Συντάκτης: Δημήτρης "Ronin"
Μέσα από τα απύθμενα πηγάδια της απόγνωσης ξεπηδάνε οι συμπατριώτες μας, Eclipsed Despair, με το Telma άλμπουμ τους να σηματοδοτεί την αρχή του μουσικού ταξιδιού τους.
Από το εξώφυλλο/λογότυπο καταλαβαίνουμε ότι μαύρη μαυρίλα θα μας πλακώσει και δεν πέφτουμε έξω, μιας και ο ήχος, παγωμένος, ξερός, σπηλαιακός, μας μεταφέρει στα άγρια σκανδιναβικά όρη, στη μέση ενός απάτητου δάσους από ανθρώπινο πόδι, στο απόγειο μιας παγωμένης νύχτας του ατέρμονου χειμώνα. Πέντε μεγάλα κομμάτια (συν ένα intro και ένα outro) συνολικής διάρκειας 42 λεπτών, δημιουργήθηκαν για να ξυπνήσουν πρώιμα συναισθήματα του είδους, μιας εποχής που δεν χρειαζότανε να ξεπατικώσεις όλη την occult βιβλιοθήκη της γης για να ξεθάψεις κάποιο ξόρκι, τελετουργικό, όνομα δαίμονα που δεν έχει χρησιμοποιηθεί ακόμα ή να φοράς φούμο, 100 κιλά corpsepaint, ότι σύμβολο μπορούσες να βρεις από φίλο, πρώην, γκοθού που “τραβιόσουνα” σε ώρα ανάγκης, ή ρόμπες αντίστοιχα περίτεχνες, με πετραχήλια καρατίων. Η αποστροφή, η απομόνωση, ο εσωστρεφής χαρακτήρας των Νορβηγών Burzum, όπως αυτός αποτυπώθηκε κάπου αρχές του 1990 είναι ο βασικός άξονας της μουσικής της μπάντας. Τα φωνητικά να είναι μια μίξη Vikernes και Fleurety demo εποχής (όχι τόσο high pitched όμως) με κάποια σκόρπια goblinoid growls, οι ψυχρές κιθάρες ενσωματώνουν όλα τα αργά/mid tempo σημεία των πρώιμων Enslaved, Ulver, Darkthrone με διακριτικά doom στοιχεία ala Katatonia/My Dying Bride και συνοδεύονται από ένα μπροστάρικο μονότονο μπάσο, δημιουργώντας ένα βαρύ σκοτεινό κλίμα που δύσκολα “αναπνέεις” και αυτός είναι ο σκοπός άλλωστε. Να ακούς black metal και να νιώθεις άβολα, ασφυκτικά, να περιστρέφεσαι από αρνητισμό με καμία αίσθηση φωτός, για να αξίζει την ταμπέλα αλλιώς είσαι απλά ένα “φαίνεσθαι”. Ο ήχος του είναι αξιοπρεπέστατος και αποτυπώνει το feeling που χρειάζεται, δίχως να γίνεται cult, retro ή επιτηδευμένα κακός.
Το βασανιστικά αργόσυρτο Red River, οι σφαδάζουσες μελωδίες του Prolonged Demise ή το Departure όπου παίρνουμε ένα μοναδικό “ξέσπασμα”- σε ταχύτητες - του άλμπουμ, δεν περνάνε απαρατήρητα. Μονολιθικοί, και με την επανάληψη απαραίτητο συνοδηγό, προσφέρουν απλή ουσιαστική έκφραση και το μόνο σίγουρο είναι ότι θα αγγίξουν τον οπαδό που έχει βίτσιο να του σκίζεται η ψυχή μέσω μουσικής.
Βαθμολογία 80/100
Για το RockOverdose,
Δημήτρης "Ronin"
Comments
