Παρόλο που οι Αμερικάνοι Morbid Saint ιδρύθηκαν πριν 31 χρόνια, δεν μπορεί κανείς να πει ότι έχουν αφήσει μεγάλη ιστορία πίσω τους στο χώρο του Metal, αφού κυκλοφόρησαν μονάχα 2 demo και ένα δίσκο, ο οποίος βέβαια έλαβε φοβερές κριτικές. Η μικρή όμως δισκογραφική παρουσία δεν εμπόδισε τους Αθηναίους να παρευρεθούν στο An Club και να παρακολουθήσουν τους Αμερικανούς, αλλά και 5 ελληνικά συγκροτήματα, σε μία πολλά υποσχόμενη thrash βραδιά.
.jpg)
Δυστυχώς δεν πρόλαβα να φτάσω στο club, από την αρχή της βραδιάς κι έτσι δεν είδα τα δύο πρώτα συγκροτήματα, τους Naissant Disaster και τους Revenge. Από ότι έμαθα πάντως, οι Naissant Disaster βγήκαν τελευταία στιγμή μόνο με τον τραγουδιστή/κιθαρίστα και τον ντράμερ, χωρίς τον μπασίστα, λόγω στρατιωτικών υποχρεώσεων. Ακόμα κι έτσι όμως έπαιξαν 6 κομμάτια.
Οι Revenge, οι οποίοι βγήκαν με session drummer για το συγκεκριμένο live, έπαιξαν 4 κομμάτια, χωρίς να εκμεταλλευτούν τη μισή ώρα που κάθε συγκρότημα είχε στη διάθεσή του, αλλά παρόλα αυτά η εμφάνισή τους ήταν πολύ καλή.
Να πούμε εδώ για την ιστορία ότι οι Αθηναϊκές μπάντες βγήκαν πρώτες, παρόλο που υπάρχουν για πάνω από 10 χρόνια (οι Revenge από το 1999, οι Mentally Defiled από το 2001), για να δώσουν την ευκαιρία στα συγκροτήματα της Θεσσαλονίκης, που έχουν λιγότερα χρόνια ζωής, να τους δει περισσότερος κόσμος. Η συγκεκριμένη κίνηση μου άρεσε και μπράβο τους για αυτό.
Όταν έφτασα στο club, είχαν μόλις βγει οι Mentally Defiled, μπροστά σε ένα πολύ μικρό κοινό. Οι Αθηναίοι έπαιξαν ωραία, με δυναμικές συνθέσεις και πολύ γρήγορες ταχύτητες, ακολουθώντας μονοπάτια γερμανικού Thrash. Κάποια προβλήματα υπήρχαν στον ήχο, ο οποίος ήταν πολύ δυνατός για τέτοιο μικρό χώρο, ενώ η κιθάρα χανόταν, ιδιαίτερα στα σόλο. Τραγούδια τους δε γνωρίζω, αλλά φαντάζομαι ότι όλα θα ήταν παρμένα από το δίσκο τους "The Thrash Brigade" που κυκλοφόρησε το 2009 καθώς έπαιξαν κομμάτια κι από τον νέο τους δίσκο που πρόκειται να κυκλοφορήσει, ενώ εκούστηκε και μία διασκευή από Demolition Hammer. Κρίμα πάντως που ο κόσμος ήταν τόσο λίγος, γιατί τα τραγούδια ήταν γρήγορα και η εμφάνιση τους καλή. Τους άξιζε περισσότερο κοινό.
Περισσότερο κοινό άξιζαν επίσης και οι Θεσσαλονικείς Human Slughter, αν και ο κόσμος ήταν μέχρι τώρα σίγουρα διπλάσιος από όταν έφθασα. Οι Human Slaughter ήταν το μοναδικό συγκρότημα που δεν έπαιζε Thrash, αλλά κινούνταν σε καθαρά Hardcore ρυθμούς, αν και ορισμένες φορές η μουσική έφερνε σε Crossover. Ο ήχος των παιδιών ήταν σαφώς καλύτερος, αν και ο τραγουδιστής έκανε σήμα ότι και σε αυτούς η κιθάρα ακουγόταν χαμηλά. Πάντως δεν χρειαζόταν να παίζουν Thrash, μιας και οι συνθέσεις ήταν ως επί το πλείστον γρήγορες και δυναμικές, οπότε δεν υπήρξε κάποια "δυσαρμονία" εκείνη τη βραδιά. Πολύ καλή δουλειά στο μπάσο, με πρωταγωνιστικό ρόλο αρκετές φορές, αλλά και στην κιθάρα, με ωραια σόλο, ενώ τα καταιγιστικά ντραμς σώπαιναν μονάχα ανάμεσα στα τραγούδια. Και αυτή η εμφάνιση ήταν πολύ καλή, αν και δεν τράβηξε κόσμο στην αρένα, ο οποίος προτίμησε να κοιτάζει από απόσταση, παρόλο που φάνηκε να διασκεδάζουν αρκετά.
