Π-Α-Ν-Υ-Γ-Η-Ρ-Ι από τα λίγα για άλλη μια φορά στο τιμημένο Κύτταρο όπου αμφότερα τα τσογλάνια Hellripper και Midnight κατά σειρά ξετίναξαν το κοινό και το έστειλαν για βρούβες μια ώρα αρχύτερα. Όπως λέμε πάντα όσοι γουστάρουμε και τις δυο μπάντες πολύ, και μόνο τη μία από τις δυο να είχαμε, θα ήταν εγγύηση αξέχαστης βραδιάς, πόσο μάλλον που είχαμε αυτή την ανίερη συμμαχία αυτή τη φορά. Σταθήκαμε σε πρόσφατο άρθρο στη σημασία του ηγέτη σε μία one man band που αφορά και τις δυο μπάντες ξεχωριστά, και την ικανότητα να μπορεί να βρίσκει συνοδοιπόρους να βοηθάνε το όραμα του, και ο Athenar και ο James McBain έχουν αποδειχθεί ιδιαίτερα ικανοί στο να έχουν μαζί τους μέλη που μπορούν να κάνουν τη διαφορά και το διαπιστώσαμε άλλη μια φορά, όπου οι μπάντες έδωσαν ακόμα μεγαλύτερη έμφαση στην αδρεναλίνη και ξεπέρασαν και τις προηγούμενες εμφανίσει τους επί Ελληνικού εδάφους, όσο απίστευτο κι αν φαίνεται αυτό για όποιον τους έχει παρακολουθήσει κι ακόμα έχει μείνει ψυχή και σώματι εκεί. Για τους Midnight φαντάζομαι ο Νικόλας παρακάτω θα’ναι αρκετά περιγραφικός, με κοτζάμ "Satanic Royalty" στην ολότητα του να μονοπωλεί το σετ, άρα το δικό μου δύσκολο έργο -μην αμφιβάλετε καθόλου- είναι να περιγράψω τη λαίλαπα των Hellripper.
Σκάνε λοιπόν ΟΙ ΛΕΒΕΝΤΕΣ Σκωτσέζοι και ο James McBain από την αρχή αποδεικνύεται έξω καρδιά, "γειά σου Αθήνα, περάσαμε υπέροχα την προηγούμενη φορά, είστε έτοιμοι;" με το κοινό να αποκρίνεται θετικά και τον ίδιο να δίνει το σήμα για να αρχίσει ΤΟ ΤΙΜΙΟ ΞΥΛΟ στο pit. "All Hail The Goat" και ποιός είδε τον Κερατούκλη και δε φοβήθηκε. Ο ήχος στο Κύτταρο ακόμα πιο κορυφή σε σχέση με την πρώτη τους εμφάνιση ενάμιση χρόνο πριν στο Temple, όπου τονίζαμε πως οι κοπέλες της βραδιάς και οι κάτω των 18 ξεφτίλισαν τους μεγαλύτερους σε ηλικία, και πράγματι μία κοπέλα είναι που θα ξεκινήσει το πρώτο stage-dive με τη μπάντα να συνεχίζει ακάθεκτη όσο περνάει η ώρα, σε μία συνολική εμφάνιση 50’ που πέρασαν σαν νερό, και μπορεί να μη μας έφτασαν, αλλά ήταν πολλά παραπάνω από απλό ζέσταμα και πρόγευμα πριν τους Midnight. Ο James το χαβά του, είναι επικοινωνιακός όσο δεν πάει, ενώ δε διστάζει να "χορεύει" φορώντας την κιθάρα του στα σημεία που δεν παίζει, ανεβαίνει στα ηχεία να το ζήσει με τον κόσμο, ενώ τονίζει "θέλουμε κι άλλο από αυτά, πιο πολλά stage-dives, πιο πολλά moshpits, είστε τρομεροί, αλλά μας καλομάθατε την πρώτη φορά και θέλουμε παραπάνω"!
