Κυριακή 5/4/15 Αθήνα
Αφήνοντας πίσω μας την Καστοριά και έχοντας ακόμα νωπές τις εικόνες από το χθεσινό υπέροχο live ξεκινήσαμε για την Αθήνα. Να πω την αλήθεια, όλων μας τα μάτια γυάλιζαν. Είχαμε όλοι μας ενδόμυχα δώσει ένα όρκο και ας μην το ξέραμε. Το βράδυ θα τα σπάσουμε!!! Η επιστροφή συνεχίστηκε όπως ακριβώς και στο ταξίδι από την Πάτρα προς την Καστοριά. Στο βαν των Reload ο ύπνος ήταν πρωταγωνιστής, στο δε βαν των Outloud ...γίνονταν πενταήμερη εκδρομή του λυκείου. Είχαμε πάρει όμως μια μεγάλη απόφαση. Είμαστε μέσα επτά άνδρες και θα μιλήσουμε για γυναίκες! Ήταν θέμα τιμής! Τίποτα! Τίποτα όμως. Ξεκινήσαμε να λέμε για γυναικεία στήθη και σε λιγότερο από πέντε λεπτά ψάχναμε να βρούμε σωστές διατροφικές συνήθειες που επηρεάζουν, DNA, γονίδια, κληρονομικότητα, τόποι καταγωγής. Δεν κάνουμε για αυτό! Είμαστε πολύ ποιοτικοί. Φαντάζομαι το επόμενο κομμάτι των Outloud θα είναι είκοσι τέσσερα λεπτά. Κάπως έτσι μας βρήκε να λέμε ένα γράμμα και να ψάχνουμε μπάντες που να ξεκινάν από αυτό, γιατί για γυναίκες δεν ήταν γραπτό να μιλήσουμε. Ο Chandler πάλι θα σκέφτονταν για εμάς ότι είμαστε τρελοί, είμαι σίγουρος! Στάση στα Μετέωρα για τις απαραίτητες τυρόπιτες και φωτογραφίες και λίγες ώρες μετά ήμασταν απέξω από το Remedy Club. Στην έδρα μας που λένε.
Εγώ διαμόρφωνα τον πρόγραμμα για το live έχοντας πλέον πάρει το δίπλωμα του Tour Manager (τρομάρα μου) τα παιδιά soundcheck και όλα έδειχναν ότι απόψε το Remedy θα χρειαστεί ανακαίνιση. Το Remedy να σας πω την αλήθεια μου φάνηκε μικρό για να χωρέσει τους Outloud. Λίγες ώρες μετά και ο φόβος επιβεβαιώθηκε. Το μαγαζί ήταν κατάμεστο που αυτό από την μια δημιουργούσε τρομερή ατμόσφαιρα από την άλλη όμως δημιουργούσε και αφόρητη ζέστη. Το ξεκίνημα έγινε με τους Deathcrop Valley, που κέρδισαν τον κόσμο με το heavy - southern - stoner ήχο τους, ενώ οι Pulse -R τα έσπασαν στην κυριολεξία. Ο δε ντράμερ Αλέξανδρος Κόλλιας, έδωσε ρεσιτάλ. Φαίνεται το έχει το όνομα…
Η συνέχεια όμως ήταν ακόμα και για έμενα που ήξερα τι θα δω μεγάλη έκπληξη. Είχε έρθει κόσμος να δει τους Reload και μάλιστα φανατισμένα. Με τις πρώτες νότες του “Give Into The Night” o κόσμος έγινε ένα με την μπάντα. Άλλο που δεν θέλανε και οι αυτοί. Η Μαριανίκη κλασικά ευτυχισμένη, ο Teo τεράστιος, ο Κώστας με το μπάσο στα χέρια συνέχιζε να είναι τρομερός και ο Τάσος με τις ποζεριές του τρέλαινε κόσμο. Της τρελής γίνονταν παντού. Ότι χρώσταγα στα παιδιά από το προηγούμενο βράδυ το πήραν πίσω και μάλιστα το εκμεταλλευτήκαν στο έπακρο. Έπαιξαν και το κομμάτι που τους στέρησα και μια διασκευή την όποια στην ουσία πρόβαραν στην επιστροφή μέσα στο βαν από την Καστοριά, που εμείς νομίζαμε ότι κοιμούνται!!!. “Rock You Like Hurricane” και το Remedy στα… κλαριά.
