Συζητούσαμε κάποτε όταν ήμασταν αρκετά μικρότεροι ποιούς δε θα βλέπαμε ποτέ στην Ελλάδα, από όσους αγαπούσαμε πάρα πολύ, είτε γιατί το θεωρούσαμε δύσκολο λόγω του κοινού που δεν υπήρχε, είτε γιατί ήταν πανάκριβοι και δε θα ''έβγαινε'' η συναυλία. Εκεί που συμφωνούσαμε οι πάντες (όλα αυτά περίπου 20 χρόνια πριν, για να καταλάβετε πόσο ''μπροστά'' κοιτούσαμε) ήταν ότι αποκλείεται να δούμε τους Ministry. Το λέγαμε με πικρία και με τέτοια σιγουριά, που απλά λιώναμε τα άλμπουμ τους ξανά και ξανά γιατί θα ήταν η μοναδική επαφή που θα είχαμε μαζί τους. Ο καλός Θεούλης το έφερε έτσι όμως που αφού επέζησαν της αρχικής διάλυσης το 2007, τους έφερε στο δρόμο μου, ή μάλλον έβαλε εμένα στο σωστό δρόμο και τραβήχτηκα μέχρι την Τσεχία για να τους δω στο Brutal Assault το 2012. Ίσως μία από τις σωστότερες αποφάσεις που πήρα ποτέ στη ζωή μου κι επισήμως, μιά και το αποτέλεσμα ήταν φανταστικό, κι ας τρίκλιζε ο μέγας Al Jourgensen, που κυριολεκτικά κρεμόταν από μία κλωστή και οριακά δεν τον είχαμε δεί να πεθαίνει μπροστά στα μάτια μας. Ακόμα μία διάλυση και πέντε χρόνια μετά, οι Ministry το πήραν αλλιώς και ύστερα από πολλές περιπέτειες, επισκέφτηκαν τη χώρα μας, με την Αθήνα μάλιστα να είναι ο πρώτος σταθμός της περιοδείας αυτής και με την αγωνία όλων μας έκδηλη για το τι πρόκειται να δούμε.
Oι ενδείξεις πάντως ήταν θετικές, ο Al έδειχνε καλά σε κάτι πρόσφατα βιντεάκια που είχαμε δεί, ο Sin Quirin με συνέντευξη στο Rock Overdose μας προετοίμαζε για τα καλύτερα και ο μήνας φρόντισε να μπεί με τον καλύτερο τρόπο και να μας χαρίσει μία υπέροχη ανάμνηση που θα θυμόμαστε για πάντα, δεδομένου ότι την προ 5ετίας επαφή μου μαζί τους τη σκέφτομαι κάθε μέρα. Στις 10 ακριβώς σε ένα σχετικά μισογεμάτο Piraeus Academy και γύρω στα 1.500 άτομα να έχουν δώσει το παρών, ως επί το πλείστον δικές μου ''σειρές'' ηλικιακά και γενικά άνω των 35 οι 8 στους 10, οι Ministry σκάνε στη σκηνή ένας ένας με τελευταίο τον μεγάλο αρχηγό, υπό τους ήχους του ''Psalm 69''!!!!!!! OK, ''άμα βγαίνουν έτσι τι θα γίνει στη συνέχεια σκεφτήκαμε'' όλοι μας. Ο ήχος ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ! Δυνατός και πεντακάθαρος όσο έπρεπε, με τις κιθάρες να ακούγονται σαν καβουρδιστήρια και τα τύμπανα του Thomas Holtgreve που δε σταμάτησε να κοπανάει καθ'όλη τη διάρκεια της συναυλίας, να κατεδαφίζουν κτίρια και συνειδήσεις μαζί, οι πρωτοπόροι του industrial ήχου συνεχίζουν ακάθεκτοι με τα ''PermaWar'' και "Punch In The Face'' από τον τελευταίο μέχρι στιγμής δίσκο τους ''From Beer To Eternity'' να παίζονται κολλητά και να αποδεικνύουν ότι όλη τους είναι σε φόρμα. Τα πάντα στην εντέλεια και προσπαθούμε να πιστέψουμε τι πραγματικά βλέπουμε.
