Paradox – “Tales of the Weird” – Review

Οδεύουμε προς το φινάλε του 2012 και όμως οι νέοι δίσκοι δεν σταματάνε να κυκλοφορούν και να προσφέρουν όμορφες στιγμές. Κάτι τέτοιο ισχύει και για τον νέο δίσκο των Γερμανών Paradox “Tales of the Weird”. Οι Γερμανοί ξέροντας πως έχουν τον ήχο τους, ξέροντας πώς να συνεχίζουν να κινούνται υπό το thrash/power/speed που πρωτοέπαιξαν, δεν κάνουν κάτι διαφορετικό σε σχέση με το παρελθόν τους.

Όπως φαίνεται τα μακροσκελή κομμάτια που ανοίγουν αρκετούς δίσκους, τείνουν να είναι και από τις κορυφαίες στιγμές για μια μπάντα. Το ομότιτλο κομμάτι διάρκειας 9 λεπτών ακροβατεί μεταξύ δύναμης και μελωδίας, ενώ δεν λείπουν και τα ελάχιστα τεχνικά σημεία κυρίως στην εισαγωγή. Το επιπλέον όμως στοιχείο που το κάνει ακόμα πιο ωραίο είναι η συνεισφορά των δικών μας Bob Κατσιώνη και Gus Drax. Χωρίς υπερβολές και επιδείξεις και οι δυο τους σολάρουν και δίνουν στο τραγούδι αυτό που ζητούσε η μπάντα.

Από εκεί και πέρα ο δίσκος απαρτίζεται από όμορφες επιθετικές στιγμές, όπως συμβαίνει στα “Escalation”, “Brainwashed” και “The Downward Spiral”. Εδώ οι κιθάρες ακούγονται σαν ξυράφια που δεν σκουριάζουν και διατηρούν φρέσκια αυτή τη γερμανική τεχνική ταχύτητας που έχει αξιοποιηθεί και συνεχίζει να αξιοποιείται από τις μπάντες του τευτονικού power και thrash. Προσθέστε μαζί με αυτά τα τρία και τα “Day of Judgement” και “Fragile Alliance”, τα οποία φέρουν κάποια ελάχιστα στοιχεία μοντέρνας μελωδίας. Όλα αυτά αναδεικνυόμενα από την πολύ καλή παραγωγή, που θα έλεγα ότι είναι ακριβώς η λεγόμενη “wall of sound”. Όπου όλα ακούγονται μαζί και ταυτόχρονα πεντακάθαρα.

Αυτό που έρχεται και ολοκληρώνει τον δίσκο είναι η πολύ καλή διασκευή στο “A Light in the Black” των Rainbow. Έχει ειπωθεί πολλάκις ότι το συγκεκριμένο τραγούδι αποτέλεσε ένα προπομπό για το γερμανικό power metal και όχι άδικα. Έτσι και οι Paradox φροντίζουν να δείξουν τον απόλυτο σεβασμό στο κομμάτι και έπειτα στον εαυτό τους και το εκτελούν ιδανικά. Ειδικά στο σημείο όπου έρχεται το παράλληλο παίξιμο κιθάρας και πλήκτρων ακολουθούμενο από το solo δίνει τα εύσημα στην μπάντα.

Ο δίσκος δεν είναι αυτός που θα σε κάνει να τον ξεχωρίσεις μεταξύ πολλών άλλων ή των προηγούμενων της μπάντας, αλλά έχει μέσα τις πολύ καλές του στιγμές, τις οποίες θα αναζητήσεις ξανά. Από τη στιγμή βέβαια που είσαι και fan της μπάντας. Ακόμα όμως και όσοι δεν είχαν ποτέ τους επαφή με την μπάντα μπορούν να βρουν κομμάτια που θα τους κινήσουν το ενδιαφέρον.

                                                                                                                   Βαθμολογία: 85/100

Για το RockOverdose.gr: Γιάννης Κουτσουσίμος 

Comments

rockoverdose.gr