Το metalcore, μαζί με το nu, αποτελεί το μαύρο πρόβατο για πολλούς οπαδούς της metal. Δεν είναι λίγοι αυτοί που το αποκαλούν “ρηχό”, “αδιάφορο”, “αναίσθητο”. Δυστυχώς, όσο και να μας πονούν αυτοί οι χαρακτηρισμοί εμάς, τους οπαδούς του, κάποιες, λίγες φορές δεν είναι άτοποι. Συγκροτήματα όπως οι Avenged Sevenfold, Bullet for my valentine, έχουν ανοίξει το σακί του Αιόλου και το κύμα έχει παρασύρει, λανθασμένα, ολόκληρο το είδος. Μπάντες όμως σαν τους As I lay dying, Chimaira και Parkway drive προσπαθούν και αποδίδουν σε κάθε κυκλοφορία τους τα μέγιστα, για την απενοχοποίηση του συγκεκριμένου ήχου. Στην συγκεκριμένη κριτική όμως εξετάζουμε τους τελευταίους και το νέο τους πόνημα που ακούει στο όνομα “Atlas”.
Δύο χρόνια έχουν περάσει από τότε που κυκλοφόρησαν το magnus opus τους, “Deep blue”, το οποίο ήταν ένας συγκερασμός των άλλων δύο albums τους, βρίσκοντας έτσι την απόλυτη φόρμουλα ισορροπίας μεταξύ μελωδίας και σκληρότητας. Το “Atlas” συνεχίζει από το ίδιο σημείο που μας άφησε ο προκάτοχός του. ‘Η μάλλον τείνει να μοιάσει “επικίνδυνα” στον προκάτοχό του. Το ξεκίνημα κιόλας δεν αφήνει καμιά αμφιβολία περί αυτού. Κλασσική εισαγωγή με ακουστική κιθάρα στην αρχή και τα φωνητικά από καθαρά να μετατρέπονται σε brutal στη συνέχεια. Ακολουθεί κατά πόδας το πιο σκληρό κομμάτι του album, “Old ghosts_new regrets” το οποίο χαρακτηρίζεται από thrash riffs και πολεμοχαρείς ρυθμούς. Τα breakdown είναι πολλά και συνεχόμενα ενώ απουσιάζει εντελώς η μελωδία. Δηλαδή ακριβώς ο ίδιος τρόπος που ξεκινούσε και το Deep blue. Το “Dream run” είναι επίσης πολύ δυνατό ενώ σιγά-σιγά αρχίζει να αποκαλύπτεται η πιο ήπια φύση του συγκροτήματος. Ξεχωρίζει το όμορφο αρμονικό lead στη μέση.
Τα επόμενα τρία τραγούδια δομούν ουσιαστικά και το μελωδικό κορμό του δίσκου. Το “Wild eyes” είναι φανερό ότι είναι φτιαγμένο για live. Θυμίζει έντονα το “Home is for the heartless” με τα χορωδιακά επιφωνήματα και το ξεσηκωτικό του refrain. Στο “Dark days” βρισκόμαστε αντιμέτωποι με βαριά breakdowns που συνδυάζονται όμως άψογα με κάποια μελωδικότερα σημεία. Ειδικά το solo που συναντάμε πιο μετά αποτελεί από μόνο του ευχάριστη έκπληξη. Περνώντας στο τελευταίο κομμάτι της συγκεκριμένης τριάδας αξίζει να σταθούμε λίγο παραπάνω. Στο άκουσμα του “The river” , οι πρώτες συνθέσεις που μας έρχονται στο μυαλό είναι τα “Alone” και “Carrion” από τους δύο προηγούμενους δίσκους των Drive. Έντονη αίσθηση της μελωδίας και μια αιθέρια γυναικεία φωνή να συνοδεύει το γλυκό ήχο των κιθάρων. Το σχήμα τολμά να βάλει καινούρια στοιχεία στον ήχο του και το πετυχαίνει πολύ καλά. Ειδικά το πραγματικά τρομερό solo που το κλείνει, κάνει λόγο για την ίσως καλύτερη στιγμή του Atlas.
Το δεύτερο μισό ξεκινά στο ίδιο μοτίβο που άρχισε και το πρώτο, με το πολύ γρήγορο “Swing”. Η συνέχεια αποδεικνύεται εξίσου καλή με το “The slow surrender” να μας υποδέχεται με ενδιαφέρουσα μπασογραμμή και ωραία leads στην κιθάρα. Μετά τη μέση σκληραίνει απότομα ενώ το scratch που κάνει παραδόξως την εμφάνισή του πιο μετά, καλό θα ήταν να μην υπήρχε. Επίσης ένα καλό κομμάτι για live, λόγω των συνεχόμενων πυρών “Fight-Fight”! Το ομώνυμο τραγούδι ανοίγει με ένα σύντομο solo στα τύμπανα και εξελίσσεται και αυτό σε μια συναισθηματική σύνθεση όπως και το προαναφερθέν “The river”. Η χρήση των πλήκτρων λειτουργεί στρατηγικά πολύ σωστά καθώς καταφέρνει να χρωματίσει σκούρα την όλη σύνθεση και να της προσδώσει ατμόσφαιρα. Οι Parkway drive θα μας αποχαιρετήσουν τελικά με δύο θυελλώδη ακούσματα, μην διστάζοντας να κάνουν χρήση ακόμα και blastbeat.
Η ομοιότητα του Atlas με το προηγούμενο Deep blue είναι κάτι παραπάνω από εμφανή όπως τονίστηκε και παραπάνω και αυτό είναι και το μεγαλύτερο αρνητικό του δίσκου. Οι συνθέσεις βρίσκονται σχεδόν όλες σε πολύ υψηλά επίπεδα αλλά και πάλι χάνουν ελαφρώς απέναντι σε αυτές του άλλου. Επειδή όμως μιλάμε για συγκρίσεις θα ήταν καλό να συγκριθεί και με το album ενός άλλου μεγάλου συγκροτήματος, που κυκλοφόρησε μέσα στην ίδια χρονιά. Ο λόγος για το “Awakened” των As I lay dying. Εδώ η υπεροχή του πρώτου είναι φανερή. Το “Atlas” δεν έχει κανένα filler ενώ περιέχει μεγαλύτερη ποικιλία στις συνθέσεις του. Σαν μπάντα οι Parkway drive μπορεί να είναι μικρότερου βεληνεκούς από τους Dying, όμως η συγκεκριμένη χρονιά τους ανήκει.
Βαθμολογία: 85/100
Για το RockOverdose.gr: Κωνσταντίνος “Beast” Δημητρόπουλος
Comments
