Οι Mother of Millions είναι σχετικά γνωστό συγκρότημα με πλήθος συναυλιών σε Ελλάδα και Ευρώπη. Είναι από τις περιπτώσεις που η αξία τους έχει αναγνωριστεί, ενώ έχουν καταξιωθεί και διεθνώς. H μουσική τους είναι ποικιλόμορφη, κοντολογίς θα την χαρακτήριζα ως “progressive alternative post metal”, αλλά είναι κάτι πολύ περισσότερο, ενώ τα τραγούδια τους δεν είναι όλα του ίδιου στυλ, άλλο ακούγεται να έχει περισσότερες επιρροές π.χ. από Paradise Lost, άλλο από Tool, άλλο από Pain of Salvation, ενώ μπορεί ακόμη και εντός του ίδιου τραγουδιού κάποιο τμήμα του να έχει doom death στοιχεία, άλλο τμήμα του post metal, άλλο πιο progressive κτλ. Πρέπει να ακούσει κάποιος για να καταλάβει, καθώς η μουσική τους δεν είναι μονοδιάστατη.
Δημιουργήθηκαν το 2008, με πρώτη δισκογραφική παρουσία το 2014 με το album “Human” και έκτοτε έχουν κυκλοφορήσει άλλα 3 πλήρη albums: “Sigma” (2017), “Artifacts” (2019), “Magna Mater” (2024) καθώς και ΕΡ “Orbit” (2022). Τραγικός σταθμός για το συγκρότημα υπήρξε ο ξαφνικός χαμός του κιμπορντίστα Μάκη Τσαμκόσογλου σε ηλικία 33 ετών μετά από συναυλία (Love 'n' Peace Festival, 21/6/2019) και έκτοτε δεν ανέλαβε τον ρόλο αυτό κάποιος άλλος. Η πολύ ποιοτική και δυναμική μουσική τους προκάλεσε το ενδιαφέρον των διοργανωτών συναυλιών και ήδη από τα πρώτα βήματα τους άνοιγαν συναυλίες δυνατών συγκροτημάτων του μουσικού αυτού ιδιώματος, όπως: Sleep Makes Waves (5/4/2015), Leprous (21/09/2015), Oceans of Slumber (14/10/2016), Devin Townsend (24/9/2017), Pain of Salvation (20/10/2018) και σχετικά πιο πρόσφατα Riverside (2/10/2023) και Opeth (2/6/2025). Ενώ οι φθινοπωρινές ευρωπαϊκές περιοδείες με τελικούς προορισμούς Αθήνα και Θεσσαλονίκη τείνουν να γίνουν θεσμός από το 2023 και εντεύθεν. Η παρούσα συναυλία ήταν ο προτελευταίος σταθμός της φετινής ευρωπαϊκής τους περιοδείας με 12 σταθμούς που ξεκίνησε στις 14/10 από την Βιέννη και θα ολοκληρωθεί στις 6/12 στην Θεσσαλονίκη. Ενώ όσον αφορά τον συναυλιακό χώρο ήδη από το 2018 η συναυλία τους στο Temple (20/1/2018) ήταν sold out και πρέπει να παίζουν σε μεγαλύτερης χωρητικότητας αίθουσες.
Στην παρούσα συναυλία θα εμφανίζονταν μαζί με άλλα 2 ελπιδοφόρα και νεώτερα συγκροτήματα παρόμοιου μουσικού ιδιώματος, τους Within Progress και τους Part of the Theory. Ως γενικό χαρακτηριστικό θα αναφέρω ότι όλοι ανεξαιρέτως οι μουσικοί και των 3 συγκροτημάτων ήταν πλήρως καταρτισμένοι και τεχνίτες, ενώ τα τραγούδια τους αποτελούνταν από δεμένες και καλοδομημένες συνθέσεις (το αν αρέσουν στους ακροατές είναι και υποκειμενικό θέμα). Κάποιος μπορεί να τις θεωρεί τεχνικές μεν, αλλά βαρετές δε ή να μην αρέσουν οι συνεχόμενες κοφτοί ρυθμοί, αλλά σίγουρα είναι δουλεμένες. Ενώ και οι 3 τραγουδιστές είχαν πολύ καλές φωνές, (ιδιαίτερα δε στην περίπτωση του έμπειρου Γιώργου Προκοπίου σχεδόν αριστοτεχνική).
