Ο χώρος του Black metal είναι ίσως και ο χώρος με τα περισσότερα underground συγκροτήματα. Κάποια από αυτά τους ταιριάζει περισσότερο ο παραπάνω όρος, ενώ κάποια άλλα έχουν όλα τα εχέγγυα για να βγουν στην επιφάνεια και να ξεχωρίσουν. Οι Nactmystium, ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία και αυτό το προσόν το απόκτησαν το 2006 με το “Instict: Decay” και από τότε το στηρίζουν αλλεπάλληλα σε κάθε κυκλοφορία τους. Ειδικά τα δύο προηγούμενα «Black meddle» album τους (“Assassins” και “Addicts”) ξεφεύγουν από τα κατεστημένα προσθέτοντας πολλές δόσεις ψυχεδέλειας και effects στα κομμάτια τους. Με τον καινούριο δίσκο παρατηρείται μια έντονη προσπάθεια για επιστροφή στα black μονοπάτια που άρχισαν να χάνονται με τους προηγούμενους δύο. «Ένας καθαρόαιμος black metal δίσκος που θα σας τινάξει τα μυαλά στον αέρα». Τελικά αυτό αποδείχθηκε να είναι η μισή αλήθεια…
Η «αυγή» του δίσκου μας βρίσκει κυριολεκτικά πάνω από «συντρίμμια» αφού το λυσσαλέο ξεκίνημα με blastbeats δεν αφήνει κανέναν υπαινιγμό για το πιο σκληρό ύφος του καινούριου album. Και σε αυτό και στο επόμενο, ομώνυμο, οι ταχύτητες είναι αυξημένες και σε συνδυασμό με τα βαθειά growls συνθέτουν ένα τοπίο που ναι μεν οι κλασσικές τους, «άρρωστες μελωδίες», υπάρχουν, δείχνουν όμως να υποβόσκουν κάτω από τα άγρια riffs. Το επόμενο “And I control you” με την ήρεμη εισαγωγή του μας προϊδεάζει για το πιο σκοτεινό κομμάτι του “Silencing machine”. Ο ρυθμός βρίσκεται σε σχετικά αργά επίπεδα ενώ τα πλήκτρα και το δυσαρμονικό solo το χρωματίζουν με μια γκρι, ομιχλώδεις ατμόσφαιρα.
Οι Nachtmystium πάντα είχαν μεγάλα, «επικά» τραγούδια στους δίσκους τους και αυτός δεν αποτελεί εξαίρεση. “The lepers of destitution” και ο τίτλος περιγράφει ιδανικά αυτό που αντιλαμβάνεται ο ακροατής. Ένα καταθληπτικό, επαναλαμβανόμενο riff σε κλείνει σε λευκό κελί και σου δημιουργεί έντονα συναισθήματα μελαγχολίας και απογοήτευσης “I am no one, I am ruin”. Η κάθαρση όμως δεν αργεί να έρθει με μια αιθέρια, καθαρή, για τα δεδομένα του album, μελωδία.
Σε αυτό το σημείο καλό είναι να δοθούν τα εύσημα στην μπάντα για τη στρατηγική θέση των δύο μελωδικών κομματιών τους. Το πρώτο, “Borrowed hope and broken dreams”, τοποθετείται σε αυτό το σημείο ενώ το δεύτερο “Give me the grave”, μετά από άλλα τρία θυελλώδεις ακούσματα. Και τα δύο χαρακτηρίζονται από mid tempo ρυθμούς, ευκολομνημόνευτες, αρμονικές μελωδίες,(ειδικά το πρώτο) και όμορφα solos.
Φτάνοντας κάπου στη μέση, η κραυγή του Blake μας κάνει να ανατριχιάζουμε και μας προετοιμάζει για ένα από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου. Στο “Await in hell” βρίσκουμε όλα εκείνα τα στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή του album. Ρυθμός που κλιμακώνεται, πιο χαλαρός στο κουπλέ, περισσότερο άγριος στο ρεφραίν και ένα break που συνοδεύεται από πολύ εντυπωσιακό lead.
Η συνέχεια παρ’ όλα αυτά, δεν αποδεικνύεται το ίδιο εντυπωσιακή. Δύο τυπικά black metal κομμάτια που δεν εμφανίζουν πολλές εκπλήξεις και το άλλο, μεγάλο σε διάρκεια κομμάτι που κλείνει το δίσκο και χαρακτηρίζεται από τον υπνωτιστικό ρυθμό του.
Οι Nachtmystium κατόρθωσαν να δημιουργήσουν έναν αμιγώς black metal δίσκο ο οποίος απέχει πολύ από τους πειραματισμούς των δύο προηγούμενων αλλά εμπεριέχει κάποια κοινά χαρακτηριστικά. Τα industrial, ηλεκτρονικά στοιχεία και οι μελωδίες δεν λείπουν αλλά φαίνεται να συνδέονται εποικοδομητικά με τα βιτριολικά riffs της πρώτης περιόδου. Οι συνοδοιπόροι τους Leviathan, (ο “Wrest”, ιθύνων νους της μπάντας έχει συνεργαστεί πολλές φορές με το συγκρότημα), έχουν ήδη αναγνωριστεί στο συγκεκριμένο είδος. Καιρός να γίνει το ίδιο και με αυτούς. Deceiver of deceivers – Beast of beasts!
Βαθμολογία: 86/100
Για το RockOverdose.gr: Κωνσταντίνος “Beast” Δημητρόπουλος
Comments