Τι κι αν βλέπουμε τον Al να σνιφάρει επί σκηνής κανονικά και με το νόμο, τι κι αν κάνει κινήσεις ρομπότ και δείχνει να το διασκεδάζει όντας τελείως αλλού, οι υπόλοιποι τον ακολουθούν στο ταξίδι της τρέλλας κι όσο περνάει η ώρα, τα πράγματα μόνο καλύτερα γίνονται, με το ολοκαίνουργιο ακυκλοφόρητο κομμάτι που λέγεται ''Antifa'' να παίζεται για 1η φορά σ'αυτή την περιοδεία και να προκαλεί θετικότατες εντυπώσεις για το επερχόμενο άλμπουμ που θα βγεί μάλλον κάπου το φθινόπωρο και το ''Supermanic Soul'' που ανοίγει το ''Dark Side Of The Spoon'' να πιστοποιεί γιατί είναι ο αγαπημένος '90s Ministry δίσκος του θείου Al. Πραγματική έκπληξη η επιλογή του, τι άλλο καλύτερο δηλαδή θα μπορούσαμε να περιμένουμε; Kι όμως, οι Ministry ξαφνικά ντύνονται...Slayer και η κατάσταση ξεφεύγει από κάθε δυνατό έλεγχο. Ταχύτητα συνδυασμένη με πολύ ξύλο και απίστευτο γκρουβάρισμα και με το κοινό να ξυπνάει, ίσως παρακινούμενο κι από τον τρελλάρα αριστερόχειρα μπασίστα Jason Christopher, που κοπανιέται σαν επιληπτικός με το που αρχίζει το ''Rio Grande Blood''. Υπερηχητική πανδαισία και προσπάθεια δημιουργίας pit στο κοινό, βλέπω κάναν-δυό που ξεφεύγουν κάπως, πάλι καλά γιατί μέχρι εκείνη τη στιγμή ψόφια πράγματα για Ministry κοινό! ''Senor Peligro'' και πράγματι ο Al γίνεται ο Κύριος Επικίνδυνος εκείνη τη στιγμή.
Παρ'όλα αυτά, η γέρικη αλεπού κρατάει γερά και δείχνει σε άψογη κατάσταση (για Jourgensen πάντα, είναι μία κατηγορία από μόνος του). Τον βλέπεις που χαίρεται σαν πονηρή νυφίτσα αλλά ως επαγγελματίας που είναι, κάνει λιτές κι απέριττες κινήσεις, οι οποίες είναι αρκετές να πάρουν τον κόσμο με το μέρος του. Ένα σήκωμα του χεριού, μία προτροπή για παλαμάκια και πάρε νά'χεις και το ''LiesLiesLies'' μέταξύ άλλων, όπου κάνει μία από τις πλέον βιτριολικές και χαρακτηριστικές του ερμηνείες της βραδιάς. Το ξύλο όμως και η γκρούβα δεν έχουν τελειωμό, και λίγο πριν το μέρος πάρει φωτιά, ακούμε τα ''Let's Go'' από το ''The Last Sucker'' , ''Waiting'' και ''Worthless'' (ΑΡΡΩΣΤΙΑ) από το ''Houses Of The Mole'' και το τιτάνιο ''Bad Blood'' και πάλι μέσα από το ''Dark Side Of The Spoon'', κομμάτι που είχε συμπεριληφθεί στο The Matrix και μας είχε κάψει τα εγκεφαλικά κύτταρα. Όσο περνάνε τα δευτερόλεπτα, ο αγαπημένος Cesar Soto στις κιθάρες -που με τους Pissing Razors παρακαλούσα κάποτε να τον δώ και τελικά τον είδα με τους Ministry, πως τα φέρνει η ζωή...- κοπανιέται και περισσότερο, υποστηριζόμενος στην άλλη πλευρά από τον Sin Quirin, ενώ ο ΘΕΟΣ John Bechdel στα πλήκτρα, μία μεγάλη παλιά καραβάνα της μουσικής γενικότερα, φροντίζει να δώσει το έναυσμα για να ξεφύγει τελειώς η κατάσταση μετα από μία ώρα!
Ακούγεται το χαρακτηριστικό sample χωρίς το σκάσιμο των τυμπάνων και σιγά-σιγά, ο Holtgreve δίνει το ρυθμό και αρχίζει το έπος των επών ''N.W.O'' να μας παίρνει το σκαλπ, πλέον έχουμε κανονικούς κύκλους και stage-diving στο χώρο (άργησαν αλλά τα κατάφεραν, πάλι καλά, υπάρχει ελπίδα) και ο κόσμος τραγουδάει χωρίς αύριο το χαρακτηριστικότερο κομμάτι της ιστορίας τους. Το οποίο σαν να μην έφτανε από μόνο του, δίνει με τη μία τη θέση του πάνω που τελειώνει στο έτερο έπος του ''Psalm 69:The Way To Succeed And The Way To Suck Eggs'' (ή ''ΚΕΦΑΛΗΞΘ'' αν βαριέστε το μακρυνάρι). ''Just One Fix'' και ο αρχηγός βαράει τις φλέβες του με πάθος χαμογελώντας, ξέρει ότι το κοινό έχει χάσει το μπούσουλα και το υπερδιασκεδάζει σαν αδηφάγο τέρας. Ο άνθρωπος έχει παίξει κοινά σε αρένες στα δάχτυλα του σαν μαριονέττες, θα μασούσε στην Ελλάδα που μάλιστα δεν είχαν ξανάρθει και ήξερε ότι ο κόσμος θα τρελλαθεί? Ούτε καν, και απόδειξη αυτού ο τρόπος με τον οποίο φτύνει το τελευταίο κομμάτι της βραδιάς...THIEVES,THIEVES AND LIARS, HYPOCRITES AND MURDERERS! Ευτυχώς έχω μέτρο σύγκρισης από ανάλογες εμπειρίες σε εκατοντάδες περιπτώσεις και μπορώ με ασφάλεια να γράψω ότι στο άκουσμα του ''Τhieves'' έγινε ΠΑ-ΡΑ-ΚΡΟΥ-ΣΗ! Υπέροχος τρόπος να κλείσει μία συναυλία μετά από 73', και πολύ άντεξαν. Τί, όχι; Κι άλλο;;!!!
