Το κείμενο που μόλις αρχίσατε να διαβάζετε, είναι αφιερώμενο σε ένα πολύ σημαντικό album, τόσο για τα '00s, τους Opeth, τη μουσική γενικότερα και φυσικά τον γράφοντα.
Αναφέρομαι στο "Blackwater Park", των Opeth. Οι Opeth ήταν και θα είναι πάντα μία μπάντα απρόβλεπτη, που σε κάθε βήμα της συναρπάζει και φυσικά μιά μπάντα που δεν ακολουθεί κανόνες στο γράψιμο της μουσικής της, είναι ανυπότακτοι σε αναλύσεις και στεγανά. Ακούγοντας τη μουσική τους γίνεται αντιληπτό. Το album κυκλοφόρησε το 2001, και είναι ο πέμπτος στη σειρά δίσκος τους. Αξίζει να αναφέρουμε, βέβαια, τη συνεισφορά του Steven Wilson, των Porcupine Tree, ο οποιός προοριζόταν για παραγωγός του δίσκου, και το γεγονός αυτό έφερε μιά αλλαγή στον ήχο και το μουσικό στύλ της μπάντας. Έκτοτε, Akerfeldt και Wilson είναι καλοί φίλοι, με διάφορες συνεργασίες.
Το album δεν μπήκε στα charts της Βόρειας Αμερικής και του Ηνωμένου Βασιλείου, αλλά στην τελική το γεγονός αυτό δεν σημαίνει κάτι. Τα δύο singles του ήταν τα "The Drapery Falls" και "Still Day Beneath the Sun". Οι κριτικές του album αναμφισβήτητα ήταν άριστες. Όσο αφορά την παραγωγή του, ο κιθαρίστας και τραγουδιστής Mikael Akerfeldt, πήγε στο σπίτι ενός παλιού φίλου στη Στοκχόλμη, ώστε να χαλαρώσει και να του έλθει έμπνευση. Το album πήρε το όνομά του από μία progressive rock μπάντα με το ίδιο όνομα. Μερικούς μήνες αργότερα, σε ένα δείπνο του Akerfeldt με τον Steven Wilson, ο πρώτος πρότεινε στον δεύτερο να είναι ο παραγωγός του επόμενου Opeth album, και αφού ο Wilson άκουσε τα demos που είχε ηχογραφήσει ο Akerfeldt, δέχτηκε.
Οι Opeth μπήκαν στο studio στις 10 Αυγούστου του 2000. Δεν είχαν ήδη γραμμένους στίχους, παρά μόνο 3 πρόβες πριν μπούν studio. Το album κυκλοφόρησε 27 Φεβρουαρίου του 2001, και ήταν το πρώτο album τους που κυκλοφόρησε στην Β. Αμερική και στον υπόλοιπο κόσμο την ίδια μέρα. Οι κριτικές του album ήταν εξαιρετικές, κάτι που δεν προκαλεί καμία απολύτως έκπληξη, καθώς πρόκειται για αριστουργηματικό album. Μουσικά τώρα, το album αποτελείται από 8 τραγούδια, με τη συνολική διάρκεια του δίσκου να ξεπερνάει την μία ώρα. Ούτως ή άλλως, οι Opeth είναι γνωστοί για τις μεγάλες και δαιδαλώδεις συνθέσεις τους. Ο δίσκος ανοίγει με το "The Leper Affinity", ένα κομμάτι ένα δεκάλεπτο κομμάτι που σε προδιαθέτει για τα καταπληκτικά πράγματα που πρόκειται ν'ακούσεις εν συνεχεία. Η δουλειά στα drums εδώ είναι πολύ καλή. Δεύτερο κομμάτι είναι το "Bleak", και επιτρέψτε μου το παραλήρημα που θα ακολουθήσει, καθώς πρόκειται για το αγαπημένο μου Opeth τραγούδι, ένα από τα καλύτερά τους, αναμφισβήτητα, και γενικότερα από τα αγαπημένα μου στο χώρο της metal. Μιλάμε για ένα τραγούδι που σε ταξιδεύει, σε παίρνει 9 λεπτά και 17 δευτερόλεπτα και σε πηγαίνει σε κόσμους που δεν μπορούσες να φανταστείς ότι υπήρχαν. Η ατμόσφαιρά του σε μαγεύει αμέσως. Τα συναισθήματα που σου δημιουργεί είναι άπειρα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι πρόκειται για μία ιστορία που ξεδιπλώνεται σιγά σιγά. Αγαπημένο. Είναι πάντα εκεί για να με κάνει άλλο άνθρωπο, και δηλώνω τρομερά χαρούμενος καθώς πρόκειται να παραγγείλω το "Blackwater Park" δίσκο, και ντροπή μου που τόσο καιρό δεν το είχα αποκτήσει.
