Οι OSI είναι από εκείνες τις μπάντες που σε κάνουν να ανοιχτείς και να ξεφύγεις από τα μουσικά όρια που θέτεις στον εαυτό σου, άθελα σου ή εσκεμμένα. Η μουσική τους είναι μία παράπλευρη συνύπαρξη στους Fates Warning με μία ατμόσφαιρα που κάνει από τη μια πλευρά τον ίδιο τον μουσικό να βρίσκει το νόημα της ζωής και από την άλλη, τον ακροατή να συνειδητοποιεί ότι όσο πιο πολύ απλότητα βάζει στα ακούσματα του, τόσο λιγότερο δύσκολα θα αντιμετωπίζει τα πάντα. Τέταρτος δίσκος λοιπόν για τους OSI και αυτή τη φορά κομμένος και ραμμένος μόνο από τον Kevin Moore και Jim Matheos.
Στο “Fire Make Thunder” δεν θέλησαν να βρεθεί κάποιος καλεσμένος, θέλησαν να γράψουν μουσική που είναι μόνο για το μονοπάτι των δυο τους. Βέβαια εξαίρεση σε αυτό αποτελεί η θέση του drummer, την οποία και δικαίως έχει ο Gavin Harrison των Porcupine Tree, καθώς συμπληρώνει με εξαιρετικό τρόπο του άλλους δύο. Οι συνθέσεις είναι καθαρά απλές και όχι επιτηδευμένες με συνεχείς αλλαγές. Αν κάποιος θέλει κάτι τέτοιο μπορεί να ξαναστραφεί στο άλλο θεϊκό “Sympathetic Resonance”. Αλλά και μιας και αναφέρθηκα έστω και με μια φράση σε αυτόν τον δίσκο, οφείλω να σας πω ότι ο Jim φαίνεται να έχει να παραδώσει πολλά heavy riffs ακόμα. Αλλά εκεί όπου υπάρχουν τα σκληρά, υπάρχουν πάντα και οι μελωδικές νότες του Kevin, έτσι ώστε να μην ξεφύγουν τα πράγματα.
Όταν όμως υπάρχουν δύο μουσικοί που θέλουν να κοιτούν μπροστά χωρίς να επανέρχονται σε επαναλήψεις, τότε πρέπει να είσαι σίγουρος ότι αυτό που θα ακούσεις θα σε ικανοποιήσει, είτε πάρα πολύ είτε κανονικά. Πέραν λοιπόν των τυμπάνων, ο Kevin ανέλαβε όλους τους στίχους, που σε τέτοιους δίσκους πάντα έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα, τα πλήκτρα και κάποια μέρη από το μπάσο. Ενώ ο Jim ανέλαβε όλες τις κιθάρες και τα υπόλοιπα μέρη του μπάσου. Αναφορά όμως πρέπει να γίνει και στα φωνητικά, τα οποία ενώ δεν είναι κάτι το φοβερό και απίθανο, έχουν τη δύναμη και να σε κερδίσουν και να σε γαληνεύουν όπως επιτυγχάνεται στο “For Nothing”.
Όσο αφορά τα κομμάτια, δεν υπάρχει κάποιο που να είναι κατώτερο από τα άλλα, αλλά δύναται να υπάρξει κάποιο ή κάποια που θα σου αρέσουν περισσότερο. Ο δίσκος έχει πολύ βάθος και όταν το ακούσεις πολύ καλά θα βρεις και πολλούς θησαυρούς καλά κρυμμένους από το παρελθόν. Για παράδειγμα στο κομμάτι “Indian Curse” η πρώτη σκέψη που μου ήρθε όταν το άκουσα ήταν οι Καναδοί Harmonium, έχει μέσα αυτήν την πολύ γλυκιά τους ατμόσφαιρα. Αλλά θα βρεις και Pink Floyd, ειδικά στο υπέροχο και μάλλον προσωπικό μου αγαπημένο “Invisible Men” που κλείνει τον δίσκο.
Αλλά είπαμε για να τα βρεις όλα αυτά τα καλούδια και να ψηθείς με τον δίσκο θα πρέπει να είσαι έτοιμος να τον ακούσεις και όχι με το που ακούσεις το πρώτο κομμάτι “Cold Call” και τα πλήκτρα του να δυσανασχετήσεις και να το εγκαταλείψεις. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που ο δίσκος είναι progressive από την αρχή μέχρι το τέλος, όχι μόνο επειδή τον δημιούργησαν δύο άριστοι μουσικοί του είδους, αλλά κυρίως επειδή ο δίσκος είναι αρκετά μπροστά και ίσως κάπως απομακρυσμένος από τα συνηθισμένα. Τέλος σας συνιστώ να μην δώσετε τόσο μεγάλη σημασία στη βαθμολογία όσο θα πρέπει να δώσετε στο κυρίως περιεχόμενο. Ο βαθμός είναι κάτι υποκειμενικό και αν είσαι ανοιχτόμυαλος, αυτό που πραγματικά σου μένει είναι η μουσική που υπάρχει εδώ μέσα.
Βαθμολογία:90/100
Για το RockOverdose.gr: Γιάννης “Dr.Feelgood” Κουτσουσίμος
Comments