Έφτασα στο Fuzz περίπου 15’ πριν επίσημη έναρξη του προγράμματος και νόμιζα ότι θα είχα φτάσει αργά για να πιάσω καλή θέση. Ευτυχώς για μένα έπιασα μεν καλή θέση (2η σειρά) στο κάγκελο, αλλά δυστυχώς το κοινό ήταν λιγοστό (~ 100 άτομα). Κατά τις 20:15 (βάσει προγράμματος) ξεκίνησε το σετ των Θεσσαλονικιών Within Progress. Πρόκειται για ένα νεανικό πενταμελές progressive - alternative metal συγκρότημα, που σχηματίστηκαν το 2017 και αποτελείται από τους: Γιώργο Χαραλαμπίδη (μπάσο), Πολύδωρο Δαρδογιάννο (τύμπανα), Βαγγέλη Ηλιόπουλο (κιθάρα), Ευθύμη Παπαδόπουλο (φωνητικά) και Τάσο Πλατανιώτη (πιάνο, κιθάρα). Το ντεμπούτο τους ήταν το EP "Oceans of Time" (4/2018), ακολούθησε το single "Need More" (12/2019), υιοθετώντας μια νέα μουσική κατεύθυνση που συνδυάζει progressive με εναλλακτική, pop και ηλεκτρονική μουσική στην ίδια κατεύθυνση με την πρώτη τους ολοκληρωμένη κυκλοφορία, "Inner" (10/2021), όπου οι progressive επιρροές αναμειγνύονται με πιασάρικες μελωδίες, με αποτέλεσμα προσιτά μουσικά κομμάτια. Το συγκρότημα (κατά δήλωση του) έχει επηρεαστεί κυρίως από: Leprous, Muse, Deftones, Soen, Nothing More, Sleep Token και Vola (θα προσέθετα και Dream Theater φυσικά), καθώς και από την ηλεκτρονική και ελληνική λαϊκή - παραδοσιακή μουσική. Θα χαρακτήριζα το ΕΡ ως πιο «σκοτεινό», ενώ το "Inner" ως πιο «χαρωπό» και τα δύο όμως είναι αξιόλογες κυκλοφορίες διαφορετικής διάθεσης.
Επί του αμιγούς συναυλιακού μέρους η σκηνική παρουσία τους ήταν πολύ δυναμική, με τον τραγουδιστή Ευθύμη ως frontman της μπάντας να διανύει χιλιόμετρα πάνω κάτω, ενώ διέθετε και την απαιτούμενη εκφραστικότητα για να αποτυπώσει τα συναισθήματα που αποπνέει η μουσική τους, είτε με εκφράσεις του προσώπου, είτε με κινήσεις του σώματος όπως γονατίζοντας. Επικοινωνιακός με το κοινό ρώτησε 2-3 φορές «είστε εδώ;» ή λίγο αργότερα «πόσοι μας ξέρετε;» σηκώθηκαν κάποια χέρια, «πόσοι δεν μας ξέρετε?» σηκώθηκαν λιγότερα (ίσως να ήταν περισσότεροι, αλλά από ντροπή δεν σήκωσαν) και τέλος «πόσοι μας ξέρετε από τώρα;» και φυσικά σήκωσαν χέρια όλοι. Σαφώς πιο στατικό ρόλο, αλλά μουσικά «εκκωφαντικό», είχαν τα υπόλοιπα μέλη, ενώ δεύτερα φωνητικά έκαναν οι Γιώργος και Τάσος.
