Σήμερα θα εξετάσουμε άλλον έναν πολύ σημαντικό δίσκο της μουσικής που αγαπάμε, ο οποίος έχει γράψει την δική του ιστορία. Αναφέρομαι στο 4ο studio album των Metallica, το "...And Justice For All", που κυκλοφόρησε το 1988, στις 25 Αυγούστου.
Είναι το πρώτο album στο οποίο συμμετέχει ο Jason Newsted, ο οποίος αντικατέστησε τον μεγάλο Cliff Burton (1962 - 1986). Όποιος ακούσει τα πρώτα 4 albums των Metallica, θα καταλάβει ότι στο "...And Justice..." άλλαξαν πολλά. Όλοι δείχνουν να έχουν ωριμάσει, και αυτό γίνεται κατανοητό από το στιχουργικό περιέχομενο το δίσκου. Ο Hetfield καταφέρνει εύστοχα και μιλάει για την κοινωνία που παρακμάζει συνεχώς. Κυρίαρχο ζήτημα είναι η ελευθερία. Θα μιλήσουμε περισσότερο για τους στίχους πιο μετά.
Οι Metallica, εκείνοι την περίοδο, είχαν καταλάβει καλά πόσο άδικη είναι η ζωή. Το καλό σε αυτή την υπόθεση, είναι ότι, αντί να χάσουν το θάρρος τους και τα βήματά τους, απογοητεύοντας το κοινό και τον Cliff, αποφάσισαν να συνεχίσουν, και μάλιστα πολύ δυναμικά, όπως αποδείχθηκε. Στα του album τώρα, το μόνο μειονέκτημα που μπορούμε να βρούμε, είναι ο ήχος. Ψυχρός, με drums χωρίς βάθος και κιθάρες χωρίς μπάσο. Πολλοί δεν το δέχτηκαν αυτό, γι'αυτό θεωρούν το album σχετικά αποτυχημένο, συγκρίνοντάς το με ό,τι προηγήθηκε και ό,τι ακολούθησε. Για πολλούς, από την άλλη, ο ήχος του album αντιμετωπίζεται ως στοιχείο της ταυτότητας των Metallica. Όπως και να'χει, το album παραμένει εξαιρετικό, και όποιος έχει αυτιά το κατανοεί.
Είναι σίγουρο, ότι ο χαμός του Burton έκανε τη μπάντα να ωριμάσει, και να δεί τα πάντα από διαφορετική σκοπιά. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι, μετά από 2 αριστουργήματα, γέλια, μεθύσια και χαρές, είχαν πια προσγειωθεί στη σκληρή πραγματικότητα. Και κάπου εκεί, ο ηγέτης της μπάντας σιγά σιγά βγαίνει προς τα έξω. Μιλάμε για τον Hetfield, φυσικά. Οι ερμηνείες του είναι καθηλωτικές, και η φωνή του πιο μπάσα. Δυστυχώς, από την άλλη, ο νεοφερμένος Newsted, αν και ήταν συνομήλικος των υπολοίπων, αντιμετωπίζεται στην μπάντα ως νέος, ή, αν προτιμάτε, ψαράς, με αποτέλεσμα η συνεισφορά του στο album να είναι μηδαμινή. Ulrich και Hammet, όμως, είναι σε μεγάλη φόρμα. Ο κοντός στα τύμπανα, γράφει ιστορία με τις διπλομποτιές στο "One" και τον ρυθμό στο ομώνυμο κομμάτι του δίσκου. Ο Kirk, πάλι, βρίσκει χώρο να μεγαλουργήσει, και το κάνει πολύ μελωδικά. Πάντα πίστευα ότι το συγκεκριμένο album έχει τα καλύτερα solos των Metallica.
Ας ρίξουμε μιά ματιά στα τραγούδια του δίσκου, τώρα: Το album ανοίγει με το "Blackened". Ένα thrash διαμάντι, με ρυθμό που σου κολλάει στο μυαλό. Δεύτερο κομμάτι, το ομότιτλο "...And Justice for All", ή αλλιώς "Πώς περνάνε 10 λεπτά χωρίς να το καταλάβεις. Καταπληκτική δουλειά από τον Δανό, εδώ. Ο δίσκος συνεχίζεται με το "Eye of the Beholder". Πολύ καλό solo από τον Kirk εδώ. O James, όντας πιο ώριμος και "βαρύς" είναι ικανός για τα πάντα. Και, κάπου εδώ, έρχεται ένα αριστούργημα, απλά. Ναι, στο "One" αναφέρομαι. Αξεπέραστο, με τον Lars πάλι να συγκλονίζει. Πέμπτο τραγούδι, είναι το "The Shortest Straw", με το riff που νομίζεις ότι σε πνίγει. Δυνατό σημείο του δίσκου, με τον James στα φωνητικά πάλι να φτύνει καρφιά. Ακολουθεί ίσως το αγαπημένο μου στο δίσκο, το επικό "Harvester of Sorrow". Ο ορισμός του headbang, δεν γίνεται να μην χτυπηθείς έστω και λίγο σ'αυτόν τον διαβολικό ρυθμό. Τεράστιο. Έβδομο τραγούδι στο δίσκο έρχεται το βαρύ "The Frayed Ends of Sanity". Εδώ κλέβει την παράσταση το solo, αναμφισβήτητα. Αληθινό διαμάντι. Εν συνεχεία, έχουμε το "To Live is to Die". Ένα αριστούργημα, γραμμένο για τον Cliff...Ό,τι άλλο και να πούμε θα περισσεύει...Ο δίσκος κλείνει με το "Dyers Eve", το προσωπικό ξέσπασμα του Hetfield. Εξαιρετικό κομμάτι, επίσης.
Και τώρα, λίγα λόγια για τους στίχους: Στο κομμάτι που κλείνει το δίσκο, το "Dyers Eve", βλέπουμε, όπως είπαμε, ένα ξέσπασμα του Hetfield, για τους καταπιεστικούς γονείς που στερούν ελευθερία σκέψης και πράξης από τα παιδιά τους. Μία αναφορά για την ελευθερία των πολιτών που χειραγωγούνται από την εξουσία γίνεται στο "Eye of the Beholder", ενώ το "One" αναφέρεται στην ελευθερία βούλησης του ανθρώπου κάτω από τις πιο δύσκολες συνθήκες. Στο "The Shortest Straw", βλέπουμε την ελευθερία έκφρασης των καλλιτεχνών κατά του Μακαρθισμού, ενώ στο "The Frayed Ends of Sanity" ακούμε για την ελευθερία του μυαλού από τα δικά του μπλοκαρίσματα. Περιβαλλοντική ευαισθησία, το θέμα του "Blackened" ισονομία το θέμα του ομώνυμου τραγουδιού.
Συμπερασματικά, έχουμε να κάνουμε μ'ένα αριστουργηματικό δίσκο, που έχει να σου προσφέρει πολλά, και να σε κάνει να δείς τα πράγματα από άλλη οπτική γωνία. Δαιδαλώδης δίσκος και εξαιρετικός μουσικά, θίγει θέματα που έχουν απασχολήσει τους πάντες με τον καλύτερο τρόπο. Αν ανοίξεις το μυαλό σου και απορροφήσεις ότι υπάρχει μέσα στο album, σίγουρα κερδισμένος θα βγείς.
Για το Rockoverdose.gr: Βασίλης Αθανασόπουλος
Comments
