος τους καθότι όλα τα όργανα επιδόθηκαν σε καταιγιστικούς ρυθμούς, με τον ρυθμό στις κιθάρες των Νίκου Παπακώστα και Χρήστου Λιάκου και στο μπάσο του Μιχάλη Μπάκουλα (με το χαρακτηριστικό «ιερό» μουστάκι) άλλοτε βαρύ, τις περισσότερες φορές όμως γρήγορο να ριφάρουν και να σολάρουν συνεχώς και με τα τύμπανα του Μάνου Κεχαγιά να βρίσκονται σε κολασμένη διάθεση, γαζώνοντας τον ακροατή ανελέητα! Σε κάποιο σημείο ο Νίκος αφού ευχαρίστησε τους διοργανωτές, αναφέρθηκε και στο κοινό όπου αναγνώρισε γνωστούς του από Αθήνα, Πάτρα, Κέρκυρα (ενδεχομένως και από αλλού). Το 40’ ηχητικό πάρτυ ολοκληρώθηκε στο πνεύμα των συγκροτημάτων της πρώτης ημέρας με την διασκευή “Axe Crazy” των NWOBHM Jaguar (αυτό και ήταν ηχητικός όλεθρος!). Πιστεύω οι νεαρότεροι οπαδοί ακόμη και αν δεν έχουν ακούσει το συγκεκριμένο κομμάτι ή συγκρότημα να το αναζητήσουν.
Convixion setlist
01 Avenger
02 In Days of Rage and Nights of Wrath
03 A Matter of Faith
04 Black Magic Night
05 Fist of Agony
06 Made οf Steel
07 Tomorrow's Yesterday
08 Wings of Vengeance
09 Drink Metal
10 Axe Crazy (διασκευή Jaguar)
Μετά την ηχητική λαίλαπα των Convixion η σκυτάλη πέρασε σε πιο παραδοσιακούς μεταλλάδες, τους Σουηδούς Wolf, οι οποίοι υπάρχουν από το 1995 (δισκογραφικά από το 1999), έχοντας 9 πλήρεις κυκλοφορίες στο ενεργητικό τους. Γενικά εκτός Σουηδίας δεν πολύ κάνουν συναυλίες (φέτος μόνον 2) και αυτό ίσως οφείλεται στο ότι με εξαίρεση τον «ηγέτη» της μπάντας κιθαρίστα και τραγουδιστή Niklas Stålvind (και μόνο εναπομείναν μέλος της αρχικής σύνθεσης), τα υπόλοιπα μέλη παίζουν ταυτόχρονα και σε άλλα συγκροτήματα. Ως εκ τούτου οι παρευρισκόμενοι οπαδοί θα πρέπει να θεωρούν το εαυτό τους πολύ τυχερό. Στην χώρα μας έχουν παίξει άλλη μία φορά (το 2015 στο Κύτταρο), όμως ο μπασίστας Pontus Egberg είχε παίξει πριν λίγες μέρες στην Μαλακάσα ως μέλος των King Diamond. Προσωπικά το μέταλ που παίζουν είναι μεν αξιοπρεπές («τίμιο»), αλλά δεν τρελαίνομαι κιόλας. Ζωντανά όμως η μουσική τους ακουγόταν πιο ευχάριστη απ’ ότι studio, η απόδοση τους ήταν αρκετά καλή και κράτησαν το ενδιαφέρον του κοινού, αν και σε κάποια σημεία το live τους έκανε κάποια «κοιλιά». Στο τέλος έκαναν μία έκπληξη ειδικά για το ελληνικό κοινό, όπου ο Niklas είπε ότι μετά θα έπινε μπύρες με τους fan αν και είχε να πιεί 2 χρόνια: έπαιξαν το “Bark at the Moon” ως φόρο τιμής στον Ozzy. Εκεί φάνηκε και η δεξιοτεχνία του έτερου κιθαρίστα Simon Johansson (στην σωστή απόδοση των περίτεχνων solos του Jake Lee). Στα ~ 60’ του σετ τους έπαιξαν 10 δικά τους τραγούδια και την διασκευή, εκ των οποίων 3 από τον τελευταίο δίσκο (λογικό), ενώ δεν έπαιξαν κανένα από τις πρώτες 2 κυκλοφορίες. Συμπερασματικά, κρίνοντας από τις αντιδράσεις και τις συζητήσεις μετά το πέρας του φεστιβάλ, κοινό και συγκρότημα θα πρέπει να ευχαριστήθηκαν αρκετά την εμφάνιση των Wolf.
