“Ov Fire and the Void”: Η φιλοσοφία πίσω από το δημοφιλέστερο κομμάτι των BEHEMOTH.

Εν όψει της επικείμενης εμφάνισής τους στις 8 Φεβρουαρίου στο Floyd, μαζί με τους Nidhogg σας φέρνουμε αυτό το αφιέρωμα - φόρο τιμής στο δημοφιλέστερο, σύμφωνα με το Spotify, κομμάτι της θρυλικής μπάντας, Behemoth.

Το “Ov Fire and the Void” έρχεται από τον δίσκο “Evangelion” (2009) και βασίζεται σε μία ποικιλία φιλοσοφικών αρχών, από την αρχαία Ελλάδα, μέχρι τον 19ο αιώνα, οι οποίες παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον για να τις διερευνήσουμε.

Για αρχή, το τραγούδι -στην ουσία του- διέπεται από τις θεωρίες του Max Stirner. Ο Stirner απορρίπτει κάθε υπερβατική αρχή, όπως τον Χριστιανισμό, την Ηθική και το Έθνος, ως ανθρώπινες κατασκευές που απαιτούν υποταγή. Στο Ov Fire and the Void, το υποκείμενο δεν αναζητά σωτηρία ή νόημα έξω από τον εαυτό του, μα αυτοανακηρύσσεται δημιουργός και καταστροφέας.

Αυτή η αποκήρυξη της αυθεντίας, καλού και κακού εκφράζονται μέσα από αναφορές στον Λούσιφερ, ως επαναστάτη και ως αυτόν που κατέβηκε στη γη, αποφασισμένος να φέρει την ισορροπία, να εξουδετερώσει, δηλαδή, τις περιοριστικές αυτές έννοιες του καλού και του κακού.

My halo fallen, and crushed upon the earth

That I may bring balance to this world

[...]

From sheer nothingness transgressed

Unto the highest self — to utmost freedom

(Το φωτοστέφανό έπεσε και συγκρούστηκε με τη γη

Ίσως φέρω ισορροπία σε αυτόν τον κόσμο

[...]

Από το απόλυτο τίποτα αμαρταίνω

Στον ανώτατο εαυτό μου - την απόλυτη ελευθερία)

Επιπλέον, όπως έχει αναφέρει και ο ίδιος ο vocalist της μπάντας, Nergal, το κομμάτι διέπεται από το πνεύμα του Διονύσου, με την υπερβατικότητα και την έκσταση να λαμβάνουν κύριο ρόλο.

Υποστηρίζοντας όλα όσα αναφέρθηκαν, ο ίδιος έχει δηλώσει:

«Καθώς άκουγα τις πρώτες demo εκδόσεις αυτού του κομματιού, είχα την ακαταμάχητη αίσθηση ότι κάθε νότα είναι γεμάτη με το συντριπτικό πνεύμα του Διόνυσου, του θεού του εκστατικού χάους, πηγής αγνής χαράς που ξεπερνά τα ψεύτικα όρια μεταξύ καλού και κακού, ζωής και θανάτου, αγάπης και μίσους. Το διονυσιακό παραλήρημα επικεντρώνεται εξ ολοκλήρου στο Εδώ και Τώρα, στην εμπειρική γνώση, στην διαίσθηση και στο πάθος. Όλα αυτά είναι ουσιαστικοί παράγοντες ή συστατικά οποιασδήποτε μορφής Τέχνης. Ο κόσμος που κυβερνάται από τέτοιες αρετές δεν μπορεί να διαφθαρεί ή να καταπιεστεί από μια τάξη που κάθε κουλτούρα ή πολιτισμός προσπαθεί να επιβάλει. Από τη φύση του είναι πολύ πιο αρχέγονος και αγνός. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για το δημιουργικό χάος: υπερβαίνει κάθε είδους διανοητική ανάλυση ή εικασία. Γίνεται απελευθερωμένη ενέργεια. Δυναμικό σε δράση, ποτέ σε αδράνεια. Ας χαρούμε, γιατί είμαστε σαν ρεύματα λάβας που εκρήγνυνται κάτω από την ωκεάνια και κοσμική Θέλησή μας»

