Το ραντεβού μας στις 09.30 με τους Reload το Σάββατο μας έκρυβε μια δυσάρεστη έκπληξη. Ο μπασίστας τους Ηλίας είχε πάθει γαστρεντερίτιδα και είχε περάσει όλο το βράδυ του στο νοσοκομείο. Αρχίσαμε να σκεφτόμαστε, εναλλακτικές με γνώμονα την υγεία του Ήλια και το γεγονός ότι θα γύριζε οριστικά πίσω και δεν θα μας ακολουθούσε. Η πρώτη σκέψη προφανείς και εύκολη. Ο Chris των Outloud. Όμως έπρεπε να μάθει τόσο κομμάτια σε λίγες ώρες που μάλιστα θα είναι ώρες μέσα ένα βαν ταξιδεύοντας. Ο Κώστας μπαίνει μπροστά και δίνει την λύση. “Θα παίξω εγώ. Άλλωστε ξέρω τα κομμάτια και θα τραγουδάω παράλληλα. Είναι η μικρότερη δυνατή ζημιά”. Στα μάτια αυτών των τεσσάρων μελών των Reload φάνηκε εκείνη την στιγμή το δέσιμο τους αφενός και η θέληση τους να τα καταφέρουν αφετέρου! Ο Τάσος φέρνει τα απαραίτητα φάρμακα στον Ηλία και ξεκινάμε για Καστοριά.
Για εμένα αυτή η επίσκεψη στην Καστοριά ήταν ιδιαίτερη. Καταρχήν ήταν η πρώτη μέρα που θα είχα απόλυτα το οργανωτικό κομμάτι επάνω μου και θα έπρεπε να διαχειριστώ μερικές δύσκολες και πρωτόγνωρες καταστάσεις. Από την άλλη θα συναντούσα ύστερα από πέντε χρόνια ιντερνετικής φιλίας και συνεργασίας τον άνθρωπο που από την άλλη μεριά της Ελλάδας στην κυριολεξία έχει καταφέρει να δημιουργήσει αυτό το υπέροχο και διεθνώς αναγνωρισμένο web magazine. Στην Αθήνα ο Ζήσης Πετκανάς είναι κάτι σαν μύθος. Σαν το τέρας του Λοχ Νες. Αυτός είναι το τέρας της λίμνης της Καστοριάς. Δεν είναι όμως μύθος, είναι αλήθεια και ήταν μεγάλη χαρά που τον γνώρισα, επιτέλους!
Στην διαδρομή για Καστοριά, ενώ στο βαν των Reload έκτος του Τάσου, όλοι κοιμόντουσαν, εμείς στο βαν των Outloud είχαμε αποφασίσει να λύσουμε όλα τα προβλήματα του πλανήτη. To ψέμα του χρέους, το κράχ το 1930, οι Ροκφελερ, οι θρησκείες, οι γονείς, τα σχολεία, τα ιδιωτικά σχολεία, οι κυβερνήσεις, όλα συζητηθήκαν και σε όλα δώσαμε λύσεις. Τεράστιοι!! Ο Chandler κάποια στιγμή με τα λίγα Ελληνικά του κατάλαβε με τι είχε να κάνει και σαν άλλος Οβελίξ σκέφτηκε: "ότι είναι τρελοί αυτοί οι Έλληνες" και έπεσε για ύπνο. Κάπου στην Φιλιππιάδα μια πανέμορφη τουρίστρια, με τον φίλο της δυστυχώς, μας κάνει auto stop, αλλά παρόλες τις φιλότιμες προσπάθειες του Bob δεν μπόρεσε να μας αποσπάσει την προσοχή από τα προβλήματα του πλανήτη. Είχαμε αποφασίσει να τα λύσουμε όλα!!! Κάποια στιγμή στα Γρεβενά τους λέω: “Ξέρετε πιο είναι το χειρότερο; Συζητάμε τόσες ώρες για τεράστια προβλήματα και κάνουμε ένα εποικοδομητικό και ωραίο διάλογο και την ίδια ώρα οι γυναίκες μας ή οι κοπέλες θα νομίζουν ότι θα μιλάμε μόνο για σεξ. Το χειρότερο είναι εάν τους πούμε τι συζητάμε δεν θα μας πιστέψουν!!”. Όλα αυτά μάλιστα επιβεβαιώθηκαν στον γυρισμό για την Αθήνα που θα διαβάσετε παρακάτω.
Πλησιάζοντας στην Καστοριά, που ήταν η πρώτη φορά που την επισκεπτόμουν, σκέφτηκα γιατί αυτός ο τόπος έχει λίμνη εκεί. Είναι τόση όμορφη καθώς πλησιάζεις. Βλέπεις τα γραφικά σπίτια πως αναδύονται πίσω από τους λόφους καθώς πλησιάζεις που σκέφτηκα ότι η λίμνη χρειάζεται στην Καστοριά για να καθρεφτίζεται και να βλέπει πόσο όμορφη είναι!! Η ομορφιά της Καστοριάς όμως δεν ήταν η μόνη έκπληξη που μας περίμενε. Μόλις φτάσαμε έξω από το εμπορικό κέντρο, εγώ σαν σωστός tour manager πήγα να δω που είναι το μαγαζί και να συστηθώ με τον κόσμο. Ανεβαίνοντας στον πρώτο όροφο, αυτό που είδαν τα μάτια μου ήταν πέρα των προσδοκιών μου. Το Prague Draft Club που θα γίνονταν το live απόψε είναι μια μαγαζάρα με τα όλα της. Ένας χώρος που και η Αθήνα στερείται ή τελοσπάντων ακόμα και στην Αθήνα σπανίζει. Μεγάλο stage, άνετος χώρος, ωραία διακόσμηση. Υπέροχος χώρος και μπράβο στους ανθρώπους για την επένδυση!