Έχοντας οι Reload στρώσει κόκκινο χάλι με την παρουσία τους οι Outloud ανεβαίνουν στο Remedy, έχοντας ενημερώσει την... πολεοδομία ότι θα χρειαστεί να επισκεφτούν τον χώρο μετά για να δουν εάν καλύπτει τους στοιχειώδεις όρους ασφάλειας μιας και θα το τίναζαν από τα θεμέλια. ΤΑ ΕΣΠΑΣΑΝ ΟΛΑ!!! Το απόλυτο hard rock party. Δεν υπήρξε λεπτό που να χαλάρωσε ο κόσμος. Ο Chandler τους έκανε ότι ήθελε και όλοι μαζί φτιάξαμε μια βραδιά που είμαι βέβαιος ότι θα την θυμόμαστε στο μέλλον. Μάζεψα τα κομμάτια μου και γύρισα σπίτι σκεπτόμενος: "Αύριο Δευτέρα ο κόσμος θα τιμήσει την μπάντα και θα ξαναγεμίσει το Remedy και πόσοι από αυτούς θα είναι διαφορετικοί;”
Δευτέρα 6/4/15 Αθήνα
Νωρίς το πρωί, πίνοντας έναν… κουβά καφέ για να συνέλθω μου τηλεφωνεί ο Bob. “Πάνο μπορείς να μας τυπώσεις σε μια σελίδα τους στίχους του Maniac;”. Νόμιζα ότι μου έκανε πλάκα, όμως ήταν αποφασισμένος να αλλάξει αρκετά το set list να προσθέσει την συγκεκριμένη έκπληξη και άλλα πολλά. Πηγαίνοντας σχετικά νωρίς στο Remedy να διευθετήσω ότι τελευταίο είχε μείνει ήμουν ήδη πολύ χαρούμενος. Ο κόσμος άρχισε να έρχεται από νωρίς και παρά την απρόσμενη ακύρωση των Heart Attack, οι Silked & Stained ήταν εκεί να ανοίξουν την βραδιά. Οι Silked & Stained είναι μια μπάντα διασκευών που παίζουν Hard Rock, AOR καλούδια από Bon Jovi, Van Halen, Poison κτλ. Οπότε ήταν εύκολο να ζεστάνουν τον κόσμο. Έναν κόσμο που είχε γεμίσει πάλι το Remedy!!! Αυτό ήταν λοιπόν, ένα στοίχημα που κερδήθηκε. Μάλιστα ο κόσμος ήταν διαφορετικός από την προηγούμενη μέρα κάτι που με εξέπληξε ακόμα πιο πολύ. Πλέον ήμουν σίγουρος. Τα επόμενα ενενήντα λεπτά δεν θα τα ξεχάσει κανείς. Οι Outloud πάνω στην σκηνή σαν ταύρος σε υαλοπωλείο. Όλες οι κομματάρες τους η μια μετά την άλλη ξετινάζουν το Remedy. “Tonite", "Isolation Game", "A While to Go", δεν λείπει τίποτα. Ο Chandler με κοιτάει και με νοήματα μου εξηγεί ότι είναι σκοτεινά στο πάτωμα και δεν βλέπει τους στίχους του “Maniac”. Επιστρατεύω αμέσως φακό και λες και πήγαινα για προσκύνημα στην Παναγία της Τήνου, γονατίζω να φωτίζω στον Chandy τους στίχους. Rock n’ Roll καταστάσεις. Το κομμάτι αποδίδεται τέλεια και κανείς δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει. Φτάνοντας στο τέλος έρχεται και για εμένα το ξέσπασμα από το άγχος να πάνε όλα καλά. Ανεβαίνω στην σκηνή και τραγουδάμε μαζί με τον Bob και τον Chandler το “We Run” που μάλιστα μας βρίσκει να μας πετάνε και λουλούδια! Από εδώ και πέρα όπου παίζει ο Bob και είμαι και εγώ εκεί θα έχει και λουλουδούδες! Η βραδιά έχει τελειώσει και η αποθέωση απλά επιβεβαιώνει τον κακό χαμό που έγινε. Η πολεοδομία και τα συνεργεία του Δήμου Ηρακλείου την επόμενη μέρα είχαν πολύ δουλειά να κάνουν μιας και το Remedy έμοιαζε με βομβαρδισμένο τοπίο.
Αυτές οι τέσσερις μέρες δεν ξέρω εάν με έκαναν Tour Manager, μάλλον όχι, μου έδειξαν όμως μερικά πράγματα. Πρώτα από όλα το πάθος των μουσικών για το βήμα παραπάνω. Οι Reload που με την απώλεια του Ηλία δεν το έβαλαν κάτω και πίστεψαν στις δυνάμεις τους και το υλικό τους. Οι Outloud ξέρουν ότι τα live στο Remedy θα είναι ιστορικά και ξέρουν πολύ καλά ότι είναι μπάντα που μπορεί να σταθεί σε οποιαδήποτε Ευρωπαϊκό stage και έχουν πάρει τον δρόμο τους για μεγάλα πράγματα. Θα κατακτήσουν κορυφές, είναι σίγουρο. Ένα άλλο πράγμα που μου έμεινε χαραγμένο ήταν ο κόσμος. Η δίψα της επαρχίας και η τρέλα της Αθήνας. Ένας από αυτούς είμαι και εγώ. Ούτε οι σχέσεις μου με τον Bob, ούτε με τους Outloud, αλλάζουν ότι και εγώ είμαι οπαδός και μάλιστα τώρα στα σαράντα μου κάνω σαν τρελός, όπως το '93 στην Νέα Σμύρνη (Metallica) και το ΟΑΚΑ (Guns N’ Roses). Τελευταίο και βασικό. Εκεί έξω υπάρχει πολύ καλό heavy metal που όχι μόνο δεν πέθανε αλλά είναι έτοιμο να κατακτήσει πίσω ότι έχασε. Αυτή η διαπίστωση για εμένα μετά από αυτό το tour έγινε σημαία. Δεν θα αφήσω τίποτα από αυτό να πάει χαμένο…
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους Reload για όλα. Είστε πραγματικά το next best thing!!! Ένα ακόμα πιο μεγάλο στα παιδιά στους Outloud που με εμπιστεύτηκαν και που κάναμε μαζί ένα τρομερό team. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον φιλαράκο μου. Για όλα όσα αυτός ξέρει!!. Στα μαγαζιά που μας φιλοξένησαν και φυσικά το πιο μεγάλο ευχαριστώ από όλα πάει σε όλους εσάς που μας στηρίζατε τις τέσσερις αυτές μέρες.
Μην ξεχνάτε ότι: WE CAME TO ROCK, WE ARE OUTLOUD!
Comments
