Το 3ο Poltergeist Festival, το φεστιβάλ που συμμετέχουν κυρίως αγγλόφωνα ελληνικά συγκροτήματα από το ευρύτερο φάσμα της εναλλακτικής ροκ, dark wave post punk - rock σκηνής και διοργανώνει ο Μιχάλης Πούγουνας (τραγουδιστής, συνθέτης και στιχουργός των New Zero God) πραγματοποιήθηκε για 3η φορά και τείνει να γίνει ένας ωραίος συναυλιακός θεσμός. Τα 2 προηγούμενα festivals διοργανώθηκαν τον Ιούλιο και Νοέμβριο του 2024.
Σχετικές ανταποκρίσεις μπορείτε να διαβάσετε σε προηγούμενες αναρτήσεις του Rock Overdose:
https://rockoverdose.gr/poltergeist-festival-w-cold-remembrance-new-zero-god-ventirati-terrapin-level-69/ και https://rockoverdose.gr/poltergeist-festival-ii-level-69/
Δύο πολύ θετικά στοιχεία που συνέβησαν στις δύο προηγούμενες διοργανώσεις και φυσικά και σε αυτή ήταν: Α) ότι έγινε κλήρωση για την σειρά εμφάνισης των συγκροτημάτων (όλοι ίσοι) και Β) το φτηνό εισιτήριο για ένα φεστιβάλ 4 συγκροτημάτων (μόλις 10 ευρώ). Αυτή η διοργάνωση όμως δεν έγινε στο Level 69 (όπως οι 2 προηγούμενες) και το οποίο δυστυχώς έκλεισε, αλλά στο ιστορικό ΑΝ Club.
Jester Syndrome
Πρώτοι κληρώθηκαν να παίξουν οι Jester Syndrome. Πρόκειται για ένα post-punk, dark wave, gothic rock συγκρότημα (πως τα συνδυάζουν όλα αυτά είναι άξιο απορίας) με αρκετά ιδιόμορφο ήχο και σχετικά νέο-ιδρυθέν (2020). Μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει το ομώνυμο ΕΡ (12/2021), ενώ το 2024 υπήρξε πολύ παραγωγική χρονιά για αυτούς καθότι κυκλοφόρησαν το πρώτο πλήρες άλμπουμ τους “Shape“ (2/2024) και στο τέλος της ίδιας χρονιάς το ΕΡ “Dancing Shadows” (12/2024). Κατ’ εμέ είναι ένα αρκετά ενδιαφέρον συγκρότημα που είχε και πολύ καλή συναυλιακή παρουσία αποδίδοντας με την πρέπουσα “gothic αγωνία” τα τραγούδια τους. Ιθύνοντες νόες του συγκροτήματος είναι ο Δημήτρης Νικολόπουλος (κιθάρα, φωνητικά) και η Εύα Πανταζή (στιχουργός, drummer, φωνητικά. Σπάνια γυναίκα παίζει drums και ακόμη πιο σπάνια τραγουδάει ο/η drummer), ενώ το συγκρότημα πλαισιώνουν η Στέλλα Εμμανουηλίδου (τσέλο, πλήκτρα, φωνητικά, η οποία την συγκεκριμένη ημέρα έκανε διπλοβάρδεια παίζοντας και στους Madebygrey αργότερα), ο Γεράσιμος Χασάπης (κιθάρα) και ο Βασίλης Λαγός (μπάσο). Δυστυχώς επειδή είχαν την ατυχία να παίξουν πρώτοι το κοινό ήταν σχετικά λιγοστό. Κρίμα γιατί αξίζουν περισσότερης προσοχής και αναγνώρισης από το κοινό.
Jester Syndrome setlist
1) Weeping Willow
2) 215
3) The Kids Are OK
4) Dearly Beloved
5) Falling Star
6) Poor Choices
7) Shape
Tritocosmics
Μετά από ένα σύντομο διάλειμμα (και τα διαλείμματα στο συγκεκριμένο φεστιβάλ με εξαίρεση το τελευταίο ήταν σύντομα) δεύτεροι (και όχι τρίτοι όπως εμπεριέχεται στο όνομα τους) ανέβηκαν οι Tritocosmics. Επί τη εμφανίσει τους ο χώρος γέμισε με κυρίως νεαρά άτομα (να υποθέσω φίλους τους). Μερικοί θεωρούν την λέξη «τριτοκοσμικός» ως περίπου βρισιά (οι θιασώτες των αξιών του υποτιθέμενου πολιτισμένου δυτικού κόσμου), το συγκεκριμένο συγκρότημα όμως το θεωρεί ως τίτλο τιμής.