Άλλο που δεν ήθελε το κοινό που αγκάλιασε εξίσου τους νέους ύμνους "Kinchyle", "Mortecheyn", "Hunterprest" όσο και παλιότερα έπη σαν το "Goat Vomit Nightmare" (σφαγή αμάχων), ενώ η μεγάλη ατάκα του James είναι πριν το "The Affair Of The Poisons", όπου και αναφέρει "είστε υπέροχοι, αλλά ξέρουμε ότι μπορείτε και παραπάνω, είμαι άπληστος αλλά και γενναιόδωρος γι’αυτό θα σας δώσω 30’’ να συνέλθετε και μετά πρέπει να τα διαλύσετε όλα", όπως και έγινε φυσικά σε πλήρη πριαπισμό του κοινού, ενώ λίγο πριν το τέλος μας αναφέρουν πόσο ωραία πέρασαν ξανά ("είστε ακόμα καλύτεροι από την πρώτη φορα") και ο James δεν δίστασε να παραδεχτεί ότι και ο ίδιος ανυπομονούσε να δει τους Midnght. Άψογη απόδοση, τρομερός ήχος, οι Hellripper στην κορυφή της καριέρας τους μέχρι στιγμής και με πολύ λαμπρό μέλλον και όσο ο James έχει όραμα, θα οδηγεί τη μπάντα του σε μεγάλες στιγμές. Το φετινό "Coronach" είναι δισκάρα ενώ ο τρόπος με τον οποίο χτυπούσε σε αγνό παλιακό αρσενικό ΤΟΥΚΑ ΤΟΥΚΑ στυλ ο υπερ-ντράμερ Max Southall που έχει μαζί του, εγγυάται για το κόκκινο που βαράνε σε τέμπο και τσίτες. Λ-Ε-Β-Ε-Ν-Τ-Ε-Σ όπως είπαμε και το πρώτο μισό από το ΠΑΝΗΓΥΡΙ ολοκληρώθηκε με τον ιδανικό τρόπο το δίχως άλλο!
*Διάλογος με τον Athenar μετά τη συναυλία για να έχετε μία ιδέα:
-Είσαι μεγάλο μ...πανο και το χαίρεσαι!
-ΕΙΜΑΙ! Αλλά εσείς είστε χειρότεροι! Σας λατρεύω μαλάκες (άπταιστο Ελληνιστί), θα γυρίσουμε σύντομα!
Τη στιγμή που οι Midnight πάτησαν το σανίδι, εξαπέλυσαν μια ηχητική γενοκτονία που δεν άφησε τίποτα όρθιο. Χωρίς προειδοποίηση, το τρισκατάρατο black 'n' roll κτήνος άρχισε να ξερνάει riffs, προκαλώντας ένα άμεσο, συλλογικό ντελίριο στο κοινό που περίμενε στην τσίτα. Ο Athenar, μια φιγούρα βγαλμένη από τους πιο σκοτεινούς εφιάλτες, κυρίευσε τη σκηνή με μια αρρωστημένη ενέργεια που σε έπιανε από τον λαιμό. Από τις πρώτες κιόλας νότες, η ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε σε βαθμό κακουργήματος, με το mosh pit να ανοίγει σαν κρατήρας ηφαιστείου και τον κόσμο να εκτοξεύεται ο ένας πάνω στον άλλο σε μια κατάσταση απόλυτης έκστασης.
Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα ασταμάτητο, πρωτόγονο σφυροκόπημα που σε άφηνε με κομμένη την ανάσα. Οι Midnight μας οργιάσαν, μας ξέσκισαν τα σωθικά με έναν πρωτόγνωρο, ωμό ερωτισμό. Κάθε κομμάτι ήταν και μια νέα ένεση αδρεναλίνης κατευθείαν στην καρδιά, με το μπάσο να σου τρυπάει το στήθος και τα ντραμς να δίνουν τον ρυθμό μιας διονυσιακής τελετής. Το κοινό είχε μετατραπεί σε μια μάζα που σπαρταρούσε κάτω από τα γρυλίσματα του Athenar, βιώνοντας έναν πραγματικό ηχητικό οργασμό που δεν σε άφηνε να πάρεις ανάσα, μια κόλαση επί γης όπου το headbanging ήταν η μόνη επιλογή επιβίωσης.
Η βραδιά ήταν μια ολοκληρωτική κτηνωδία, μια θυσία στον βωμό του ακραίου rock n roll που ξεκίνησε ιδανικά με τους φοβερούς Hellripper να ισοπεδώνουν τα πάντα στο πέρασμά τους ως το απόλυτο support, στρώνοντας τον δρόμο για την καταστροφή. Όταν οι Midnight ανέλαβαν τα ηνία, η κατάσταση ξέφυγε από κάθε έλεγχο, αποδεικνύοντας ότι αυτή η μπάντα έχει το μοναδικό χάρισμα να μεταδίδει μια τόσο αγνή, βρώμικη και ισοπεδωτική γκ@ύλ@. Ήταν μια εμπειρία απόλυτης απελευθέρωσης, ένα live που με άφησε σωματικά διαλυμένο, γεμάτο μώλωπες και με τα αυτιά να βουίζουν, αλλά με την ψυχή γεμάτη από το πιο σκοτεινό, πορωτικό rock 'n' roll που κυλάει εκεί έξω. Συναυλία της χρονιάς με διαφορά!
Για το Rockoverdose:
Άγγελος Κατσούρας (Hellripper)
Νικόλας Καλογήρου (Midnight)
Φωτογραφίες: Κώστας Κονταράκης
Comments