Wolf setlist
01 Shoot to Kill
02 The Bite
03 Shark Attack
04 The Ill‐Fated Mr. Mordrake
05 Shadowland
06 Evil Star
07 Dust
08 Voodoo
09 Skull Crusher
10 Speed On
Encore
11 Bark at the Moon (διασκευή Ozzy)
Ακολούθησαν οι θρυλικοί Ιταλοί epic power μεταλλάδες και πολύ αγαπητοί στην χώρα μας Domine. Η σχέση μεταξύ του συγκροτήματος και των ελλήνων οπαδών είναι αμφίπλευρη μίας και έχουν παίξει στην Ελλάδα άλλες 12 φορές (και 4 στην Κύπρο) καθιστώντας την ως τον πρώτο συναυλιακό προορισμό εκτός Ιταλίας ήδη από το μακρινό 1999. Γενικά, όπως και οι Wolf δεν δίνουν πολλές συναυλίες εκτός της χώρας τους. Στην τελευταία εμφάνιση τους στην Ελλάδα (9/3/2025 στο Κύτταρο) πραγματοποιήθηκε την επομένη του διήμερου Up the Hammers και αν και επιθυμούσα πολύ να πάω ήμουν εξαντλημένος, χώρια που είχα και εργασιακές υποχρεώσεις και να που δόθηκε η ευκαιρία να τους παρακολουθήσω μετά από αρκετό καιρό. Αναμφίβολα ήταν το συγκρότημα με τις φανατικότερους (και εκδηλωτικότερους) οπαδούς εκείνη την ημέρα και θεωρούνται από αρκετούς ως ένα από τα «ιερά δισκοπότηρα» του epic metal.
Η ώρα ήταν λίγο πριν 21:30 και ενώ οι πρώτες νότες του Hymn ακούγονται από τα μεγάφωνα το κοινό άρχισε να εκστασιάζεται και καταλαβαίνετε θα επακολουθούσε! Το συγκρότημα έδωσε τα ρέστα του! Ο Morby με την χαρακτηριστική διαπεραστική (τσιριχτή) φωνή του παρόλη την ηλικία του (60) τα σάρωσε όλα! Όχι μόνον τραγουδούσε (και ακουγόταν και στα γύρω βουνά!), αλλά όργωνε την σκηνή πάνω – κάτω ξεσηκώνοντας το κοινό. Τα αδέλφια Riccardo και Enrico Paoli «κεντούσαν», ιδίως ο Enrico έκανε κάτι solos δολοφονικά! Αλλά και οι Riccardo Iacono στα πλήκτρα και Stefano Bonini στα drums έδιναν τον προσήκοντα επικό τόνο. Σχεδόν σε κάθε κομμάτι το κοινό τραγουδούσε ρυθμικά «ω-ω-ω» ή φώναζε “Ave Domine”, οι δε φανατικότεροι ήταν κυριολεκτικά στα (προστατευτικά) κάγκελα!
Οι Domine δεν το έπαιξαν ποτέ rock stars και συνέθεταν μουσική με θέμα την φανταστική μυθοπλασία. Ενώ η φωνή του Morby είναι συγκλονιστική σε εξαιρετικά υψηλές συχνότητες που προκαλεί δέος. Μπορεί να έχουν φανατικούς οπαδούς ανά τον κόσμο, αλλά δεν έχουν την καταξίωση που θα τους άρμοζε. Θα έλεγα ότι ήταν το μεγάλο outsider του power – epic metal, επισκιαζόμενοι από άλλα συγκροτήματα που το έπαιζαν δήθεν. Στο 65’ σετ τους έπαιξαν 8 τραγούδια και μας ισοπέδωσαν! Δίκαια λατρεύονται από το ελληνικό power metal κοινό. Δεν μπορώ να περιγράψω το πόσο καταπληκτική ήταν η συναυλία τους. Πρέπει να το βιώσει κάποιος!