Soundcheck, φαγητό και ξεκούραση για τις μπάντες και πολύ δουλειά για έμενα είχε η συνέχεια. Φτιάχνοντας το σημερινό πρόγραμμα των εμφανίσεων των συγκροτημάτων με τους Καστοριανούς Snow Crow μέσα στο line up βρέθηκα στην δυσάρεστη θέση να ενημερώσω και τους αυτούς και τους Reload ότι θα έπρεπε να κόψουν ένα τραγούδι ο καθένας από το set list τους για να μπορέσουν να είναι στην ώρα τους στην σκήνη οι Outloud. Με τους Reload είχαμε και την δυνατότητα μιας και είμαστε οικογένεια να τους δώσω αυτό το κομμάτι πίσω στην Αθήνα και με το παραπάνω μάλιστα, όμως με τους Snow Crow δεν το είχα αυτό. Υπόσχομαι ότι τους το χρωστάω και τους ευχαριστώ και δημοσία για την άριστη συνεργασία σε αυτό το θέμα.
Λίγο πριν τις δέκα λοιπόν οι Reload επάνω στην σκηνή και το ίδιο σκηνικό με την Πάτρα. Ο κόσμος ψαρωμένος αλλά με ενδιαφέρον κοιτάει, μέχρι να έρθει η στιγμή του “Come Back”. Από εκεί και μετά απλοποιείται το πράγμα για κοινό και μπάντα. Ο Κώστας τα πάει μια χαρά με το μπάσο στα χέρια και φαίνεται ότι η πίστη τους και η όρεξη τους να τα καταφέρουν εκμηδένισε την απώλεια του μπασίστα τους Ηλία στο μέτρο του δυνατού. Με μια ακόμα εξαιρετική εμφάνιση και εξόχως πειστική έκλεισαν οι Reload για να πάρουν σειρά οι Snow Crow. Η εντοπιότητα τους, άρα και με το κοινό με το μέρος τους ξεκίνησαν με κάποια προβλήματα στο ήχο. Η καθυστέρηση των δέκα λεπτών αφού τους ανάγκασε να σταματήσουν πριν ξεκινήσουν, έμενα μου φάνηκε αιώνας. Έβλεπα τα σφιχτά χρονικά όρια που είχα βάλει να πηγαίνουν περίπατο. Παρόλα αυτά μόλις τα παιδιά ξεκίνησαν να παίζουν και να ρολάρουν και γρήγορα, ανακουφίστηκα. Τους Snow Crow δεν τους ήξερα να πω την αλήθεια. Progsters της λογικής των Tool με πολύ μοντέρνο ήχο. Υπάρχει αυτό το επαναλαμβανόμενο στον ήχο τους που στα δικά μου αυτιά δεν είναι οικείο, αλλά τα δικά μου αυτιά δεν καθορίζουν τίποτα παρά μόνο τον δικό μου metal κόσμο. Έπαιξαν περίπου δέκα κομμάτια εάν θυμάμαι καλά, με πολύ καλή απόδοση. Το κοινό μαζί τους, προφανώς, μου άφησαν πολύ καλή εντύπωση σκηνικά, με την μουσική τους να είναι κάτι το υποκειμενικό μεν, αντικειμενικά όμως έδειξαν ότι μπορούν να κάνουν βήματα μπροστά, με πολύ προσπάθεια όμως σε ένα είδος που στην Ελλάδα ποτέ δεν ήταν στο φόρτε του.
Λίγο μετά τις 23.30 οι Outloud ανέβηκαν στο stage κάνοντας κάτι που δεν το περίμενα. Ήταν ακόμα καλύτεροι από την Πάτρα. Βοήθησε ο ήχος, βοήθησε η σκηνή, βοήθησε ο κόσμος. Όλα αυτά συντέλεσαν να αποδώσουν πολύ καλά. Κλασικό highlight το “I Was So Blind”, αλλά για κάποιο λόγο το “Enola Gay” ξύπνησε disco διάθεση στην Καστοριά και έγινε χαμός. Όπως και στην Πάτρα μετά το live στο Merch είχε πολύ κόσμο. Οι φωτογραφίες και τα αυτόγραφα δεν σταματούσαν. Αυτό μάλιστα στο τέλος των δυο live μου έκανε ευχάριστη εντύπωση. Ο κόσμος στην επαρχεία δεν είναι πολύς να στηρίξει μια περιοδεία σε 15 πόλεις της Ελλάδας μεν, αλλά όπου υπάρχει διψάει να δει. Μάλιστα είναι τόσο ευγενικοί και βλέπουν με τόσο δέος τις μπάντες που έρχονται που πραγματικά αξίζουν κάθε θυσία από κάθε καλλιτέχνη. Αποχαιρετώντας τον Ζήση και το θερμόμετρο να είναι στους 4 κολλημένο γυρίσαμε για ξεκούραση. Η επιστροφή στην Αθήνα θα είναι μεγάλη και οι δυο βραδιές που θα ερχόντουσαν ήθελαν πολύ ξεκούραση…
Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΕΔΩ
Comments
