Συντάκτης: Δημήτρης "Ronin"
Καιρό είχαμε να ακούσουμε κάτι από Λάρισα μεριά. Το Madness From The Sea είναι το παρθενικό ταξίδι στο Drakkar της μπάντας (μετά το EP του 2018), που εμπεριέχει μέλη από γνωστά ονόματα της τοπικής τους σκηνής όπως, Jackal’s Truth, Blustery Caveat, Murder Angels, Leatherhead και δηλώνουν ότι κινούνται στον χώρο του μελωδικού death/black.
Όπως καταλαβαίνετε, το ελληνικό στοιχείο είναι παρόν κατά μεγάλο ποσοστό (προς αναφορά ξεχώρισα τους The Elysian Fields, Deviser, Zephyrous, Nergal αλλά και Exhumation), με την απαραίτητη χρήση πλήκτρων, την cult χροιά στα φωνητικά που μυρίζει 90s, heavy/thrash στιγμές, κάποιες λαβκραφτικές αναφορές στους στίχους, όλο το πακέτο θα μου πείτε άρα, τίποτα το ιδιαίτερο. ΛΑΘΟΣ, γιατί η Σουηδία είναι η δεύτερη χώρα τους μάλλον. Οι Dissection και η σχολή που δημιούργησαν καλύπτει αρκετό κομμάτι του στυλ τους και αν μη τι άλλο, ταιριάζει γάντι. Στο Full Moon Rise παράδειγμα, μου θύμισαν τους μυθικούς Vinterland μαζί με Naglfar να σε παρασέρνουν να ουρλιάζεις μαζί με τους λύκους υπό τους χτύπους της καμπάνας στο τέλος του. Στο ξέφωτο των επιρροών ξεχωρίζεις τους Amon Amarth κυρίως των δύο πρώτων δίσκων, τους Unanimated, Carcass βρήκα σε ένα δύο σημεία (πολύ διακριτικά) και φυσικά Maiden, όπως, στα δυσολίδια του Mountain High. Δεν γίνεται να μην σου κουνήσουν τον σβέρκο το The Voice From The Outer World (Muad’Dib) ή το ομώνυμο, δεν γίνεται να μην χαθείς στις μελωδίες τους ή να μην ταξιδέψεις στις θάλασσες του Βορρά στο Under Betrayal, δεν γίνεται να είμαστε τόσο αθεράπευτα ρομαντικοί και απλά να μας φαίνονται τέτοιες κυκλοφορίες καλές, ούτε μας έχει λείψει αυτό το είδος, άρα, πρέπει να παραδεχτούμε ότι απλά βγαίνει αξιόλογο υλικό από εκεί που δεν το περιμένεις και συνήθως και δυστυχώς χρειάζεται πολύ σκάψιμο στους τόνους που βγαίνουν κάθε μέρα για να τα ανακαλύψεις.
Το παίξιμό τους είναι σφιχτό, τα ριφ πυρομένα και στακάτα με τα απαραίτητα σόλο όπου πρέπει, τα τύμπανα δυναμικά χωρίς υπερβολές, ο τραγουδιστής παθιασμένος, μπάσο/πλήκτρα σταθερά και αισθητά παρόντα χωρίς απλά να υπάρχουν, όλα παρουσιάζουν ένα δεμένο αποτέλεσμα με ιδέες ωραίες, είναι μικρό σε διάρκεια (36 λεπτά) και ο ήχος του ικανοποιητικότατος. Δηλαδή δεν έχει κανένα μείον θα μου πείτε? Τίποτα παραπάνω από το να πάνε στο επόμενο επίπεδο που θα κάνει την διαφορά σε όλα, είτε λέγεται παίξιμο, συνθέσεις, παραγωγή. Προς το παρόν είναι ένα απολαυστικότατο δισκάκι που ξεχωρίζει από τον σορό και δεν περνάει απαρατήρητο. Θέλετε κάτι παραπάνω ή θα περιμένετε στο επόμενό τους να έχουν γίνει λίγο γνωστοί ακόμα;
Βαθμολογία 80/100
Για το RockOverdose,
Δημήτρης "Ronin"
Comments