Domine setlist
Intro: Hymn (από κασέτα)
01 Thunderstorm
02 Arioch, the Chaos Star
03 The Aquilonia Suite
04 The Eternal Champion (A Suite in VII Parts)
05 The Hurricane Master
06 The Ride of the Valkyries
07 Dragonlord (The Grand Master of the Mightiest Beasts)
08 Defenders
Άντε να μαζέψουμε τα κομμάτια μας, μετά από αυτό που μόλις ζήσαμε για να ξανακτυπηθούμε στους Tygers of Pan Tang. Πόσο πιο έντονες εντυπώσεις θα μπορούσαν να μας αφήσουν? Κι όμως! Μπορεί να ήταν τυχαίο ότι έπονταν των Ιταλών Domine, όμως με την παρούσα σύνθεση είναι και αυτοί κατά τα 2/5 Ιταλοί (ο τραγουδιστής Jacopo Meille και ο βιρτουόζος κιθαρίστας Francesco Marras), ενώ από την αρχική σύνθεση υπάρχει μόνο ο 67χρονος κιθαρίστας Robb Weir. Μέχρι εκείνη την στιγμή το πρόγραμμα τηρείτο σχεδόν απαρέγκλιτα το διάλειμμα πριν τους Tygers διήρκησε ~ 30’ αντί για 15’ με τα μέλη της Metal Union να βγάζουν ανακοίνωση για after party στο rock bar «Καλντερίμι». Από μίας άποψης ίσως να ήταν καλύτερα για να συνέλθουμε από την καταιγιστική εμφάνιση των Domine και να προσαρμοστούμε στην αλλαγή μουσικού ιδιώματος.
Λίγο μετά τις 11 οι θρύλοι του NWOBHM εμφανίστηκαν επί σκηνής. Οι φανατικοί οπαδοί των Domine είχαν πάει στα μετόπισθεν για να ανακτήσουν δυνάμεις και ο χώρος μπροστά γέμισε με «νέες φάτσες». Είχα πολλά χρόνια να ακούσω τραγούδια τους και επί σκηνής διαπίστωσα ότι δεν ήταν ένα αμιγώς NWOBHM συγκρότημα, ακόμη και στις 4 πρώτες θρυλικές κυκλοφορίες της περιόδου 1980-2, αλλά είχαν επιρροές από Hard Rock και AOR (ευτυχώς για τότε τόσο όσο), οι οποίες AOR επιρροές δυστυχώς την περίοδο 1985-7 έγιναν πιο έντονες (για τους πρώην φανατικούς οπαδούς τους ξεπουλήθηκαν). Ίσως αυτός να ήταν ο λόγος αποχώρησης του Weir το 1983. Ευτυχώς όμως το 1999 επαναδημιουργήθηκαν με μόνο original μέλος τον Weir ως ένα κατά κόρον ΗΜ συγκρότημα με 7 αξιόλογες κυκλοφορίες στο ενεργητικό τους (μετά το 2000) και επαναφορά της τίγρης σχεδόν σε όλα τα εξώφυλλα.
