Η εβδομάδα έληξε δυναμικά, με μια progressive και psychedelic rock βραδια στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων με Nightstalker και Naxatras, οι οποίοι ένωσαν ξανά τις δυνάμεις τους. Αυτό θα μπορούσα να πω και να αφήσω εδώ αυτήν την ανταπόκριση, καθώς ξέρουμε σε τι μπορεί να οδηγήσει μια τέτοια συνύπαρξη. Αλλά θα σας πάρω μαζί μου σε μια επισκόπηση όλης της βραδιάς. Όπως είχε προαναγγείλει και η διοργάνωση: «και οι δύο μπάντες καταφθάνουν με τα νέα τους άλμπουμ που ήδη έχουν προκαλέσει αίσθηση στην ελληνική και ευρωπαϊκή σκηνή» και εμείς πήγαμε έτοιμοι για μία πολύ δυνατή βραδιά, όπως και έγινε.
Στην Τεχνόπολη μπήκαμε χωρίς κάποια δυσκολία, από άποψη ουράς και κόσμου. Λίγο πριν ξεκινήσει η πρώτη μπάντα, αν κοίταζε κανείς γύρω του θα έβλεπε κατά βάση νέους -ακόμη και μικρά παιδιά- οι οποίοι κατέφθαναν σε σταθερή ροή να απολαύσουν τη βραδιά. Υπήρχε ένα πλήθος κόσμου, το οποίο όμως δεν ήταν αρκετό να φέρει συνωστισμό ή να μας εμποδίσει να βρούμε μια ωραία θέση στην πλατεία, δίπλα στη σκηνή.
Ώρα να ξεκινήσουμε με λίγο psychedelic rock. Σε μία όχι γεμάτη πλατεία πέφτουν τα φώτα και στη σκηνή μαζί με τους Naxatras ανεβαίνουν τρεις κοπέλες -επαγγελματίες χορεύτριες. Αυτό, προσωπικά, βρήκα να είναι και το highlight του set, καθώς δεν είναι κάτι που βλέπουμε να συμβαίνει συχνά και ταιριάζει γάντι στη συγκεκριμένη μπάντα με όλες αυτές τις γκρούβες και τα οριενταλιστικά στοιχεία. Το πρώτο riff πέφτει και μετά -καθ’ όλη τη διάρκεια του set- οι χορεύτριες έδιναν το δικό τους show σποραδικά στη σκηνή, πότε με αέρινα φορέματα, πότε με μακριά υφάσματα-props και -το προσωπικό αγαπημένο- πότε με φωτιές. Δεδομένου ότι οι Naxatras έχουν σε μεγάλο βαθμό ορχηστρικά κομμάτια, αυτή η προσθήκη ήταν ιδανική για να απολαύσει το κοινό τη μουσική στο έπακρον, έχοντας μαζί και ένα επιπλέον οπτικό ερέθισμα επί σκηνής.
Οι παρευρισκόμενοι υποδέχθηκαν τη μπάντα θερμά μεν, αλλά τους πήρε δύο τρία κομμάτια, ώστε να αρχίζουν να λικνίζονται και να χορεύουν. Πολύ πιθανό, βέβαια, είναι να απολάμβαναν το χορευτικό και το show με τις φωτιές, με το οποίο ξεκίνησε αυτό το συναυλιακό κομμάτι.
Στη συνέχεια, αφού κατέβηκαν οι Naxatras, το παραλήρημα του κόσμου για τους Nightstalker ξεκινάει ήδη από το τελευταίο soundcheck πριν καταλάβουν τη σκηνή. Και εδώ τι να πει κανείς; Να μιλήσουμε για τις τρέλες του Αρτζυ; Τις ριφάρες του Τόλη; Την ενέργεια του Ντίνου; Ή μήπως για τις γκρούβες του Ανδρέα; Ήταν ένα live κλασικό και αγαπημένο, όπως το θυμόμουν με νοσταλγία από τα φοιτητικά μου χρόνια. Ένα live χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις και με την ίδια δυναμικότητα που μας έχουν μάθει όλα αυτά τα χρόνια, με αυτήν την αστείρευτη ενέργεια και με μία δόση τρέλας. Έπαιξαν τις περισσότερες από τις γνωστές επιτυχίες τους, σε ένα set που δεν κράτησε πολύ παραπάνω από μία ώρα. Παρόλα αυτά ακούσαμε πολλά, όπως «Sweet Knife», «Dead Rock Commandos», «The Dog That No One Wanted» και -φυσικά- η βραδιά τελείωσε με «Children of the Sun».
Το κοινό ήταν πιο ενωμένο από όλη τη βραδιά και η πλατεία κατάμεστη. Όλοι κρατούσαν τον ρυθμό με παλαμάκια, χόρευαν (βάζω και το headbanging εδώ) και τραγουδούσαν και όλα αυτά σε όλα τα κομμάτια. Φαίνεται πως όσες φορές και αν παίξουν οι Nightstalker παραμένουν οι αγαπημένοι μας και πάντα θα τους υποδεχόμαστε με ενθουσιασμό και ανυπομονησία. Τα θετικά σχόλια τα έλαβε το κοινό και από τον Αργύρη, ο οποίος αναγνώρισε αυτή τη δυναμική παρουσία όλων.
Αυτή η βραδιά τα είχε όλα: ψυχεδέλεια, show, νοσταλγία και πολύ πολύ ροκ. Όλα κύλησαν ομαλά και χωρίς τεχνικά προβλήματα, ο κόσμος είχε ταυτιστεί με τη μουσική και η διοργάνωση δεν απογοήτευσε. Αλλά αυτό δεν αποτελεί έκπληξη, αφού Nightstalker και Naxatras είναι μια σίγουρα επιτυχημένη συνταγή, την οποία ανυπομονούμε να γευτούμε ξανά.
Για το RockOverdose,
Μαρία Τριανταφύλλου
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος/@alexandros_kat
Comments