Τελευταίο συγκρότημα πριν τους Morbid Saint ήταν οι επίσης Θεσσαλονικείς, Holy War και πραγματικά οι πιτσιρικάδες ήταν η καλύτερη επιλογή για να εμφανιστούν πριν τους Αμερικάνους...Old school ξέφρενοι Thrash ρυθμοί, σχεδόν τσιριχτά φωνητικά από τον τραγουδιστή, που δημιουργούσαν μία φοβερή 80s ατμόσφαιρα, και μια κινητικότητα που τράβηξαν τον κόσμο για πρώτη φορά στην αρένα και στα κάγκελα κοντά στη σκηνή. Όσο πέρναγε η ώρα, ατμόσφαιρα ζεσταινόταν ολοένα και περισσότερο, ενώ οι δισκευές που έκαναν τα παιδιά (Destruction – Total Disaster, Vio-Lence – Serial Killer) προκάλεσαν ενθουσιασμό στο κοινό, οδηγώντας μερικά άτομα να αρπάζουν το μικρώφονο και να τραγουδάνε και αυτά, ενώ αρκετοί ακόμα χτυπιόντουσαν είτε ήταν όρθιοι είτε καθιστοί. Τα κομμάτια των παιδιών ήταν πολύ καλά και μετά από μισή ώρα φοβερής εμφάνισης, άφησαν τη σκηνή για τους Morbid Saint, εισπράτοντας πρώτα το ζεστό χειροκρότημα του ενθουσιώδους κοινού.
Μετά από τις απαραίτητες αλλαγές και προετοιμασίες, ήρθε η στιγμή των Αμερικάνων underground trhasάδων, οι οποίοι δεν λυπήθηκαν κανέναν και άρχισαν να πυροβολούν το κοινό με τους ξέφρενους ρυθμούς τους και τον αρκετά καλό και βαρύ ήχο, το οποίο βέβαια ανταποκρίθηκε με τον καλύτερο τρόπο. Η αρένα δεν γέμισε, αλλά είχε τουλάχιστον αρκετό κόσμο, που επιτέλους άρχισε να χτυπιέται με λύσσα, να σκαρφαλώνει στα κάγκελα της σκηνής, να κάνει moshing, ακόμα και stage diving. Τα μέλη των Morbid Saint ήταν σε μεγάλα κέφια, ιδίως ο τραγουδιστής, ο οποίος άφηνε άτομα να τραγουδάνε μαζί του, ακόμα και να αρπάζουν την μπλούζα του και να την τραβάνε, μέσα σε παροξυσμό.
Το setlist τους περιλάμβανε τραγούδια από το πρώτο τους (και μοναδικό) δίσκο, το "Spectrum of Death", όπως τα "The Assassin" και "Lock up your Children", που υπήρχαν και στο πρώτο τους demo, έπαιξαν ακόμα το "Damien" και το "Thrasaholic", που ήταν το πρώτο κομμάτι Morbid Saint που γράφτηκε ποτέ και δεν μπήκε στο "Spectrum of Death", αλλά και το "Daying Day", που ούτε αυτό είχε μπει, ενώ μας παρουσίασαν και καινούργια τραγούδια, όπως το "Death Before Dawn", που υπήρχε στην compilation κυκλοφορία "Thrashaholic", αλλά και τα "Sign of the Times" και "Alone". Και στην εμφάνιση των Morbid Saint η κιθάρα ακουγόταν χαμηλά, κάτι που σχολιάστηκε από τον τραγουδιστή, ο οποίος αργότερα ζήταγε ανάμεσα στα τραγούδια περισσότερη μπύρα, we run out of beer, maybe we will smoke some weed later, όπως χαρακτηριστικά είπε. Προς το τέλος της εμφάνισής τους, ανακοίνωσαν ότι έχουν ένα μπλουζάκι να κάνουν δώρο, αλλά επειδή είναι μικρό μέγεθος, θα το δώσουν σε όποιο μικροκαμωμένο άτομο κάνει σαν τρελό στο επόμενο τραγούδι, οπότε καταλαβαίνετε ότι έγινε χαμός.
Μία ώρα και δέκα λεπτά αργότερα, η μπάντα μας ευχαρίστησε και μας καληνύχτησε, αν και δεν κατέβηκε από τη σκηνή, αφού λίγα λεπτά αργότερα επανήλθαν με ένα ημιτελές κομμάτι, που θα κυκλοφορήσει στον καινούργιο δίσκο, ενώ μετά έπαιξαν πάλι το "Lock up your Children". Μπορεί η εμφάνισή τους να μην έφτασε τη μιάμιση ώρα, αλλά δεν νομίζω να ενόχλησε κανέναν αυτό, αφού οι Morbid Saint μας χάρισαν ένα πολύ καλό show, γεμάτο ένταση, πάθος, τρελές ταχύτητες και άφθονο headbaning και moshing. Αν υπολογίσουμε μαζί και τις ελληνικές μπάντες, που έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους, προετοιμάζοντας τον κόσμο με τον καλύτερο τρόπο για τους Αμερικάνους, τότε μπορούμε να πούμε ότι αυτή η Thrash βραδιά ήταν φανταστική και νομίζω ότι ικανοποίησε τους πάντες. Κρίμα που το An Club δεν γέμισε. Όσοι thrashάδες δεν ήταν παρόντες, πραγματικά έχασαν μια εξαιρετική βραδιά.
Για το RockOvedose.gr: Ντοκόπουλος Μίνως
Φωτογραφίες: Λαμπρινή Γκούμα
Comments