Επί 80’ το NWOBHM – Hard Rock (με ολίγον AOR) πάρτυ μας συνεπήρε στον ρυθμό του. Ο Jacopo Meille ως πραγματικός frontman ανέβηκε μέχρι και στα ηχεία μπροστά στην σκηνή και τραγουδούσε μία ανάσα από το κοινό, ξεσηκώνοντας το ήδη ξαναμμένο κοινό. Στο “Rock Candy” αναφέρθηκε στα όμορφα κορίτσια που είδε στον συναυλιακό χώρο, ενώ οι όμορφες Ιταλίδες προτιμούν την ντίσκο. Το show των Tygers of Pan Tang δεν ήταν μόνο μουσικό, καθότι περιελάμβανε και «θεατρικά δρώμενα» όπως: συντονισμένα ρυθμικά βήματα από τους κιθαρίστες στις δισολίες ή σε συνδυασμούς με τον πολύ καλό μπασίστα Huw Holding, μέχρι που ο Meille «έπνιξε» εικονικά τον Weir. Λίγο μετά τα μεσάνυχτα αποχώρησαν με τον κόσμο να φωνάζει ρυθμικά το όνομα τους και μετά από λίγο επανήλθαν στην σκηνή για ένα encore 3 τραγουδιών: “Fireclown”, “Hellbound” και “Love Potion No. 9”, όπου στο “Hellbound” ανέβηκε στην σκηνή ο Morby για να τραγουδήσουν από κοινού με τον Meille. Αυτή ήταν η έκπληξη της βραδιάς! Το σετ των Tygers of Pan Tang ολοκληρώθηκε κατά τις 12:20 (έβλεπα στις γειτονικές πολυκατοικίες οι ένοικοι να παρακολουθούν τηλεόραση, σουρεαλισμός!). Πάλι καλά που δεν διαμαρτυρήθηκαν κάποιοι περίεργοι. Υποθέτω θα είχε υπάρξει συνεννόηση. Δεν μπορώ να αποφανθώ εάν οι καταιγιστικοί Domine ή οι διασκεδαστικοί και πιο ροκ Tygers of Pan Tang μου άρεσαν περισσότερο. Και οι 2 ήταν εκπληκτικοί, έκαστος στο είδος του. Μετά την συναυλία το κοινό είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει με μέλη των συγκροτημάτων. Ο Weir βιαζόταν λίγο γιατί η πτήση του ήταν στις 6 το πρωί (από το Βενιζέλος προφανώς), no sleep till Newcastle, Robb. Βρήκα γνωστούς μου από Αθήνα και έκανα ένα πέρασμα από το «Καλντερίμι». Και εγώ σχεδόν άυπνος παρέμεινα, κατάκοπος, αλλά ευτυχισμένος και ενθουσιασμένος. Άντε την άλλη μέρα να σηκωθείς να κάνεις πάλι τα ίδια!
Tygers of Pan Tang setlist
01 Euthanasia
02 Keeping Me Alive
03 Love Don't Stay
04 Back for Good
05 Only the Brave
06 Take It
07 Rock Candy
08 Paris by Air
09 Fire on the Horizon
10 Do It Good
11 Slave to Freedom
12 Suzie Smiled
--- Encore ---
13 Fireclown
14 Hellbound (από κοινού φωνητικά από τον Morby)
15 Love Potion No. 9 (διασκευή The Clovers)
2η ΗΜΕΡΑ, ΣΑΒΒΑΤΟ 30/08/25
Παραδόξως την 2η ημέρα του φεστιβάλ ήμουν σχετικά ξεκούραστος και προσήλθα στον χώρο σχετικά νωρίς. Χωρίς να παίρνω όρκο θεωρώ ότι γενικά η προσέλευση του κοινού την ημέρα αυτή ήταν μεγαλύτερη ήδη από το πρώτο συγκρότημα, τους Καρπενησιώτες Burning Skulls. Πρόκειται για ένα thrash - hardcore punk τρίο που μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει το ομώνυμο LP (12/2023) και το πολύ πρόσφατο “Acid Bath” EP (13/6/2025). Δεν ήταν τυχαία τα t-shirts του κιθαρίστα – τραγουδιστή Θεόδωρου Χονδρού (Sepultura) και του μπασίστα – τραγουδιστή Θανάση Καρανικόλα (Discharge). Ε, ρε τι βγάζει το Καρπενήσι! Από τις 18:30 που πάτησαν το πόδι τους στη σκηνή (ευτυχώς είχε συννεφιά) άρχισε το ανελέητο σφυροκόπημα! Οι Burning Skulls ήταν συνεπείς για το είδος που έπαιζαν και βομβάρδιζαν με δυνατά riffs το ακροατήριο. Τέτοιος ήταν ο ενθουσιασμός που στο 2ο τραγούδι (“Acid Bath”) έπεσαν οι μπακέτες του drummer Γιώργου Παπαστάθη και φυσικά το επανέλαβαν. Αυτά συμβαίνουν στα lives, ιδιαίτερα όταν οι ρυθμοί είναι ταχύτατοι. Κάπου στην μέση του σετ έπαιξαν και μία διασκευή (“I hate You”). Συνολικά στα ~ 35’ του σετ τους άφησαν καλές εντυπώσεις στο ήδη επαρκές (δεδομένης της ώρας) ακροατήριο, όπου κάποιοι ζητούσαν να παίξουν άλλο ένα κομμάτι. «Το χρωστάμε για το επόμενο live» απάντησε ο Θόδωρος. Εύχομαι η πορεία τους να είναι ακόμη καλύτερη.