Ολοκλήρωσαν το σετ τους με το “Hidden Wound” όπου το αισθητά περισσότερο κοινό κτυπούσε ρυθμικά παλαμάκια κατόπιν παρότρυνσης του συγκροτήματος με τον Ευθύμη γονατισμένο στο τέλος του τραγουδιού. Στα 40’ που διήρκησε το set τους ερμήνευσαν 6 τραγούδια, 5 από το "Inner" (κανένα από το "Oceans of Time" ΕΡ ή το "Need More"), καθώς και ένα ακυκλοφόρητο (προφανώς σε πρώτη εκτέλεση). Θεωρώ συνειδητή την επιλογή τους (αν μουσικά δεν πολύ-διαφέρουν τα "Oceans of Time" και "Inner"), απλά το δεύτερο είναι πιο «πιασάρικο» με την έννοια ότι οι μελωδίες μένουν στο μυαλό και συμφωνώ με την επιλογή τους αυτή αν και θα ήθελα να άκουγα το “Sunlight Whispers” (κατ΄ εμέ το καλύτερο του άλμπουμ) ή τα “Celestial Notion” και “Oceans of Time” από το ΕΡ, αλλά σε 40’ τι να πρωτοπαίξουν! Αν συνεχίσουν έτσι το μέλλον τους ανήκει.
Within Progress setlist
Intro
Absolute Circle
True Colours
Reach for the Stars
Νέο ακυκλοφόρητο τραγούδι
Of A Ruminant
Hidden Wound
Γυρνώντας το κεφάλι μου μετά το πέρας του σετ των Within Progress παρατήρησα ότι η αίθουσα ήταν σχεδόν μισογεμάτη και συνεχώς προσερχόταν κόσμος. Τα έχουμε γράψει τόσες φορές και εγώ και άλλοι συνάδελφοι άλλων sites, εάν κάποιος δύναται γιατί να μην προσέλθει εγκαίρως στον συναυλιακό χώρο και να παρακολουθήσει και τα υπόλοιπα αξιόλογα συγκροτήματα; Στην συναυλία δεν παίζουν μόνο οι headliners. Είναι κρίμα για τις προσπάθειες των υπολοίπων συγκροτημάτων. Οι Part of the Theory όμως έχουν όμως το κοινό τους και μία αναγνωσιμότητα δυσανάλογη των κυκλοφοριών τους, καθώς επίσημα έχουν κυκλοφορήσει μόνο το single “Famished Mammon” και αυτό πολύ πρόσφατα (5/2025), ενώ στις διάφορες πλατφόρμες και στο YouTube υπάρχει το διάρκειας μόλις 82’’ “Subway Train” (soundtrack του 2024 από την σειρά Maestro που σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης), στο οποίο οφείλουν μέρος της δημοσιότητας τους, καθώς και στο φεστιβάλ Schoolwave του 2022 (και του 2023 ως προσκεκλημένοι). Οι ίδιοι αυτοπροσδιορίζονται ως «progressive soundtrack μπάντα, που συνδυάζει μοντέρνο, πρωτοποριακό progressive ήχο με την κινηματογραφική ενορχήστρωση». Για να είμαι ειλικρινής δεν τους ήξερα, δεν παρακολουθώ σειρές και λόγω ηλικίας ούτε τα Schoolwaves και ήμουν περίεργος να δω τι και πως θα το έπαιζαν.
