Τι ωραία που ζούμε στη δεκαετία του ’70 παρέα με όλους αυτούς τους μουσικούς χρωματισμούς… Εεε φίλε στο 2011 ζούμε! Α ναι έχεις δίκιο, κοίτα όμως τι μπορεί να σε κάνει ένας δίσκος που ενώ ηχογραφήθηκε και κυκλοφορεί στο έτος του 2011 μεταφέρει μέσα του κατά άριστο τρόπο όλο το ψυχεδελικό progressive των ‘70s και εκεί αρχίζει το μουσικό ταξίδι.
Ερχόμενοι λοιπόν από την Φιλανδία οι Orne και μετά από 14 χρόνια παρουσίας έχουν κυκλοφορήσει δυστυχώς μόνο δύο ολοκληρωμένα άλμπουμ και κάτι demos. Το πρώτο τους το κυκλοφόρησαν το 2006 με τίτλο The Conjuration By The Fire και ήταν πολύ καλό, αλλά το φετινό τους ξεπερνάει κάθε προηγούμενο, The Tree Of Life και μέσα του υπάρχουν 7 αριστουργήματα που αρνούνται κατηγορηματικά να εγκαταλείψουν τις σκέψεις μου.
Πρέπει να σας διαβεβαιώσω ότι ακόμα και το παραμικρό στοιχείο μέσα στα τραγούδια έχει εξετασθεί από την μπάντα μέχρι και η πιο μικρή λεπτομέρεια. Ακολούθησαν λοιπόν πιστά την συνταγή «κάντο όπως οι Rush και οι Pink Floyd», αλλά σε καμία περίπτωση δεν ακούγονται σαν αυτές τις δύο μπάντες, παρά μόνο καταφέρνουν και χρησιμοποιούν στοιχεία τους εμμέσως όπου από μόνο μία ακρόαση δεν τα καταλαβαίνεις. Η προσωπική ταυτότητα είναι κάτι παραπάνω από ολοφάνερη.
Το “Angel Eyes” είναι το μοναδικό instrumental του δίσκου και από τις πρώτες νότες αντιλαμβάνεται κανείς ότι η απαλότητα και οι μελωδία στις κιθάρες έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο, ενώ στη συνέχεια ακολουθούν τρία ΕΠΗ υπέρτατης μουσικής πανδαισίας, πολύ απλά με μία λέξη, Εθισμός! Ποιο να πάρεις και ποιο να αφήσεις, “The Temple Of The Worm”, “The Return Of The Sorcerer” και “Don’t Look Now”, τρία αξιομνημόνευτα που θα έλεγες ότι το ένα συμπληρώνει το άλλο, μάλιστα στο “The Return Of The Sorcerer” απολαμβάνεις δύο λεπτά κιθαριστικού σόλου στο ολοκλήρωμα, ενώ στο “Don’t Look Now” σχεδόν τρία λεπτά σόλο από το όργανο πλήκτρων.
Όλα τα μέλη, 8 στο σύνολο, συνδυάζονται μεταξύ τους τόσο όμορφα που δεν σε μένει παράπονο για κανέναν, αλλά αν είναι να ξεχωρίσω κάποιον, τότε αυτός είναι ο Jari Pohionen στα drums, ο οποίος παίζει λες και έχει κάνει θητεία σε καθαρόαιμα progressive στρατόπεδα, ο ρυθμός και οι διασκελισμοί του αξίζουν και με το παραπάνω, ακούστε το “I Was Made Upon Waters” και θα καταλάβετε τι εννοώ. Αλλά και οι υπόλοιποι μόνο απαρατήρητοι δεν μπορούν να περάσουν και για ποιόν να πρωτοαναφερθείς, για τον Kimi και τον Peka στις κιθάρες ή μήπως για τα φωνητικά του Sami Hynninen, που ταιριάζουν με τα κομμάτια όσο τίποτε άλλο!
Το ξέρω καλά ότι όλοι περιμένετε με ανυπομονησία το Heritage των Opeth, αλλά για ρίξτε και μία ακρόαση από εδώ μεριά και τότε αυτό που θα πάθετε είναι το εξής, θα βάζετε στο στέρεο πρώτα των Opeth και μετά αυτό των Orne, δεν θα ξεκολλάτε.
Δίσκοι σαν το The Tree Of Life έχουν πολλά χρόνια να βγουν, μας λείπουν!
Για το RockOverdose.gr,
Γιάννης “Dr.Feelgood” Κουτσουσίμος
Comments
