Πραγματικά χαίρομαι να βλέπω την επαρχία να ανεβαίνει σε συναυλιακό επίπεδο, κάτι εμφανές τα τελευταία χρόνια κυρίως με τα φεστιβάλ, αλλά και με μεμονωμένα show σιγά σιγά και να σπάει το μονοπωλιακό δίπολο Αθήνας/Θεσσαλονίκης. Δεν υπάρχει τίποτα το τοπικιστικό, για να προλάβω κάποιους, αλλά έχει να κάνει, ξεκάθαρα, με το γεγονός ότι το χέρι μπαίνει πιο βαθειά στην τσέπη, συν ότι το ταξίδι συνεπάγει πιθανό θέμα με δουλειές ή λοιπές υποχρεώσεις, χωρίς να βάλω μέσα τον κόπο, που εκεί λες μπρος στην ευχαρίστηση, χαλάλι. Ακόμα πιο πολύ χαίρομαι όταν μια τέτοια διοργάνωση πετυχαίνει σε βαθμό μνημειώδη, που δεν θα το συζητάς απλά με την παρέα σου την επόμενη μέρα για να μπει στη λίστα με τα checked και μετά στο χρονοντούλαπο, θα σου μένει σαν από τις καλύτερες METAL εμπειρίες της ζωής σου.
Στην πρωτεύουσα της Θεσσαλίας λοιπόν, ένα κυριακάτικο βράδυ του Μαΐου, σε έναν νεοσύστατο και ομολογουμένως εντυπωσιακό θα πρόσθετα, χώρο 800 ατόμων χωρητικότητας ονόματι Circus, διοργανώθηκε, το αποκλειστικό στην χώρα μας live, των Midnight.
Άνοιγμα μας κάνανε οι ντόπιοι The Unconfessed των οποίων πολύ καλό φετινό ντεμπούτο, όπως είχα γράψει, είναι ένα δυνατό μελωδικό black/death εγχώριας “παραγωγής” που λοξοκοιτάζει προς Σκανδιναβία μεριά αρκετά και φυσικά το υλικό τους λειτουργεί άψογα για το σανίδι. Τα μέλη τους, παλιές καραβάνες της Λάρισας, δεν χρειάστηκε να αποδείξουν κάτι σε κάποιον, οπότε επικεντρώθηκαν στην σωστή εκτέλεση του σετ τους, αφού το βιντεοσκοπούσαν για επαγγελματική χρήση άλλωστε. Ίσως να ήταν αυτός ο λόγος που φάνηκαν ελαφρώς “σφιγμένοι” αλλά δείχναν το δέσιμό τους και να το διασκεδάζουν. Εμένα μου αρκεί που άκουσα το χιτάκι τους "Full Moon Rise" και απ’όσο κατάλαβα, το ομώνυμο "The Unconfessed" θα είναι στανταράκι για κλείσιμο σε ότι κάνουν από εδώ και πέρα.
Την σκυτάλη πήρανε οι Αθηναίοι Triumpher, όνομα που όλο και πιο έντονα ακούγεται στους κύκλους του heavy/power, όχι αδίκως. Μπήκαν με αέρα σιγουριάς για τις δυνατότητές τους, ειδικά ο τραγουδιστής (ένα κράμα 80% Eric Adams με συμπληρώματα από Harry Conklin και Tim “Reaper” Owens) με κάθε ευκαιρία μοίραζε κορόνες και τσιρίδες εντυπωσιακά αβίαστα, ενώ ο ντράμερ ήταν πραγματική πυροβολαρχία πίσω του. Οι Manowar σαν κύρια επιρροή τους πλαισιώνεται με τις τσαμπουκαλεμένες ταχύτητες των Iced Earth και ολίγη μαυρίλα από Satan’s Host δίνουν ένα αποτέλεσμα που είναι αδύνατο να μην χτυπήσει ελληνική φλέβα. Με set γύρω από τα 2 δισκάκια τους, ήταν αψεγάδιαστοι και κέρδισαν το κοινό. Μόνη μου ένσταση, κάτι κινήσεις τύπου drum solo ή υπερβολικές επιδείξεις της τεχνικής είναι περιττές γιατί τα κομμάτια σε συνδυασμό με το σφιχτοδεμένο παίξιμο είναι υπεραρκετά για να κλέψεις καρδιές but Hey! If that’s the way you feel, so be it. Κατά τ’ άλλα τσεκάρετέ τους χθες.