Το σετ τους ξεκίνησε λίγο μετά τις 21:20 με την τραγουδίστρια Βίκυ Καπετανοπούλου να απαγγέλει ένα λογύδριο με θέμα τους κοσμοναύτες και μάλιστα κατέβηκε στο pit (διάδρομο των φωτογράφων, μεταξύ σκηνής και καγκέλου) ανέβηκε σε διάφορα σημεία κατά μήκους του κάγκελου ενώ συνέχισε να απαγγέλει και στο τέλος ξανα-ανέβηκε την σκηνή και άρχισε το κυρίως μέρος του αρκετά εκτεταμένου τραγουδιού. Αργότερα πληροφορήθηκα ότι η εισαγωγή αυτή προέρχεται από τη θεατρική παράσταση Genesis no.2, για την οποία είχαν συνθέσει τη μουσική η Βίκυ και ο κιθαρίστας Αλέξης Δημουλέας. Στην συνέχεια έπαιξαν ένα καινούριο ακυκλοφόρητο κομμάτι. Ακολούθησε το γνωστό “Famished Mammon” και τέλος το “Vikings”.
Η Βίκυ ως frontwoman είχε αναλάβει την επικοινωνία με το κοινό, συχνά προέτασσε το μικρόφωνο προς το κοινό, χόρευε συχνά - πυκνά, τις περισσότερες φορές λικνιζόμενη, στο “Vikings” όμως χόρευε κάτι σαν ιρλανδικό χορό, ενώ έκανε και άριες. Στο συγκεκριμένο τραγούδι που είχε έντονους ρυθμούς ξεδιπλώθηκε το ταλέντο του μπασίστα Στέφανου Θεοδωρακόπουλου και του Γιώργου Σπηλιόπουλου στα drums, ο ήχος των οποίων είχε ένα ιδιαίτερο άκουσμα που σε συνδυασμό με τα φωτορυθμικά ακουγόταν πιο εντυπωσιακός. Το σετ τους τελείωσε κατά τις 21:50 και διήρκησε ~ 30’, παίζοντας μόλις 4 τραγούδια (με μέση διάρκεια τραγουδιού ~ 7’). Όντως η μουσική τους ταιριάζει για soundtrack και συνειδητοποίησα ότι είναι ένα μείγμα progressive με βαλκανικούς, ανατολίτικους και παραδοσιακούς ελληνικούς ήχους. Περίεργος και ασυνήθιστος συνδυασμός που ή θα τον λατρέψεις ή δεν θα σε αφήσει αδιάφορο. Πάντως είχαν αρκετούς οπαδούς (νεαρούς/ες κατά πλειοψηφία) ανάμεσα στο κοινό, οι οποίοι/ες μετά το τέλος του σετ υποχώρησαν για να έρθουν προς τα εμπρός άλλοι ακροατές ελαφρώς μεγαλύτερης ηλικίας.
Part of the Theory setlist
Κοσμοναύτες
Νέο ακυκλοφόρητο τραγούδι
Famished Mammon
Vikings
Λόγω της σύντομης διάρκειας του σετ των Part of the Theory το διάλειμμα μας φάνηκε μεγάλο και νομίζαμε ότι υπάρχει καθυστέρηση στο πρόγραμμα, όμως οι Mother of Millions ήταν χρονικά συνεπείς και στις 22:20 εμφανίστηκαν στην σκηνή. Οι εκπλήξεις ξεκίνησαν λίγο πριν βλέποντας να τοποθετείται ένα αναπηρικό καροτσάκι στην σκηνή και εντός αυτού ο κιθαρίστας Κώστας Κωνσταντινίδης. Είχε σπάσει το πόδι του και μάλιστα ο γύψος έγραφε «έσπασε» και δίπλα ζωγραφισμένη μία νεκροκεφαλή. Η δεύτερη έκπληξη ήταν ότι ο drummer δεν ήταν ο Γιώργος Μπουκαούρης, αλλά ο Έκτορας Τσολάκης (παραγωγός τους), ο οποίος αντικατέστησε προσωρινά τον Γιώργο επειδή ο Γιώργος είναι και επαγγελματίας ηθοποιός (παίζει στο έργο «Η κουζίνα» στο θέατρο Κιβωτός).