Burning Skulls setlist
01 Burning Skulls
02 Acid Bath
03 Realise Real Lies
04 I Hate You (διασκευή Verbal Abuse)
05 Another Fucking Day
06 Desperate Scream
07 Acquired Fear
08 Jane Doe
Μικρό διάλειμμα προκειμένου να ετοιμαστεί η σκηνή για το ακόμη πιο ηχητικά ακραίο συγκρότημα, τους βετεράνους Γιαννιώτες thrash - deathsters Spider Kickers, οι οποίοι υπάρχουν από το 1986 (δισκογραφικά από το 1997). Μπορεί κάποιος να καταλάβει πόσο δύσκολο ήταν τότε («πέτρινα χρόνια») να φτιαχτεί και να διατηρηθεί metal συγκρότημα στην περιφέρεια. Ένα επίσης ασύνηθες γεγονός είναι ότι ο drummer James Edouarth είναι ταυτόχρονα και τραγουδιστής, το οποίο είναι πολύ δύσκολο δεδομένων των γρήγορων ταχυτήτων που παίζει. Ήδη από το πρώτο τραγούδι τους μαζεύτηκαν αρκετοί οπαδοί της Metal Union στις πρώτες θέσεις και μάλιστα ήταν ιδιαιτέρως εκδηλωτικοί, γεγονός που υποδηλώνει ότι οι Spider Kickers είναι αγαπητοί και στο Αγρίνιο. Και που δεν είναι, καθότι έχουν παίξει δεκάδες lives και μάλιστα πρόσφατα ολοκλήρωσαν την βαλκανική “Cast in Hell” περιοδεία τους, στα πλαίσια της οποίας έπαιξαν στην Ποντγκόριτσα, όπου ήταν το πρώτο ελληνικό metal συγκρότημα που έπαιξε ποτέ εκεί. Τόσο οι πιτσιρικάδες έφηβοι όσο και μεγαλύτεροι (50άρηδες) οπαδοί τους απολάμβαναν την καταιγιστική μουσική κάνοντας ατέλειωτο headbanging. Όπως σωστά ανέφερε ο James ευχαριστώντας τους διοργανωτές: «Αυτό είναι ένα φεστιβάλ από οπαδούς προς οπαδούς». Σαν μην έφτανε ο ηχητικός όλεθρος των Spider Kickers έχω την αίσθηση (μην πω βεβαιότητα) ότι ο ήχος την 2η ημέρα ήταν πιο δυνατός σχεδόν σε όλα τα συγκροτήματα, ιδίως στα μπάσα με αποτέλεσμα να πονάνε τα αυτιά μας. Κοντολογίς, στα 40’ του σετ τους έπαιξαν 7 κομμάτια «δυναμίτες», 5 εκ των οποίων από τους 2 τελευταίους δίσκους (“Ektroma” και “Necrosupper”) που ξεσήκωσαν το κοινό και άφησαν του οπαδούς του είδους ενθουσιασμένους.
