Συντάκτης: Δημήτρης "Ronin"
“In times nigh to the absorption, forlorn in the somber, eyes open wide, preparing to be forgotten, as Mercury drips from my side”
Με την δυναμικότατη επιστροφή, μετά από 18 χρόνια ανενεργής, στο Cosmic World Mother του 2020 και ένα πιο αδύναμο αριστερό κροσέ στο προηγούμενο, μια από τις πιο υποτιμημένες Φινλανδικές στρατιές μας παρουσιάζει το νέο της όπλο.
Η επιστροφή τους, σημαδεύτηκε μουσικά με μια εντονότερη επιθετικότητα, χωρίς να είναι ξερή ή να παραγκωνίσουν τα πλήκτρα που ήταν χαρακτηριστικό τους και εδώ συνεχίζουν, ακάθεκτοι, άλλη μια φορά σε αυτό το μονοπάτι. Το εναρκτήριο Inertiae το αποδεικνύει στα πρώτα του λεπτά άλλωστε, αυτό όμως που παρατηρείς, είναι μια εισχώρηση της πιο industrial μεσαίας εποχής τους κάπου στη μέση. Förnyelse i tre akter και η ψύχρα των Mysticum συναντά την κτηνωδία των Morbid Angel που φασώνεται με τον μαγευτικό αέρα των Emperor, με τους οποίους συνεχίζουν σαν βάση και στο επόμενο κομμάτι σε πιο διαστρικές αναζητήσεις. Ντου και ξύλο πάλι στο The Form And The Formless αλλά είπαμε, δεν χάνουν τον χαρακτήρας τους, γι’ αυτό σου κολλάνε πλήκτρα με μπλιμπλίκια, όλα μαζί σε τρεισήμισι λεπτάκια έτσι για να μας χαζέψουν. Το ατμοσφαιρικότατο heavy trip του Prophetical Mercury Implement σε ταξιδεύει στον βόρειο έναστρο χειμερινό ουρανό της γενέτειράς τους, Φινλανδία και αφού πάρεις μια ανάσα ξανά βουτιά με blast (The Fire in Which We Burn), παιχνιδίσματα αλά Kovenant (ακόμα και του Animatronic στο The Ways of Sulphur), synth συμπληρώματα και περάσματα, απαγγελτικά φωνητικά, μέχρι και Marduk ριφ βρίσκεις στο Towards the Absence of Light. Το τελευταίο κλείνει με ένα μονότονο πιανάκι, που αντηχεί στο κενό μιας μαύρης τρύπας που σε ρούφηξε πριν λίγο. Τα δύο bonus κομμάτια επίσης είναι στα ίδια επίπεδα, με την μόνη διαφορά ότι το The Discord Static είναι ένα clubάδικο μπάσταρδο των DHG του Supervillain Outcast με Amorphis (άκουσον-άκουσον). Η παραγωγή είναι ένας μαγικός ζωμός από τον μάστορα Necromorbus και Juho Räihä που δένει απόλυτα με το ποικιλόμορφο ύφος της μπάντας και δεν νομίζω να χρειάζεται να πω κάτι για το παίξιμό τους.
Ο δίσκος σφύζει από φρεσκάδα στις ιδέες, συνθετική τόλμη, ιδιαίτερο χαρακτήρα, ομοιόμορφα και έξυπνα σκαμπανεβάσματα διαθέσεων, δεν θα σε πιάσει μονοτονία πουθενά και εννοείται παραμένει black κατά βάση στο feeling, οπότε, οπαδοί του είδους -είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν- που κάποτε λέγατε να τους τσεκάρετε μα κάτι πάντα καθότανε (συμπάσχω, σε όλους μας συμβαίνει!), ήρθε η ώρα να το κάνετε γιατί δεν είναι ότι “Το έχουν ακόμα”. Δεν το χάσανε ποτέ, απλά σας περιμένουν...
Βαθμολογία 85/100
Για το RockOverdose,
Δημήτρης "Ronin"
Comments