Συνεχίζουμε με το 3ο κομμάτι, το πανέμορφο "Harvest". Πρόκειται για ένα καταπληκτικό ακουστικό κομμάτι, επίσης ταξιδιάρικο. Ο Akerfeldt εδώ μιλάει στην κιθάρα, κι αυτή ακούει πιστά. Θα σας μείνει σίγουρα στο μυαλό ο ρυθμός του ρεφραίν. Έπειτα, έρχεται το "The Drapery Falls". Άλλη μία εξαιρετική σύνθεση, όπως μόνο οι Opeth ξέρουν να γράφουν, με την εισαγωγή του να σε κρατάει κολλημένο στο ηχείο, και όσο περισσότερο ακούς αυτήν την σχεδόν ενδεκάλεπτη σύνθεση, τόσο πιο πολύ να εντυπωσιάζεσαι. Ο δίσκος συνεχίζει με το "Dirge for November". Εδώ, ο Akerfeldt αποδυκνείει για άλλη μιά φορά πόσο σπουδαίος μουσικός είναι. Παίρνει την ακουστική του και σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό, και ποτέ δεν ξέρεις τι ακολουθεί μετά. Το εν λόγω κομμάτι είναι ένα παράδειγμα.
Στη συνέχεια, έρχεται το "The Funeral Portrait". Εδώ μιλάμε για ένα κορυφαίο riff, το οποίο σε συνδυασμό με την ακουστική εισαγωγή δένει υπέροχα. Καθηλωτικό. Το μικρό σε διάρκεια instrumental που ακολουθεί μετά, το "Patterns in the Ivy", είναι μία ήρεμη, εξαιρετική σύνθεση, που αποδυκνείει το βάθος της μουσικής τους, και βέβαια τη μουσική παιδεία του Akerfeldt. Το album κλείνει με τον καλύτερο τρόπο, και αναφέρομαι στο δωδεκάλεπτο ομώνυμο τραγούδι, το "Blackwater Park". Κλασσική Opeth σύνθεση, δηλαδή εξαιρετική. Δυνατό κομμάτι, σίγουρα θα σας συναρπάσει το riff του, και το break στο 1:47, όπου "σκάει μύτη" μία εξαιρετική ακουστική κιθάρα. Τέλος, δεν γίνεται να μην αναφερθούμε στα φωνητικά του δίσκου. Ο Akerfeldt έχει κάνει εξαιρετική δουλειά για άλλη μιά φορά με τα growls και τα screams του να σε ανατριχιάζουν. Καθηλωτικός, και όσοι τον κράζουν για τα φωνητικά του, δεν νομίζω να έχουν δίκιο, ή, να το κάνουν καλύτερα. Προσωπικά αγαπημένη φωνή στο χώρο.
Κλείνοντας, θεωρώ σκόπιμο να αναφερθεί ξανά, μέχρι να το εμπεδώσουν όλοι: Οι Opeth είναι μία εξαιρετική μπάντα, στην οποία δεν θα ήθελα να κολλήσω κάποια ταμπέλα, καθώς ο Akerfeldt πάντα μας εκπλήσσει, και το "Blackwater Park" είναι ένα κορυφαίο πόνημά τους, σκοτεινό, μυστήριο, γεμάτο εκπλήξεις και καθηλωτικό. Κάνε ένα δώρο στον εαυτό σου και άκουσέ το, μόνο κερδισμένος θα βγείς.
Για το RockOverdose.gr: Βασίλης Αθανασόπουλος
Comments