Spider Kickers setlist
01 Cast in Hell
02 Necrosupper
03 Ektroma
04 As the Blood Descends
05 VII Division
06 Vanity in Front
07 Are You Ready
Ακολούθησε ~ 20’ διάλειμμα και μπήκαμε σε πιο ήρεμα ακούσματα κάτι μεταξύ stoner rock metal αλλά με folk (παραδοσιακά) και progressive στοιχεία που συνδυάζουν τέλεια οι εκπληκτικοί Khirki, οι οποίοι έχουν κυκλοφορήσει 2 δίσκους («Κτηνωδία» και «Κυκεώνας») που έχουν προκαλέσει αίσθηση και πέρα από τον χώρο του metal. Οι ίδιοι προλογίζοντας την εμφάνιση τους χαρακτήρισαν την μουσική τους “rock’n’roll”. Πάντως από παραγωγή ποιοτικών stoner συγκροτημάτων η Ελλάδα πάει καλά. Αυτό που ξεχώριζα στους Khirki είναι οι ευρηματικές συνθέσεις τους σε συνδυασμό ότι και 3 μουσικοί είναι δεξιοτέχνες και πολύ καλά καταρτισμένοι. Ενδεικτικά να αναφέρω ότι στο “Medea” ξετυλίχθηκε το ταλέντο του Ορέστη Μαύρου στα drums. Ενώ ο frontman της μπάντας κιθαρίστας και τραγουδιστής Δήμος Ιωάννου που όλη την ώρα εξαπέλυε «δολοφονικά» riffs προλογίζοντας το “Your Majesty”, ανέφερε ότι είναι το μόνο «χατζημέταλ» (τυπικό) metal τραγούδι που έχουν γράψει. Ευελπιστώ να γράψουν και άλλα τέτοια. Καθ’ όλη την διάρκεια του 43’ σετ τους έπαιξαν 7 τραγούδια και δεν υπήρξε ούτε μία μέτρια στιγμή που το live να «κρέμασε» και κρατούσαν το ενδιαφέρον (τουλάχιστον των γύρω μου) αμείωτο και με αρκετούς οπαδούς κυριολεκτικά στα κάγκελα (όπως και στους Spider Kickers). Παρόλα αυτά θα ξεχώριζα τις «Συμπληγάδες» ως την κορυφαία και πιο συγκινητική στιγμή του live τους, όπου η φωνή του Σπύρου ήταν σπαρακτική, ενώ το πιο γρήγορο και ξεσηκωτικό τραγούδι το άφησαν για το τέλος (Bukovo) όπου ο έταιρος Ορέστης (Κατσαρός) «ζωγράφιζε» στο μπάσο (όπως και στο “The Watchers of Enoch”). Συμπερασματικά οι Khirki, ως άλλη Κίρκη μας μάγεψαν με την μουσική τους (ευτυχώς δεν μας μεταμόρφωσαν σε ζώα) και απέδειξαν επί του πεδίου ότι εκτός από ευρηματική studio μουσική κάνουν και υπέροχες συναυλίες. Ένα μεγάλο μπράβο στους νεαρούς αυτούς μουσικούς και εύχομαι η πορεία τους να είναι ακόμη καλύτερη και να καταξιωθούν και διεθνώς γιατί το αξίζουν.
Khirki setlist
01 Black and Chrome
02 Pumping the Vein
03 The Watchers of Enoch
04 Medea
05 Your Majesty
06 Συμπληγάδες
07 Bukovo
Τους Innerwish τους είχα δει ζωντανά πριν 3 χρόνια στο Golden R. και δεν νομίζω να έχουν ξανακάνει συναυλία από τότε. Παρόλα αυτά με τον κιθαρίστα τους (και γιατρό) Μανώλη Τσίγκο συναντιόμαστε τον τελευταίο καιρό στις tribute μπάντες που παίζει (Rock’n Roll Children, Nostos, κτλ) και εκτός από κιθαρίστας είναι πολύ καλός αφηγητής γεγονότων. To 6μελές συγκρότημα εισήλθε στην σκηνή κατά τις 21:15 υπό έντονες επιδοκιμασίες του κοινού. Ο τραγουδιστής Γιώργος Εικοσπεντάκης