Από την αρχή του σετ τους μέχρι τέλους η σκηνή φωτιζόταν από μία πανδαισία σκοτεινών χρωμάτων σκούρου μπλε, κόκκινου, μωβ, βιολετί προκειμένου να αποτυπώνει τα συναισθήματα που απόπνεε η μουσική τους. Και ενώ ο φωτισμός ήταν σκοτεινός κάνοντας δύσκολη την ζωή των φωτογράφων, στον αντίποδα ο ήχος ήταν δυνατός, αλλά πολύ καθαρός. Οι Mother of Millions δεν έπαιζαν απλώς τα τραγούδια, έδιναν την ψυχή τους, προεξέχοντος του χαρισματικού τραγουδιστή Γιώργου Προκοπίου (ταυτόχρονα και μέλος των Poem), ο οποίος είχε ένα φοβερό εύρος φωνής, τραγουδούσε «παπάδες», ενώ σε κάποια σημεία έκανε και death metal-ικά growls! Και τι δεν έκανε, άλλοτε εκφραστικότατος στα όρια του θρήνου, άλλοτε γονάτιζε κάτω (όπως και οι τραγουδιστές των υπολοίπων συγκροτημάτων, αλλά αυτός περισσότερο) προκειμένου να αναπαραστήσει και θεατρικά αυτό που τραγουδούσε. Λιγομίλητος με το κοινό (μιλούσε εξάλλου η υπέροχη φωνή του) συμπορευόταν με τα υπόλοιπα μέλη σε αυτή την μυσταγωγία, όπου κανένα μέλος της μπάντας δεν υστέρησε! Τι να πεις για τον ηρωικό κιθαρίστα Κώστα Κωνσταντινίδη που έπαιζε σε αναπηρικό καροτσάκι (υποθέτω ότι θα δυσκολευόταν με την πεταλιέρα, χρησιμοποιώντας μόνο το υγιές αριστερό πόδι), όπου ιδίως στα έντονα post metal-ικά μέρη έδινε ρεσιτάλ. Ενώ στην αρχή (της εκτεταμένης live εκτέλεσης) του “Collision” έπαιξε την εισαγωγή με δοξάρι προκειμένου να αποδώσει επαρκώς τον ήχο του τρέμουλου. Από κοντά και ο πολύ σταθερός Πάνος Πρίφτης στο μπάσο, ενώ και ο Έκτορας έμαθε τα τραγούδια σχετικά γρήγορα και τα απέδωσε επαρκέστατα. Κάπου στην μέση του σετ (αν δεν κάνω λάθος λίγο πριν το “Magna Mater”) ανέβηκαν στο βάθος της σκηνή 3 κοπέλες ως χορωδία (Αντωνία Μαυρονικόλα, Σοφία Καμηνά και Αιμιλία Παπαθεοχάρη), οι οποίες παρέμειναν μέχρι τέλους και φυσικά συνέβαλαν στην επιτυχή συναυλιακή απόδοση της μπάντας. Όμως και το κοινό είχε μερίδιο σε αυτήν. Ενδεικτικά αναφέρω 2 παραδείγματα. Κάπου στην μέση του “Irae” και ενώ υπήρχε μόνο ο ήχος των drums και η φωνή του Γιώργου και το συναίσθημα ήταν καθηλωτικό έγινε μία μικρή παύση και δεν ακουγόταν απολύτως τίποτα! Το κοινό ήταν συνεπαρμένο από το οπτικο-ακουστικό θέαμα που παρακολουθούσε. Λίγο αργότερα στο τέλος του “Rome” το κοινό τραγουδούσε παρατεταμένα ρυθμικά «Ω-Ω-Ω» ενώ τα μέλη του συγκροτήματος παρακολουθούσαν αποσβολωμένοι. «Είστε φοβεροί» αναφώνησε ο Γιώργος. Στοιχηματίζω επίτηδες οι Mother of Millions το άφησαν να διαρκέσει περισσότερο για να το απολαύσουν. Ήταν μία από τις πολλές μαγικές στιγμές της συναυλίας. Ακολούθησε (κατ΄ εμέ καλύτερο τραγούδι τους) το αριστουργηματικό “Artefact” σε μία απίστευτη εκτέλεση. Ο Γιώργος ευχαρίστησε το ομολογουμένως υπέροχο κοινό, τα υπόλοιπα συγκροτήματα, ηχολήπτη κτλ, καθώς και την οικογένεια του (στον επάνω όροφο ήταν η γυναίκα του με την υπέροχη κορούλα του, υποθέτω πως και θα υπήρχαν συγγενείς και των υπολοίπων μελών). Στην συνέχεια τα μέλη του group αγκαλιάστηκαν, αλληλο-συνεχάρηκαν και αποχώρησαν προσωρινά.
