Σας έχει τύχει ποτέ να πάρετε στα χέρια σας έναν doom δίσκο, ο οποίος όχι μόνο θα σας μαγέψει αλλά και θα σας ταξιδέψει; Σας έχει τύχει ένας τέτοιος δίσκος να έχει μόνο πέντε κομμάτια που κάνουν για δέκα λόγω της διάρκειας τους; Κάθε κομμάτι υπερβαίνει τα οκτώ λεπτά και όσο βαρετό και αν ακούγεται σε κάποιους, για τους λάτρεις των δαιδαλωδών συνθέσεων, όπως εγώ, θα μας φανεί ονειρικό και θα μας κρατάει συντροφιά για πολλές φορές. Όλα τα παραπάνω τα έχει και τα επιδεικνύει το ντεμπούτο των Αμερικανών doomsters Pallbearer με τίτλο “Sorrow And Extinction”. Το ζητούμενο όμως εδώ μέσα είναι ότι αυτός ο δίσκος δεν έχει άλλες μπάντες για βάση, παρά μόνο τον δημιουργικό και φανταστικό οίστρο των μελών της μπάντας.
Με το που είδατε την λέξη doom παραπάνω, πιθανόν να σκεφτήκατε τους Candlemass, τους Cathedral, τους Pentagram και άλλους. Λοιπόν έτσι όπως τους σκεφτήκατε, έτσι βγάλτε τους και από το μυαλό σας. Κανέναν από τους παραπάνω δεν πρόκειται να συναντήσετε μέσα στον δίσκο. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι στην παραγωγή υπάρχει ένας τόνος του “Forest of Equilibrium” κυρίως όσο αφορά τα βαριά και ασήκωτα riffs. Από εκεί και πέρα τα μέλη αφήνουν το μυαλό τους να ταξιδέψει και μαζί τους ταξιδεύω και εγώ. Το κύριο χαρακτηριστικό των τραγουδιών δεν είναι ο κλασσικός doom ρυθμός, αλλά οι μελωδίες που υπάρχουν σε κάθε ένα από αυτά. Όπως συμβαίνει με το καλημέρα στο “Foreigner” και μετά τις βρίσκεις και στη μέση του “Devoid of Redemption”. Είναι από μόνες τους τραγούδια μέσα στα τραγούδια, σου αποτυπώνονται με το πρώτο άκουσμα και η επιθυμία να τα ξανακούσεις θα είναι από τις βασικές σου.
Ως πρώτος δίσκος και πολύ δημιουργικός έχει κάποια ατέλεια; Πολλοί θα το αναρωτηθούν αυτό ακούγοντας τη φωνή του Brett Campell. Ο άνθρωπος αυτός μπορεί να μην έχει και την καλύτερη φωνή στον κόσμο, αλλά ειλικρινά είναι ότι πρέπει για αυτές τις συνθέσεις, καθαρά και ανοιχτά φωνητικά, υψώνοντας τα όπου είναι απαραίτητο και χωρίς να οδηγείται σε υπερβολές. Μπορεί και κάπου κάπου να ακούς και κάποιον φάλτσο τόνο, αλλά πραγματικά τέτοια τέλεια ατέλεια που θα την ξαναβρείς;
Η έκπληξη μου όταν άκουσα τον δίσκο ήταν μεγάλη όσο και το σύνολο διάρκειας του και πιστέψτε με ότι κάποια κομμάτια δεν θα ήθελα να τελειώσουν. Αναφέρομαι κυρίως στο τελευταίο του δίσκου “Given to the Grave”, όπου και μόνο αυτό να είχε ο δίσκος πάλι θα άξιζε όσο λίγα. Η σύνθεση αυτή έχει εισαγωγή (διαστημική), αρχή (μαγική, μέση και τέλος (το ένα και το αυτό, η ύψιστη θεϊκή στιγμή). Εδώ ο Brett προτιμάει να μην ερμηνεύσει πολύ, αλλά να αφήσει την μουσική να τα πει. Μια θαυμάσια Floyd – ική αναφορά στο ακατάπαυστο solo και οι οφθαλμοί μου συνεχίζουν να κοιτάνε το ταβάνι περιμένοντας να δω τα άστρα μέσα από αυτό. Σπάνιος δίσκος, πολύ σπάνιος!
Βαθμολογία: 95/100
Για το RockOverdose.gr: Γιάννης Κουτσουσίμος
Comments
