Δεν είναι συνηθισμένο μια μπάντα με τον πρώτο της δίσκο να σηματοδοτεί σχεδόν ένα καινούργιο είδος και να κάνει τόσο αισθητή την παρουσία της στον χώρο.
Αυτό συνέβη όταν οι OPETH,πίσω στα 1995 κυκλοφόρησαν το "Orchid".Μέσα στα χρόνια που πέρασαν απο τότε απέδειξαν περίτρανα ότι πρόκειται για ένα απόλυτα συνειδητοποιημένο συγκρότημα,που προχώρησε το progressive metal ένα βήμα μπροστά κια σε αρκετά διαφορετικά μονοπάτια απο τα τετριμμένα.
Σε κάθε δίσκο που ακολουθούσε φανέρωναν την μουσική τους ωρίμανση,διοχέτευαν τις αναζητήσεις τους στην μουσική,εξερευνούσαν νέους μουσικούς δρόμους,αψηφώντας την εμπορικότητα.Έκαναν την μουσική τους τροχοδρόμιο της ψυχής τους και των συναισθημάτων τους.
Πάντα,και παίρνοντας χρονολογικά τα άλμπουμ τους,διέκρινες και ήξερες ότι το επόμενο σίγουρα θα ήταν κάπως διαφορετικό.Φρόντιζαν να ρίχνουν τους σπόρους για την δημιουργία του επόμενου και προδιέθεταν τον υποψιασμένο ακροατή για το τι περίπου μέλλει γενέσθαι.Έτσι σιγά σιγά άρχισαν να αποτυπώνεται η τάση τους να απομακρυνθούν απο το αρχικό progressive death-doom που ξεκίνησαν να παίζουν.
Σταδιακά έβλεπες αυτά τα στοιχεία να μειώνονται,και απλά αποτελούσε θέμα χρόνου μετά τις τελευταίες τους δουλειές,το πότε πια θα παραχωρούσαν οριστικά την θέση τους.
Και τελικά φτάνουμε στο 2011 και το "Heritage",όπου συντελείται οριστικά αυτή η αποκοπή απο την ελάχιστη εναπομείνασα επαφή με αυτό το παρελθόν του συγκροτήματος. Ο τραγουδιστής-κιθαρίστας και συνθέτης των OPETH,ο Mikael Åkerfeldt αποφασίζει την οριστική αποδέσμευση με κάθε στοιχείο death-doom και αφοσιώνεται πια αποκλειστικά στο progressive αλλά όπως το εννοούν οι OPETH.
Μια διαφορετική προσέγγισή του,μακριά απο δεξιοτεχνικά κόλπα και συνθετικές κι εκτελεστικές υπερβολές,καθαρό και συναισθηματικό,γαλήνιο κι ανεπιτήδευτο.
Τα όποια brutal φωνητικά εξαφανίστηκαν,πιάνο,πλήκτρα,ακουστικές κιθάρες και καθαρά φωνητικά είναι τα κύρια υλικά που χτίζουν το "Heritage".
Οι ακουστικές κιθάρες λοιπόν εμπλουτίζουν ιδανικά τον ήχο,το πιάνο σκορπά αέρινες μελωδίες,τα πλήκτρα με έντονη παρουσία,προσδίδουν βάθος,οδηγούν τον ρυθμό και την διάθεση και τα φωνητικά γεμάτα λυρικότητα και ψυχική έξαρση υφαίνουν έναν ιστό που παγιδεύει ευχάριστα κι ανώδυνα τον ακροατή.
Απο την πλευρά του το μπάσο λειτουργεί αρμονικότατα στην ατμόσφαιρα του δίσκου και στις ελαφρές εναλλαγές ρυθμού και έντασης.
Οι ηλεκτρικές κιθάρες και τα τύμπανα χωρίς να έχουν δευτερεύοντα ρόλο,αλλά σαφώς με λιγότερο μερίδιο απο παλιότερα,κάνουν αισθητή την παρουσία τους εκεί που πρέπει και δένουν το σύνολο.
Ένας δίσκος που κινείται σε σχετικά αργούς ρυθμούς με ελάχιστες εξάρσεις και για μικρό χρονικό διάστημα,με εξαίρεση το "Slither" που απομυζά στοιχεία του παρελθόντος.
Η γενική αισθητική του άλμπουμ είναι αρκετά smooth,αλλά αφοπλιστικά σαγηνευτική.Με σαφείς επιρροές απο το αρχέγονο progressive των KING CRIMSON αλλά και των RUSH,αλλά και εμπλουτισμένη με fusion και jazz αποχρώσεις σε ορισμένα σημεία,πολλές φορές νοσταλγική και ποτέ όμως απόμακρη.
Λένε ότι κάθε μουσική δημιουργία αποτελεί καθρέφτη της ψυχής του δημιουργού στην δεδομένη στιγμή.Αν αυτό αληθεύει τότε ο κύριος Mikael Åkerfeldt πρέπει να έχει βρεί εσωτερική γαλήνη και ηρεμία κι έτσι να δικαιολογείται αυτό το υπέροχο,μεθυστικό,νέο του εγχείρημα.
Με αυτόν τον δίσκο οι OPETH κάνουν την τελική τους στροφή και ανοίγουν νέους μουσικούς ορίζοντες.
Ο ακροατής πιστεύω ότι θα χρειαστεί να ακούσει το άλμπουμ κάποιες φορές για να αφομοιώσει όλες τις χάρες του,μιάς και κάποιες δεν είναι τόσο ευκρινείς απο την αρχή και θέλουν μια πιο βαθια διεισδυση στις συνθέσεις.Αυτό δε σημαίνει ότι είναι ένας δύσκολος δίσκος,απλά απαιτεί να του χαρίσετε μερικά ακούσματα παραπάνω πρίν αποκτήσετε ολοκληρωμένη άποψη.
Πάντως είμαι 100% σίγουρος ότι όσοι είναι ανοιχτοί και δεκτικοί σε πολλαπλά ακούσματα και όχι προσκολλημένοι στις αρχικές δουλειές της μπάντας,θα ενθουσιαστούν.Και πιστεύω ότι με αυτή την κυκλοφορία τους θα προσελκύσουν και καινούργιο κοινό που ίσως τόσο καιρό,τα λιγοστά ψήγματα death,το φόβιζαν και το έκαναν διστακτικό.
Το σίγουρο είναι ότι πρόκειται για ακόμα έναν πολύ καλό,έστω διαφορετικό.δίσκο των OPETH και δε μπορούμε επ"ουδενί να μην επικροτήσουμε και να υποκλιθούμε στην συνθετική έμπνευση του αξιότιμου κυρίου Mikael Åkerfeldt.
TRACKLIST:
01. Heritage (2:05)
02. The Devil"s Orchard (6:40)
03. I Feel the Dark (6:40)
04. Slither (4:03)
05. Nepenthe (5:40)
06. Haxprocess (6:58)
07. Famine (8:32)
08. The Lines in My Hand (3:49)
09. Folklore (8:19)
10. Marrow of the Earth (4:19)
Για το Rock Overdose.gr
Πάνος Warlord Μπούγαλης
Comments