Μικρή παύση για να επανέλθουν λίγο αργότερα με ένα encore 2 πολύ δυνατών τραγουδιών “Soma” και “Spiral”. Η ώρα ήταν ήδη 00:10 και άλλη μία πετυχημένη συναυλία τους άνηκε πλέον στην ιστορία. Διήρκησε σχεδόν 2 ώρες (110’) και έπαιξαν 17 τραγούδια, 6 εκ των οποίων ήταν από τελευταίο album τους “Magna Mater”, 5 από το “Artifacts” (κατ’ εμέ το καλύτερο τους), 4 από το “Sigma”, 1 (το ομώνυμο) από το “Orbit” EP, καθώς και την διασκευή “No Light, No Light” των Florence and the Machine, η οποία εμπεριέχεται στο “Orbit”, ενώ δεν έπαιξαν κανένα τραγούδι από την πρώτη κυκλοφορία τους “Human”. Προσωπικά θα ήθελα να ακούσω κάτι από αυτό όπως το περίτεχνο ομώνυμο, το “Propaganda Techniques” ή το “Loss”. Πάντως γενικά η επιλογή των τραγουδιών ήταν πετυχημένη. Αν και μέχρι στιγμής δεν υπάρχει μέτρια κυκλοφορία τους, επέλεξαν τα καλύτερα τραγούδια από κάθε άλμπουμ και λογικό είναι να ήθελαν να προωθήσουν το τελευταίο “Magna Mater”.
Το δελτίο τύπου πριν την συναυλία έγραφε: «Κάθε συναυλία των Mother of Millions είναι λόγος να θυμηθείς γιατί αγάπησες τη μουσική. Η συγκεκριμένη, θα είναι αξεπέραστη. Είναι ανάγκη να υπάρχουν τέτοια συγκροτήματα». Το θεώρησα υπερβολικό και όμως είναι ακριβώς έτσι! Πολλά είναι τα συγκροτήματα που δίνουν πόνο, που καταθέτουν ψυχή ενώ παίζουν, η συναυλία αυτή όμως ήταν κάτι ανεπανάληπτο. Δεν μπορώ να το περιγράψω. Πρέπει να το βιώσει κάποιος και προτρέπω τους φίλους μεταλλάδες όλων των ιδιωμάτων (από hard rockers έως death metal-άδες, άλλωστε οι Mother of Millions έχουν παίξει στο παρελθόν με τους Septic Flesh) τουλάχιστον μία φορά να παρακολουθήσουν συναυλία τους και μετά δεν θα «ξεκολλάνε».
Mother of Millions setlist
01 Inside
02 Orbit
03 Halo
04 Silence
05 Anchor
06 Rite
07 The Line
08 Amber
09 Feral
10 Magna Mater
11 Irae
12 Collision
13 No Light, No Light (διασκευή Florence and the Machine)
14 Rome
15 Artefact
Encore
16 Soma
17 Spiral
Για το RockOverdose,
Κείμενο: Παναγιώτης Παπανδρεόπουλος
Φωτογραφίες: Κατερίνα Μήτικα - @mitica_photography
Comments
