Στo πλαίσιo της προώθησης του νέου τους δίσκου, All Things Shining, η εμφάνισή των Σουηδών post-rockers Oh Hiroshima στην Αθήνα, είχε διπλή σημασία.
Όχι μόνο ήταν η πρώτη φορά που επισκέπτονταν τη χώρα μας αλλά ήταν και η πρώτη τους στάση για την περιοδεία του ‘25.
Στις 22:00 ακριβώς με ένα Sabbath-ικό riff, οι Αθηναίοι Oath μας έβαλαν στον doom κόσμο τους.
Η φράση που βρίσκει κανείς στη σελίδα τους, “Sabbath Obsessed Doom”, είναι ιδανική για να τους περιγράψει.
Βασιζόμενοι στο πρόσφατο ΕΡ τους “Death Lurks Everywhere”, μας ζέσταναν με έξι μεγάλες συνθέσεις, αργά riff -το οποία συχνά επέστρεφαν ακόμη πιο αργά- αλλά και mid-tempo γκρουβάτες αλλαγές.
Πολύ καλό δέσιμο μπάσου-ντραμς και ωραίος δυνατός ήχος από την αριστερόχειρη SG του Αντρέα.
Παρότι οι headliners ήταν διαφορετικού μουσικού είδους, ο κόσμος που ήρθε από νωρίς επιβράβευε την προσπάθειά τους με θερμό χειροκρότημα μετά από κάθε κομμάτι. Το Sun Serpent αποτέλεσε το highlight της εμφάνισής τους και η διασκευή στο St. Vitus Dance των Black Sabbath ήταν μια ευχάριστη και ταιριαστή έκπληξη.
Με το Child of Vortex μας αποχαιρέτησαν στις 22:40 και ευχαρίστησαν οργάνωση και κοινό.
Στις 22:55 έπειτα από ένα μικρό soundcheck, πήραν θέση οι Oh Hiroshima, για την πρώτη εμφάνιση στη χώρα μας.
Σε μορφή τετράδας για αυτή την περιοδεία, με κιθάρα, μπάσο, ντραμς και κιθάρα/πλήκτρα.
This is not the end για αρχή, με τον ήχο να είναι ζεστός και δυνατός. Μόνο μου παράπονο τα ντραμς που ήταν αρκετά ψηλά στη μίξη, κάτι που διορθώθηκε μερικά κομμάτια αργότερα.
To All Things Shining φυσικά είχε την τιμητική του, αφού είναι ο δίσκος για τον οποίο περιοδεύουν, με Deluge, Wild Iris και το αγαπημένο μου, Secret Youth.
Η απόδοση της μπάντας ήταν εξαιρετική, για αυτό και ο κόσμος που είχε γεμίσει το AN Club κατά τα ⅔ του, ανταποκρινόταν με θερμό χειροκρότημα έπειτα από κάθε κομμάτι.
Αρκετές φορές μας ευχαρίστησε ο Jakob, λέγοντας πως δεν ήξεραν τι να περιμένουν ερχόμενοι στη χώρα μας και πως σίγουρα θα επιστρέψουν μετά από αυτή τη βραδιά.
Ο δίσκος “Ιn Silence We Yearn” που πλέον μετράει 10 έτη, παραμένει ακόμη fan-favorite και ήταν αναμενόμενο να υπάρχει ενθουσιασμός σε κάθε κομμάτι του. Holding Rivers, Drones για το τέλος και φυσικά το “σουξέ” τους -αν μπορεί να υπάρξει κάτι τέτοιο σε αυτό το είδος- Ellipse. Όλα τα κινητά στον αέρα για να αποθανατήσουν την πανέμορφη αυτή μελωδία.
Richard D. Anderson από τον πρώτο δίσκο, επίσης στα highlight της βραδιάς.
23:52 και μετά το Ascention, μας ευχαρίστησαν θερμά και είπαν πως θα ξανάρθουν σίγουρα κοντά μας. Ενημέρωσαν πως δε θα υπάρξει encore και στις 00:00 αποχαιρέτησαν μετά από μια εκρηκτική εκτέλεση του Drones.
Εν κατακλείδι.
Δυνατή η παρθενική επίσκεψη των Σουηδών post-rockers στη χώρα μας. Παρότι η περιοδεία ήταν στα πλαίσια του νέου τους δίσκου, φρόντισαν να συμπεριλάβουν πολλά αγαπημένα κομμάτια από το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας τους. 65 λεπτά performance χωρίς encore, είναι όμως λίγα για να χτίσεις μια σχέση με το κοινό σου και να τους κάνεις να σπεύσουν στην επόμενή σου ζωντανή εμφάνιση δίχως σκέψη.
Για το RockOverdose,
Νίκος Χήναρης
Comments