ΚΙ ΑΛΛΟ ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΤΟ ΘΕΟ ΣΟΥ. ΑΝΤΕΧΕ ΚΙ ΑΛΛΟ ΤΟ ΣΚΥΛΙ! Πού να το λέγαμε ότι θα δούμε Ministry και ότι μετά από 15 κομμάτια όλα αλφαδιά σε εκτελέσεις και πώρωση θα βλέπαμε κι άλλο! Πού να λέγαμε ότι το πρώτο κομμάτι του encore θα ήταν το ''Filth Pig'' από τον ομότιτλο δίσκο τον οποίο ο Jourgensen μισεί και για χρόνια δεν έπαιζε τίποτα από εκεί... Και φυσικά ακουγόταν μεγαλοπρεπέστατο... Πού να πούμε ότι παίξανε το ''So What'' και μάλιστα ενώ είχαν να το παίξουν από το '95 όπως είπε ο ημίτρελλος... Και μάλιστα σε 12λεπτη εκτέλεση που ξεχειλώθηκε από όλες τις μεριές... Και πού να πούμε ότι κλείνουν και με τρίτο κομμάτι, το τελειωτικό ''Κhyber Pass'', με τον Jourgensen να μας λέει ότι ήμασταν υπέροχοι και να μας ευχαριστεί πριν αποχωρήσει ενώ το συγκρότημα παίζει. Στη συνέχεια αποχωρούν ένας-ένας με τη σειρά ο Soto, o Quirin, o Holtgreve, o Christopher και τελευταίος ο Bechdel, μέσα σε πρωτοφανές χάος και το κοινό αποχαυνωμένο από αυτό που παρακολούθησε... 18 κομμάτια, 100' καθαρού χρόνου στη σκηνή (οι Ministry των υπερ-καταχρήσεων όλα αυτά) και μία εμφάνιση η οποία θύμησε μεγάλες μπάντες της δεκαετίας του '70 με τη νοοτροπία που βγάλανε επί σκηνής. Οι χαωτικοί και ακραιφνείς σε κάθε εκδήλωση Ministry έχουν δώσει τη θέση τους σε μία μπάντα που πλέον παίζει για τη φανέλα και την ιδρώνει μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.
Ο Al στην καλύτερη κατάσταση της ζωής του, ένα χρόνο πριν πιάσει τα 60, ξεφτίλισε κάθε 20χρονο-25χρονο που θέλει να λέγεται rock star και δίδαξε πως μ'αυτό γεννιέσαι και είναι έμφυτο. Εμφάνιση που θα λέμε στα παιδιά των φίλων μας, στις επόμενες γενιές, σε όσους ήταν εκεί και θα τα θυμόμαστε συνεχώς, γιατί τέτοιο πράγμα θα αργήσει να ξανασυμβεί. Χαλάλι η αναμονή τόσων ετών, υπεραποζημιωθήκαμε με το παραπάνω με υπεράνω προσδοκιών αριθμό κομματιών και διάρκεια συναυλίας, με κοινό που τους τίμησε και τιμήθηκε από το ίδιο το συγκρότημα, με εκφράσεις τύπου ''τι έγινε τώρα ρε πούστη μου'' στα πρόσωπα μεγαλυτέρων σε ηλικία ανθρώπων από μένα που έχουν δεί κι ακούσει σημεία και τέρατα στη μουσική, κι όμως πάλι εξεπλάγησαν από αυτό τον ηχητικό Αρμαγεδδώνα σε τέτοιο βαθμό που τους πήρε ώρα να βρούν το δρόμο για την έξοδο και πολλά πολλά άλλα που όσο και να πάμε να τα αναλύσουμε, μάλλον περισσότερο θα αδικήσουμε αυτό το τεράστιας σημασίας για όλη τη μουσική παγκοσμίως ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ-ΘΕΣΜΟ που ήρθε, διέλυσε τα πάντα κι έφυγε με το κεφάλι ψηλά (το κάτω, γιατί το πάνω δεν έπεσε ποτέ, δεν τους κοίταξε στα μάτια ποτέ κανείς). Μακάρι να έχουμε τη δυνατότητα να τους ξαναδούμε, ή έστω κάτι που να πλησιάζει αυτό το υπερθέαμα ολκής έστω στο 10%. Just another fix!
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Αλόρας
Φωτογραφίες: Ιωάννης Λιβανός
Comments
