Όλοι τον γνωρίζουμε και έχουμε ερωτευθεί και έχουμε αγαπήσει και έχουμε κλάψει με τα τραγούδια των Journey της αγαπημένης δεκαετίας των 80s. Οι περισσότεροι απο εμάς (βάζω και εμένα μέσα) που μεγαλώσαμε με την μουσική τους , και γνωρίζουμε τι εστί Neal Schon , και τι εστί μελωδία πάντα θέλουμε να ακούμε κάτι απο τον κιθαρίστα των Journey. Ο καιρός έφτασε και το νέο πέμπτο solo album είναι εδώ , μελωδικό , φρέσκο , με μοντέρνο ήχο, χωρίς όμως να χάνει το στοιχείο του Neal.
Όνομα βαρύ σαν ιστορία , μια ιστορία που για όσους δεν γνωρίζουν , ο Neal απο μικρή ηλικία (15 ετών) έφυγε με μια κιθάρα στο χέρι για να μπει στην μπάντα του Santana και αργότερα να ηχογραφήσει το album Santana III όπου το Everybody’s Everything να γίνει Hit το 1971 και αργότερα το Caravanserai το 1972 να γίνει ένα απο τα Hits του Billboard. H ιστορία τον θέλει το 1973 να ιδρύει τους Journey και τότε να μεγαλουργεί με την υπέροχη μουσική του, 25 χρυσούς και πλατινένιους δίσκους , και το 2005 απέκτησε το δικό του αστέρι στο Hollywood Walk of Fame. Απο τότε είναι το μόνο απο τα αρχικά μέλη που έχει μείνει απο τους Journey και με τον νέο τραγουδιστή Arnel Pineda, ηχογράφησε το 2008 το album Revelation , το οποίο σημείωσε τις μεγαλύτερες πωλήσεις της πάντας την τελευταία δεκαετία, σημειώνοντας πωλήσεις ρεκορ μέσα σε μια εβδομάδα.
Αυτά λίγο για την ιστορία. Για το νέο album τώρα , έχουμε ένα νέο instrumental album που ο Νeal μας ξεδιπλώνει όλη την τεχνική του. Τα τραγούδια έχουν πολύ ωραίες μελωδίες , αλλά θα έλεγα πως σε κάποια σημεία περνάνε και λίγο αδιάφορα γιατί είναι λίγο φορτωμένα με εφφέ ειδικά οι κιθάρες , και το κάνει αρκετά κουραστικό, βαρετό να θες να το κλείσεις και να πεις, εντάξει, ας ακούσω Separate Ways να έρθω στα ίσια μου. Αρκετά πολυπαιγμένα θέματα. Αλλά... επειδή υπάρχει πάντα ένα αλλά. Ευτυχώς υπάρχουν και κάποια στοιχεία μέσα στο album που κάνουν κάποια θέματα να ξεχωρίζουν. Αυτά είναι η μπαλάντα True Emotion και το κομμάτι Fifty Six. Σε αυτό συναντούμε ένα πολλά στοιχεία όπου αρκετά ακουστικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα samples που διακόπτουν το αδιάκοπο shredding και το πολύ χαρακτηριστικό Moog με τα απίστευτα solos του που χρωματίζει απίστευτα το αυτί και δημιουργεί ένα πολύ χαρακτηριστικό και ευχάριστο αποτέλεσμα.
Θα έλεγα πως θα μπορούσε να γίνει ακόμη καλύτερο το album με περισσότερες προσθήκες και όχι τόσο ακατάσχετο shredding. Άποψη.
Βαθμολογια: 75/100
Neal Schon: Guitars
Steve Smith: Drums
Igor Len: Keyboards
Special guest
Jan Hammer: Moog solos
Για το RockOverdose.gr: Ηλίας Γκογκάκης
Comments