καλωσόρισε το κοινό λέγοντας πως είναι «ένας ωραίος τρόπος να κλείσει το καλοκαίρι» και πως σύντομα αρχίζει η περιοδεία τους, καθώς τέλη Οκτωβρίου - αρχές Νοεμβρίου θα παίξουν σε Γερμανία, Ελβετία, Ολλανδία, Βέλγιο. Ξεκίνησαν με το πολύ πρόσφατο και δυναμικό (σε στυλ Accept όπως αναφέρουν και οι ίδιοι) “The Enemy Inside” (κυκλοφόρησε ως single πριν ένα μήνα). Στην συνέχεια έπαιξαν ένα σερί από παλιές καλές επιτυχίες όπως: “Burning Desire”, “Inner Strength”, “Silent Faces”. Δεν έλειψαν και μερικά χαριτωμένα ευτράπελα, όπως προλογίζοντας το 4ο κατά σειρά τραγούδι ο Γιώργος ανέφερε «ότι ζούμε σε μία μπερδεμένη περίοδο» για να τον διακόψει ο Μανώλης λέγοντας ότι «αυτό αναφέρεται στο επόμενο τραγούδι (“Modern Babylon”), τώρα είναι η σειρά του “Silent Faces”, τι κάνει η πρεσβυωπία!». Ενώ η συναυλία «πήγαινε τραίνο», ο ουρανός ήταν συννεφιασμένος με μαύρα σύννεφα και με αφορμή αυτό έγινε ένα λογοπαίγνιο για το “Rain of a Thousand Years”. Κοινό και συγκρότημα ευχαριστιόντουσαν την συναυλία καθώς οι Innerwish σκορπούσαν άφθονο κέφι στο κοινό, το οποίο ηλικιακά ήταν από παιδάκια που τα είχαν φέρει οι γονείς τους, έφηβοι ως αρκετά μεγαλύτεροι. Δίπλα μου ήταν κάποιοι πιτσιρικάδες που επευφημώντας το συγκρότημα φώναζαν συνεχώς «άντε ρε παπούδια». Μα, ο μέσος όρος ηλικίας τους είναι γύρω στα 47, αλλά στα μάτια τους φάνταζαν «υπερήλικες». Τι να πούμε τότε για τους Tygers of Pan Tang? Μιας και αναφέρθηκα σε ηλικιακά θέματα, ο Μανώλης ανέφερε ότι θέλουν να ξαναέρθουν «να παίξουν ένα 3ωρο σετ. Πλάκα κάνω, λόγω ηλικίας μάλλον 2ωρο». Μανώλη, στους Rock’n Roll Children ή στους Nostos πως παίζεις σχεδόν 3ωρα? Οι σχέσεις συγκροτήματος και Αγρινίου είναι πολύ στενές. Ο Γιώργος ανέφερε 2-3 φορές ότι αισθάνονται σαν το σπίτι τους, ενώ ο Μανώλης αναφέρθηκε στο ιστορικό των συναυλιών τους στην πόλη. Πρωτο-έπαιξαν πιτσιρικάδες τον Μάρτιο του 1998, όπου τους είχε φέρει ο (μακαρίτης πλέον) Πέτρος ιδιοκτήτης του τότε club Dewars, στο οποίο υπήρχε μία επιγραφή που έγραφε “make your inner wish may come true” (ή κάπως έτσι, δεν καλοθυμάμαι) και από τότε έχουν γίνει φίλοι με αρκετούς Αγρινιώτες μέχρι που γίνανε και κουμπάροι. Αφιέρωσαν το “Chosen One” στον Ozzy, έναν πολύ ξεχωριστό μουσικό. Τελευταίο τραγούδι έπαιξαν ως είθισται το “Ready for Attack” όπου έγινε και παρουσίαση της μπάντας και το κοινό να τραγουδάει ρυθμικά το ρεφρέν: “Hearts ready for attack, be ready for attack”. Το σετ τους ολοκληρώθηκε στις 22:25 και στην 70’ διάρκεια του (έκαναν και υπέρβαση 10’, άλλο που δεν θέλαμε) έπαιξαν 11 τραγούδια, ενώ από το τελευταίο τους άλμπουμ έπαιξαν μόνο το “Higher”. Το κοινό έμεινε πολύ ευχαριστημένο και αρκετές φορές έκανε και sing alone.