Μουσικά δεν μπορούν να καταταγούν εύκολα σε κάποιο είδος. Εντελώς περιεκτικά θα τους περιέγραφα ως ένα ψυχεδελικό progressive συγκρότημα με πολλές επιρροές και άλλων ειδών όπως jazz, funk, κ.ά. Ανάμεσα στις fusion – funk συνθέσεις ξεπηδούσαν δυναμικές κιθαριστικές μελωδίες με περίτεχνα solos. Σχηματίστηκαν το 2017 και μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει ένα πλήρες album, το “Tales of a Blind Cosmonaut” (11/2019), ενώ υπάρχει και άλλο ένα «στα σκαριά» από το οποίο έπαιξαν 4 από τα 7 τραγούδια του σετ τους. Και μόνο η ανάγνωση των ασυνήθιστων και ευρηματικών τίτλων των τραγουδιών τους υποψιάζει τον ακροατή για το είδος της «διαστημικής ψυχεδέλειας» που παίζουν. Π.χ “Tako no Odori” σημαίνει στα ιαπωνικά γεμιστό καλαμαράκι ή χταποδάκι. Πως τους ήρθε να το κάνουν τίτλο τραγουδιού αυτοί ξέρουν! Frontman του συγκροτήματος είναι ο Γιώργος (πλήκτρα, σαξόφωνο, φωνητικά), ο οποίος προλόγιζε τα τραγούδια. Όμως κανείς από τους υπόλοιπους μουσικούς δεν υστέρησαν: Θανάσης (κιθάρα), Αναστάσης (μπάσο) και Βίκτωρας (drums).
Στο ~ 45’ σετ τους άφησαν πολύ καλές εντυπώσεις σε όλο το ακροατήριο (ακόμη και σε αυτούς που τους άκουγαν για πρώτη φορά), μέρος του οποίου όμως όπως ξαφνικά εμφανίστηκε λίγο πριν πατήσουν στην σκηνή, σταδιακά αποχώρησε μόλις τελείωσε η εμφάνιση τους. Το φαινόμενο αυτό δυστυχώς συμβαίνει και σε άλλες συναυλίες και έχει παρατηρηθεί το παράδοξο κάποια από τα support συγκροτήματα να έχουν περισσότερο κοινό από τους υποτιθέμενους headliners. Όμως ιδιαίτερα για το συγκεκριμένο φεστιβάλ, όπου η σειρά εμφάνισης καθορίζεται κατά την διάρκεια του soundcheck με κλήρωση και ως θέμα αρχής οι διοργανωτές (συνεπακόλουθα και τα συμμετέχοντα συγκροτήματα?) είναι ρητά κατά του βεντετισμού, το τουλάχιστον αγενές (μην πω προσβλητικό) προς τα υπόλοιπα συγκροτήματα φαινόμενο της μαζικής αποχώρησης δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Όσοι/ες αποχώρησαν έχασαν τα υπόλοιπα 2 υπέροχα συγκροτήματα.
Tritocosmics setlist
1) It's the Sea
2) Crab Sandwich
3) Nevrokopi Generator
4) 11 Are Your Hours
5) Ascent
6) Tako no Odori
7) Sheikh of Malibu
New Zero God
Επόμενο συγκρότημα οι διοργανωτές New Zero God. Αν και τους έχω παρακολουθήσει αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια, παρόλα αυτά κάθε φορά έχει την ιδιομορφία της. Αυτή θα ήταν η 2η πλήρης (αν δεν σφάλω) εμφάνιση τους μετά την κυκλοφορία του “Of Love and Death” (14/2/2015), ενός αμφιλεγόμενου album εξαιτίας της σχετικής αλλαγής μουσικής κατεύθυνσης (σε άλλους άρεσε, σε άλλους όχι) που γράφτηκε υπό την επήρεια της περιπέτειας υγείας του Μιχάλη Πούγουνα, όπου κρίνοντας από την σκηνική του παρουσία και στις προηγούμενες συναυλίες έχει επανέλθει ανανεωμένος και η φωνή του την συγκεκριμένη μέρα ήταν στα πάνω της. Πάντως το setlist περιέλαβε 2 τραγούδια από το άλμπουμ αυτό: “Room 1316” και “Lady Wolf”. Προσωπικά θεωρώ «τίμια» τόσο την επιλογή (κατ’ εμέ ήταν τα καλύτερα του άλμπουμ), όσο και την αναλογία.
