Οι Nothnegal είναι μια progressive (να ξεκαθαρίσω ότι δεν συμπαθώ τον όρο, τον χρησιμοποιώ για να συνεννοούμαστε καλύτερα και πολύ απλά επειδή δεν σκέφτομαι ότι οι φίλοι του συγκεκριμένου ήχου μπορεί να παραπονεθούν και να πουν «Αυτός από το Rockoverdose μου είπε πως ό δίσκος είναι προγκρέσιβ, τον γελοίο…») από τις Μαλδίβες (what?) και μετά το self-released Antidote of Realism EP τους μας επισκέπτονται ξανά με το full length ντεμπούτο τους Decadence.
Πόσο καλά πιστεύατε ότι μπορεί να παντρευτεί το progressive (να ‘μαστε πάλι) metal των Dream Theater με το death ; Συμφωνώ ότι το δικαίωμα του progressive να ακούγεται «προοδευτικό» συνδυασμένο με τον heavy ήχο έχει κατοχυρωθεί με δίσκους όπως το Train Of Τhought των προαναφερθέντων, όταν όμως μπαίνουν στη μέση οι brutalιές και οι death metal καφρίλες; Πόσο «ένοχος» μπορεί να αισθανθεί ο deathάς ότι μαλακώνει τα γούστα του και πόσες διμποτιές μπορεί να αντέξει ο προγκρεσιβάς πριν αλλάξει δίσκο στο cd-player του;
Λοιπόν, το Decadence έρχεται και στέκεται στη χρυσή τομή των ιδιωμάτων να μας δείξει πόσο φρέσκο και περιπετειώδες μπορεί να ακουστεί τον progressive death όταν τα δομικά του στοιχεία είναι ταγμένα πάνω απ’ όλα στη μουσική.
Ποια είναι αυτά; Μια «μπομπάτη» παραγωγή με όγκο και προσοχή στη λεπτομέρεια, ένα μπάσο βαρύ σαν αμόνι, δύο εξαιρετικές προσθήκες στο line-up της μπάντας που με το «καλημέρα» είναι πασιφανές ότι κάνουν τη διαφορά (οι κύριοι Kevin Talley - Six Feet Under, ex-Chimaira, ex-Dying Fetus- στα αριστουργηματικά τύμπανα και Marco Sneck - Poisonblack, Kalmah - στα πλήκτρα) μα πάνω απ’ όλα περίσσεια έμπνευσης. Α και δύο λόγια για τα φωνητικά. Τα καθαρά είναι μια χαρά «οκ» και ο κόσμος μου δεν γύρισε «τούμπα». Τα «άλλα» δίνουν «ρέστα». Στην πρώτη ακρόαση θα στοιχημάτιζα το Motorhead μπλουζάκι μου πως ο τραγουδιστής είναι κάποιο απ’ τα εξώγαμα που πρέπει να «έσπειρε» ο Lemmy εν μέσω του έκλυτου βίου που έκανε στα 80’s (στο line-up της μπάντας δεν αναφέρεται επώνυμο του συγκεκριμένου οπότε κρατάω ακόμα μια «πισινή» - και αν δεν με πιστεύετε απλά ακούστε τον), πολύ ιδιαίτερο γρέζι που αρχικά με ενόχλησε λίγο, ωστόσο επειδή εχθρός του «ιδιαίτερου» είναι το «ιδιαιτερότερο» μετά από κανά δυο ακροάσεις και τελεσίδικα πλέον έχω την εντύπωση πως δένει άψογα με την ιδιάζουσα μουσική των Nothnegal.
Στα «καλλιτεχνικά» τώρα. Πόσοι σύγχρονοι progressive metallers έχετε την εντύπωση πως έλειπαν στο μάθημα της τάξης με τίτλο «Πώς ένα κομμάτι μπορεί να ακούγεται πρωτότυπο, αναμφίλεκτα προοδευτικό, βίαια πωρωτικό και πολυσχιδές χωρίς να ξεπερνά σε διάρκεια τα 5μιση λεπτά;» ; Ε, σε αυτό το μάθημα οι Nothnegal ήταν απουσιολόγοι. Με ουσιώδεις «αρτίστικ» πινελιές, χωρίς να λένε «όχι» στον τεχνικό εντυπωσιασμό σε σημεία (αφού το χουν, γιατί να μην το δείξουν άλλωστε;), με μέτρο όμως και χωρίς αχρείαστες «φιοριτούρες», με την κάθε νότα να εξυπηρετεί αποκλειστικά και μόνο τις ανάγκες του εκάστοτε κομματιού, οι κύριοι από τις Μαλδίβες (ναι, χωνέψτε το) μας υπενθυμίζουν τι ακριβώς θέλουν τα μεταξωτά progressive βρακιά.
Spot on πλήκτρα που χρωματίζουν τις συνθέσεις στις αποχρώσεις του εξωφύλλου, τύμπανα κλάσης από ένα drummer κλάσης, πολύ ΜΕΓΑΛΑ κιθαριστικά riffs, σόλο που ξέρουν «τι» να παίξουν και «πότε» να το παίξουν, καθετί εδώ μέσα θα κάνει όσους μπούχτισαν με τα υπερ-τεχνικά και επουσιώδη progressive metal albums της τελευταίας δεκαετίας να σκεφτούν «τα ‘λεγα εγώ». Και όσους αγαπάνε το death metal να σκεφτούν «κοίτα να δεις, μα τους Obscura, υπάρχει και αυτό το progressive».
Μουσικόφιλοι, ανεξαρτήτως metal φυλής, κοπιάστε…
Bαθμολογία: 80/100
Tracklist:
01. Salvation
02. Claymore
03. Janus
04. Decadence
05. Armageddon
06. R.A.D.A.R
07. Sins of Our Creations
08. Singularity
Για το RockOverdose.gr: Μάριος “Lazy” Πιτσαλίδης
Comments