Innerwish setlist
01 The Enemy Inside
02 Burning Desire
03 Inner Strength
04 Silent Faces
05 Modern Babylon
06 Rain of a Thousand Years
07 Sirens
08 Chosen One
09 Higher
10 Needless in my Mind
11 Ready for Attack
Εντάξει, μέχρι στιγμής είχαμε βιώσει αρκετά, πόση πια ενέργεια να δώσουμε στους τελευταίους προσκεκλημένους, τους διεθνώς αναγνωρισμένους 1000mods; Για τις συναυλίες τους δεν χρειάζεται να πω πολλά, τους είχα δει τον Δεκέμβριο και είναι μία πραγματική εμπειρία, με το κοινό να το βιώνει στο 100%. Το ίδιο συνέβη και στο Αγρίνιο. Με το ακούστηκαν οι πρώτες νότες του War Pigs από τα ηχεία το κοινό άρχισε να τραγουδάει τους στίχους του και αμέσως μετά ποτάμια «ενέργειας» κατέκλισαν το ακροατήριο και τα πρώτα mosh pits έκαναν την εμφάνιση τους. Υπήρχαν τραγούδια τους ακραιφνούς stone rock τα οποία ενδείκνυνται για «κοπάνημα», headbanging, mosh pit κτλ, ενώ άλλα είναι πιο αργά (doom) για “chill out”, προκειμένου να πέσουν λίγο τα γκάζια και να ηρεμήσουν κοινό και συγκρότημα και μετά να τραβήξουν ξανά προς της δόξα! Πάντως στην μέση του σετ τους έπαιξαν μία 4αδα που «σκότωνε»: “Cheat Death”, “Low”, “The One Who Keeps Me Down”, “Speedhead”, το ένα τραγούδι καλύτερο από το άλλο και το κοινό δεν προλάβαινε να συνέλθει από τα απανωτά ηχητικά κτυπήματα.
Αναμφίβολα ήταν το συγκρότημα με τους περισσότερο εκδηλωτικούς οπαδούς παρόλο το προχωρημένο της ώρας και την καταπόνηση από τα προηγούμενα συγκροτήματα. Προς το τέλος ο Dani G εκτός από κοινό, διοργανωτές κτλ ευχαρίστησε και το high frequencies fanzine, το οποίο ήταν ένα τοπικό fanzine την περίοδο 2004-8. Άφησαν για το τέλος δύο 8λεπτα stoner ψυχεδελικά αριστουργήματα από το πρώτο album τους: “Vidage” και “Super Van Vacation”. Με αυτά ολοκληρώθηκε το 82’ σετ τους λίγο μετά τις 12. Δεν νομίζω να υπήρξε κανείς παραπονεμένος τόσο από τους 1000mods όσο και από τα υπόλοιπα συγκροτήματα του φεστιβάλ.
1000mods setlist
0 War Pigs (Black Sabbath, από κασέτα)
01 Overthrown
02 Electric Carve
03 Road to Burn
04 Warped
05 Götzen Hammer
06 Claws
07 Cheat Death
08 Low
09 The One Who Keeps Me Down
19 Speedhead
11 Into the Spell
12 El Rollito
13 Vidage
14 Super Van Vacation
Συμπερασματικά, η διοργάνωση ήταν άψογη. Το μόνο ίσως ψεγάδι ήταν ότι ο ήχος της 2ης μέρας ήταν ίσως πιο δυνατός (κυρίως στα μπάσα) με αποτέλεσμα να είναι λίγο πιο παραμορφωμένος σε σχέση με την 1η, ίσως επειδή έπαιζαν πιο ακραίου ήχου συγκροτήματα, αλλά αυτό είναι πταίσμα συγκρινόμενο με το όλο εγχείρημα. Γενικότερα το φεστιβάλ ήταν στο κλίμα της απώλειας του Ozzy. Αρκετά συγκροτήματα έπαιξαν διασκευές ή αφιέρωσαν τραγούδια τους στην μνήμη του, ενώ στα διαλείμματα παίζονταν σχεδόν αποκλειστικά τραγούδια Black Sabbath ή Ozzy. Η σχεδόν υποδειγματική διοργάνωση οφείλεται στα μέλη της Metal Union. Σίγουρα υπάρχουν αντίστοιχες προσπάθειες σε όλη την Ελλάδα και για αυτό διοργανώνονται festivals και συναυλίες όλο και περισσότερο τον τελευταίο διάστημα στην περιφέρεια, όμως στο Αγρίνιο τα μέλη της Metal Union αναλαμβάνουν εθελοντικά αρκετά πράγματα μόνοι τους (καθαρίζουν, μεταφέρουν, στήνουν, ξεστήνουν κτλ). Είναι άξιοι συγχαρητηρίων και εύχομαι πολύ επιτυχία σε ότι διοργανώνουν.
Για το RockOverdose,
Κείμενο - Φωτογραφίες: Παναγιώτης Παπανδρεόπουλος
Comments