Ξεκίνησαν με το Room 1316 και συνέχισαν με ένα ποτ πουρί των καλύτερων επιτυχιών τους μέχρι σήμερα:
Dead Inside, Strangest of Fruits, Damaged, Angeline, Kiss the Witch. Ποιο να πιάσεις και πιο να αφήσεις! Το ένα καλύτερο από το άλλο! Την συγκεκριμένη νύχτα οι New Zero God ήταν σε μεγάλα κέφια και απέδωσαν συναυλιακά τα μέγιστα! Και οι 4 μουσικοί συνέβαλαν σε αυτό, όμως ειδικά ο κιθαρίστας Παναγιώτης Αρσένης (όπως πολύ σωστά παρατήρησε κάποιος παρευρισκόμενος μουσικός) ενώ ξεκινά με μία δυναμική, τερματίζει με την διπλάσια συμπαρασύροντας και τους υπολοίπους! Στα τραγούδια των New Zero God υπάρχουν μέρη που εκτός του ομαδικού παιξίματος φαίνεται εντονότερα και η συνεισφορά του κάθε μουσικού όπως π.χ η εισαγωγή του “Dead Inside” ή του “Lady Wolf” όπου ο ρόλος των Μιχάλη Σεμερτζόγλου στο μπάσο και Γιάννη Ψιμόπουλου στα drums ήταν πιο ευδιάκριτος και φάνηκε ότι και στην συγκεκριμένη συναυλία «κεντάγανε». Συμπερασματικά, για άλλη μία φορά οι New Zero God απέδειξαν και επί σκηνής ότι είναι από τους ηγέτες της ελληνικής gothic rock σκηνής.
New Zero God setlist
1) Room 1316
2) Dead Inside
3) Strangest of Fruits
4) Damaged
5) Angeline
6) Lady Wolf
7) Hell Bet on Me to Lose
8) Kiss the Witch
Madebygrey
Η ώρα ήδη ήταν περασμένη (περίπου 12) και η σκηνή άρχισε να γεμίζει με μουσικούς. «Μα καλά από πόσους μουσικούς αποτελούνται οι Madebygrey?» αναρωτήθηκαν κάποιοι που δεν τους είχαν ξαναδεί. «8» είναι η απάντηση και ευτυχώς που η σκηνή του ΑΝ είναι κάπως στενόμακρη, διαφορετικά σε άλλο παρόμοιας χωρητικότητας club ίσως και μην χωρούσαν. Όπως καταλαβαίνετε πέρασε κάποιος εύλογος χρόνος μέχρι να στηθούν και να συντονιστούν. Λυπάμαι τον ταλαίπωρο τον ηχολήπτη για το πώς θα περνούσε από την κονσόλα τόσα μικρόφωνα (κανάλια) και θα μπορούσε να τα συνδυάσει αρμονικά ώστε να βγει ένα αξιοπρεπές ηχητικό αποτέλεσμα. Και τα κατάφερε μία χαρά καθότι ο ήχος ήταν αρκετά καλός.
Όπως και οι Tritocosmics είναι δύσκολο να καταταγούν σε κάποια κατηγορία (μουσικό ιδίωμα). Εντελώς επιγραμματικά μπορεί να πει κάποιος ότι παίζουν μελαγχολικό (εξ ου και ο τίτλος της μπάντας) ονειρικό post-rock. Υπάρχουν από το 2013 ως σχήμα του κιθαρίστα και παραγωγού Αντώνη Χατζημιχάλη (σε συνεργασία με άλλους μουσικούς, όπου στην συγκεκριμένη συναυλία ήταν 7!) Και μάλιστα με όργανα που δεν πολύ-συνηθίζεται να συνυπάρχουν ταυτόχρονα από ροκ συγκροτήματα όπως βιολί, τσέλο, τρομπόνι. Μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα γνωστοί στην Ελλάδα, στην Κίνα όμως κάνουν θραύση και μάλιστα πρόσφατα (23/3/2025) συμμετείχαν στο 3μερο post-rock Can Festival στην Zhoushan, κοντά στη Σαγκάη. Νομίζω ότι ο επόμενος δίσκος τους θα κυκλοφορήσει από κινεζική εταιρία ενώ έχουν επανακυκλοφορήσει κάποιες παλαιότερες δουλειές τους επίσης από κινεζική εταιρία (δεν γνωρίζω εάν είναι η ίδια).
