Neurosis. Ένα συγκρότημα που έχει γίνει συνώνυμο της ποιότητας. Ένα συγκρότημα που σε κάθε κυκλοφορία του σε κάνει να χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου. Ένα συγκρότημα που σε καταντά εύκολα μαριονέτα, κραδαίνοντας τα σχοινάκια ανάλογα με τη θέλησή του, άλλες φορές πιο άγρια, άλλες πιο απαλά. Έχουν περάσει πέντε ολόκληρα χρόνια από την κυκλοφορία του Τεράστιου “Given to the rising” αλλά οι μνήμες φαίνονται ακόμα νωπές. Στο άκουσμα του νέου για την καινούρια τους κυκλοφορία πολλοί από εμάς αναρριγήσαμε. Όχι όμως άδικα γιατί ξέραμε εκ των προτέρων τι θα ακολουθούσε…
Το ξεκίνημα είναι κλασσικό και θέτει από την αρχή τη δομή των περισσότερων κομματιών. Ακουστική κιθάρα παίζει μόνη της θλιμμένη γραμμή για να πάρει έπειτα τα ηνία ένα mid- tempo επαναλαμβανόμενο riff. Πτώση του ρυθμού κάπου στη μέση για να ξεσπάσει μετά ξανά, σαν ηρεμία πριν την καταιγίδα. Τα πλήκτρα σου δίνουν την αίσθηση ότι σφυρίζουν και συνδυάζονται απόλυτα με το υπόλοιπο ηχοτοπίο. Το επόμενο, “At the well”, είναι το πρώτο κομμάτι που βγήκε στη δημοσιότητα και θυμίζει έντονα συνθέσεις από το “The eye of every storm”. Ακουστική εισαγωγή ξανά με τον Scott Kelly να ψιθυρίζει. Η παραμορφωμένη χρήση των πλήκτρων ως γκάιντα, αποτελεί ένα σημαντικό προσόν του τραγουδιού καθώς στολίζει πολύ όμορφα το όλο μουσικό οικοδόμημα.
Η συνέχεια αποδεικνύεται ονειρική με το “My heart for deliverance”. Μεγάλη ambient εισαγωγή μας εισάγει στο ίσως καλύτερο κομμάτι του δίσκου. Απαλά break στο διάστημα μεταξύ των couple χαρακτηρίζουν το πρώτο μισό. Μια αιθέρια μελωδία πλανιέται στο υπόλοιπο, με το ρυθμό να πέφτει έντονα. Η έξοδος έρχεται εντυπωσιακά με το αρχικό riff να επαναλαμβάνεται σε χαμηλότερη ταχύτητα, συνδυασμένο με έντονο distortion. Τα γουρούνια ματώνουν, όχι όμως τόσο όσο η καρδιά του Kelly παραδίδοντάς μας την πιο ψυχωμένη του ερμηνεία μέχρι τώρα. Άλλες φορές τον ακούς να απαγγέλει τους στίχους σαν να διαβάζει ποίηση και άλλες να φτύνει με μίσος τις λέξεις μέσα από τα δόντια του. Μια ιδιαίτερα ατμοσφαιρική σύνθεση όπου όλα τα όργανα σμιλεύουν ποικιλόμορφες εικόνες για να μας αφήσει όμως κάπως παράδοξα με θορυβώδεις leads από τις κιθάρες.
Περνώντας στα τελευταία κομμάτια, το “Casting of the ages” μας υποδέχεται στην αφιλόξενη αγκαλιά του. Αργόσυρτο, βαρύ, doom riff και τα τύμπανα συνοδεύουν ευλαβικά, σαν σε πομπή, τον πόνο που εκρήγνυται μέσα από τα άλλα όργανα. Ένα έντονα συναισθηματικό κλίμα πλανιέται και αναγκάζει και εσένα τον ίδιο να το ακολουθήσεις. Το “All is found in time” ξεχωρίζει για το διαφορετικό ξεκίνημά του καθώς ο έντονος ήχος των τυμπάνων τρυπά το μυαλό σου απαιτώντας να σου θυμίσουν ότι ο δίσκος δεν έχει τελειώσει ακόμα. Εδώ ο ρυθμός και οι ταχύτητες βρίσκονται σε ελαφρώς πιο αυξημένα επίπεδα. Η εξέλιξη του, δείχνει ένα τυπικό τραγούδι του συγκροτήματος, με την αρμονία που ανοίγει το δεύτερο μισό να αποτελεί το πιο ενδιαφέρον σημείο του. Η αυλαία του album πέφτει εκεί που “υψώνεται η αυγή”. Ένα πιο μικρό και σχετικά άμεσο κομμάτι που θυμίζει λίγο τον πιο βαρύ και σκληρό χαρακτήρα του προκατόχου του “Honor found in decay”.
Οι Neurosis δεν είναι άκουσμα για όλους. Είναι για αυτούς τους λίγους που θα αφοσιωθούν πλήρως και θα σπαταλήσουν φαιά ουσία προκειμένου να κάνουν το συγκεκριμένο ήχο κτήμα τους. Το αιώνιο αρνητικό γενικά της μπάντας αλλά και συγκεκριμένα εδώ είναι ότι ίσως ο δίσκος, να κουράσει προς το τέλος λόγω των συνεχόμενων μεγάλων διαρκειών του, αλλά και αυτό υπερσκελίζεται από τις πολύ δυνατές συνθέσεις. Τα πέντε χρόνια που χρειάστηκε το συγκρότημα για την κυκλοφορία του “Honor found in decay” μπορεί να φαίνονται πολλά, αλλά για άλλη μια φορά οι Neurosis είναι εδώ, για να χαρίσουν λίγες στιγμές φωτός “σε έναν σκοτεινό κόσμο”.
Βαθμολογία: 84/100
Για το RockOverdose.gr: Κωνσταντίνος “Beast” Δημητρόπουλος
Comments