Μία ώρα πριν τα μεσάνυχτα λοιπόν, αφού όλα κύλησαν με το ρολόι χωρίς καθυστερήσεις και με 300 νοματαίους από κάτω, βγαίνουν οι Midnight...Τι να περιγράψω τώρα; Πως είναι ένα πραγματικό original metal live; Τρεις κουκουλοφόροι με καλυμμένες μούρες, καρφιά, πέτσινα, αμάνικα, αλητεία και τσαμπουκά με το που μπαίνουν σήκωσαν την κόλαση! Δεν υπήρχε κομμάτι που να μην έγινε pit, stage dive, crowd surf, κλωτσοπατινάδα, headbanging, τραγούδι στο ρεφρεν, πλαστικά ποτήρια μπύρας να εκσφενδονίζονται. Ένας τύπος σε κάποια φάση ανέβηκε στη σκηνή, σπρώχνει τον κιθαρίστα κατά λάθος ενώ χοροπήδαγε και αυτός απ’την τσατίλα γυρίζει και του ρίχνει έναν κλώτσο στον κώλο καθώς ξαναβούταγε στο κοινό. Ο Athenar αλώνιζε την σκηνή, γκάριζε μαζί με τον δαίμονα μέσα του, μας έριχνε λάδι στη φωτιά δηλαδή, μετέτρεψε τον τίτλο του κομματιού τους "Cleveland Metal", έξυπνα και τιμητικά σε "Greece Is Metal", δάγκωσε ένα τσίγκινο κουτάκι μπύρας που άρπαξε από αυτά που “αιωρούνταν” και το έκοψε στη μέση. Μιλάμε για Metal PARTY, με άφθονη Good Friendly Violent Fun, σε οικογενειακό κλίμα, μακριά από κοκέτες/ ατσαλάκωτους στις μπροστινές σειρές και με ελάχιστα κινητά. Στο τέλος ενώ φύγαν όλοι, μένει ο ντράμερ παίζοντας τον ρυθμό του We Will Rock You τραγουδώντας αντί αυτού στη γλώσσα μας ,“Γειαα, Γειαα, Γειαα, Μαα- λά-κα”. Σόδομα και Γόμορρα. Τρεις καυλωμένοι τύποι από την άλλη άκρη του Ατλαντικού ήρθαν μας πήραν τα σώβρακα μέσα σε μία ώρα, σφαλιαρίζοντας τα κομμάτια το ένα μετά το άλλο χωρίς διακοπές, άντε με 2-3 λιτά λόγια ή να κουρδίσουν καμιά χορδή σε κάποια, αφήνοντας μας όλους με ένα χαμόγελο στα χείλη και έναν εφηβικό ενθουσιασμό καθώς είχαμε να βιώσουμε κάτι τέτοιο πολύ καιρό. Όσοι τους χάσατε από επιλογή δεν σας λυπάμαι! Απλά, οι Midnight είναι μέσα στα καλύτερα γκρουπ πάνω στο σανίδι και χωρίς πολλά φρου φρου και αρώματα, παρά μόνο με τον απλό πατροπαράδοτο τρόπο, με ψυχή.
Setlist:
Satanic Royalty / Fucking Speed And Darkness / Black Rock 'n' Roll / Cleveland Metal / Prowling Leather / Vomit Queens / Expect Total Hell / Nuclear Savior / F.O.A.L. / Lust, Filth and Sleaze / Evil like a Knife / White Hot Fire / All Hail Hell / You Can't Stop Steel / Who Gives a Fuck? / Unholy and Rotten
Για το Rockoverdose,
Δημήτρης "Ronin"
Comments