Όταν ξεκίνησε το σετ τους το εναπομείναν κοινό ήταν κουρασμένο και καθόταν στα σκαλάκια και ο Αντώνης είπε του αρέσει να κάθονται αμφιθεατρικά. Λόγω του προχωρημένου της ώρας, αλλά και οικογενειακών υποχρεώσεων, ως αρχικό πλάνο είχα να παρακολουθήσω 1-2 τραγούδια τους και μετά να έφευγα. Όμως η ονειρική μουσική τους με καθήλωσε και παρέμεινα μέχρι τέλους. Εκτός των πολύ καλών και δεμένων ταξιδιάρικων συνθέσεων όλοι οι μουσικοί ακούγονταν πολύ καλά καταρτισμένοι και απαιτείται πολύ δουλειά και ατελείωτες πρόβες για να ταιριάξουν αρμονικά 8 μουσικοί. Είναι πραγματικά εκπληκτικό συγκρότημα και συνιστώ ανεπιφύλακτα να το ακούσουν σε όσοι δεν το γνωρίζουν.
Madebygrey setlist
1) Confirmation Bias
2) Trapped
3) Nothing Burns Twice
4) Irreversible
5) Waltz of Denial
Ως επίλογο θα έλεγα ότι το 3ο Poltergeist Festival από μουσικής άποψης ήταν απόλυτα επιτυχημένο. Είναι εκπληκτικό πως καταφέρνει να ανακαλύπτει ο Μιχάλης Πούγουνας τόσα αξιόλογα συγκροτήματα από το ευρύτερο φάσμα της rock, darkwave, post punk-rock κτλ μουσικής (όπου θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι ενδεχομένως είναι ετερόκλητα). Δίνεται όμως έτσι η ευκαιρία στο κοινό που είχε ακούσματα μόνο από κάποια είδη να ακούσει και κάτι διαφορετικό.
Δυστυχώς όμως η προσέλευση του κοινού δεν ήταν η αναμενόμενη. Δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται σε γενικότερη συναυλιακή κόπωση μιας και Ιούνιος και Ιούλιος είναι γεμάτος από συναυλίες (π.χ. πριν λίγες ημέρες έπαιξαν οι Jesus and Mary Chain), στην ζέστη ή σε άλλες αιτίες. Ατυχώς, το 3o Poltergeist Festival συνέπεσε με το Rockwave Festival στο Terra Republic (Savatage, Micheal Schenker, κτλ) και την συναυλία του ΛΕΞ στο ΟΑΚΑ, οπότε λογικό είναι εξαιτίας αυτού να έχασαν κάποιο κοινό. Και ο γράφων εάν δεν είχε κάποια σοβαρά θέματα θα ήταν λογικά στο Terra Republic, ενώ ακόμη και μέλος συγκροτήματος που συμμετείχε στο Poltergeist Festival μου αποκάλυψε ότι θα ήθελε να παρακολουθήσει τον Micheal Schenker, όπως και εγώ άλλωστε.
Επίσης, ένα λιγότερο αρνητικό γεγονός, ήταν ότι για να βγει το πρόγραμμα τουλάχιστον 2 συγκροτήματα (εξ όσων γνωρίζω, ενδεχομένως και όλα) προέβησαν σε περικοπές 1-2 τραγουδιών.
Το σίγουρο όμως είναι ότι το Poltergeist είναι ένα φεστιβάλ ποιοτικότατων συγκροτημάτων και όσοι παρευρέθηκαν σίγουρα όχι μόνο πέρασαν καλά, αλλά και παρακολούθησαν ενδιαφέροντα συγκροτήματα που ίσως να μην είχαν υπόψιν τους. Εύχομαι ποιοτική και κυρίως ποσοτική επιτυχία στο επόμενο!
Για το RockOverdose,
Κείμενο/Φωτογραφίες: Παναγιώτης Παπανδρεόπουλος
Comments