I, pulse ov existence

The law ov nature, undenied

I hold the torch ov Heraclitus

So I can shake the earth and move the suns

(Εγώ, παλμός της ύπαρξης

Ο νόμος της φύσης, αδιαμφισβήτητος

Κρατώ το δαυλό του Ηράκλειτου

Ώστε να μπορέσω να ταράξω τη γη και να κινήσω τους ήλιους)

Παραπάνω, χρησιμοποιώντας τη φράση “torch of Heraclitus”, εννοεί επί της ουσίας τη “φωτιά” που εξέφρασε μέσα από τις θεωρίες του ο Ηράκλειτος. Ο προ-Σωκρατικός φιλόσοφος, γνωστός για την πασίγνωστη φράση του, “Τὰ πάντα ῥεῖ, αναζήτησε μια θεμελιώδη αρχή που να διέπει όλα τα πράγματα, όπως πολλοί αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι. Προσδιόρισε αυτή την αρχή ως τη “φωτιά”, μια έννοια που, πολύ πριν από τη γλώσσα της σύγχρονης επιστήμης, χρησίμευε ως τρόπος περιγραφής αυτού που σήμερα ονομάζουμε “ενέργεια”. Υποστήριξε ότι όλα τα πράγματα προέρχονται από τη “φωτιά” και επιστρέφουν σε αυτήν, όπως τα αγαθά ανταλλάσσονται με χρυσό και ο χρυσός με αγαθά.

Επειδή πίστευε ότι η ανθρώπινη ψυχή ήταν επίσης μια μορφή “φωτιάς”, ο Ηράκλειτος επέκτεινε τη νοημοσύνη και τη ζωτικότητα στον ίδιο τον φυσικό κόσμο.

Με τον ίδιο τρόπο, στο “Ov Fire and the Void” αυτή η εσωτερική φωτιά είναι που κινεί το εγώ, είναι αυτό που κάνει το σύμπαν να βρίσκεται σε μια κατάσταση συνεχούς ροής. Αυτό ενέμπνευσε τον Νίτσε, πολλούς αιώνες μετά, να τον θεωρήσει «διονυσιακό» φιλόσοφο, κάτι που συνδέεται με το γενικό θέμα του τραγουδιού.

Η «δαυλός του Ηράκλειτου», λοιπόν, είναι η δημιουργική, καταστροφική και μετασχηματιστική δύναμη (να «ταράξει τη γη και να κινήσει τους ήλιους») που αντιπροσωπεύεται από τη φωτιά, καθώς και το καλύτερο μέρος του ανθρώπινου νου.

Ακόμη και αν μεταφράσουμε αυτολεξεί την λέξη “torch” με μία από τις σύγχρονες ερμηνείες του (δαυλός), όχι απλά παίρνουμε τη σημασία των αρχών του Ηράκλειτου, αλλά και μία έννοια - εργαλείο για την ανθρώπινη ύπαρξη. Ο δαυλός φωτίζει, δείχνει τον δρόμο όσο τον έχει κανείς στα χέρια του, αντιπροσωπεύει τη διαφώτιση. Αν πάμε τη σκέψη μας πιο μακριά, μπορούμε να το συνδέσουμε και με την Εκάτη, τη μόνη θεά που μπορούσε αυτοβούλως να κινείται μεταξύ Πάνω και Κάτω κόσμου, η οποία με τους δαυλούς στο χέρι οδήγησε την Δήμητρα στον Κάτω Κόσμο για να βρει την Περσεφόνη.

Το “Ov Fire and the Void” είναι ένα τραγούδι που αναφέρεται στη “φωτιά” (fire) ως κινητήριο δύναμη και στο κενό (void) ως εκμηδενισμό της υποταγής και της καταπίεσης, με τις δύο έννοιες να στοχεύουν στην απόλυτη ελευθερία. Πρόκειται για ένα κομμάτι-σταθμό στη δισκογραφία των Behemoth, το οποίο εκφράζει όχι απλά κάποιες φιλοσοφικές αρχές, αλλά και την ίδια την φιλοσοφία της μπάντας.

Για το RockOverdose,

Μαρία Τριανταφύλλου

Comments