Συντάκτρια: Άννα-Μαρία Κέκια
Οι Αθηναίοι Empty Mirror ξεκινώντας από το 2020 και με το ντεμπούτο τους "Echoes of Eternity" δύο χρόνια αργότερα έχουν αποδείξει μέχρι σήμερα πως βρίσκονται σε μια διαρκή δημιουργική τροχιά.
Κάπως έτσι φτάνουμε στο δεύτερο άλμπουμ "Deus Profanus", που κυκλοφόρησε στις 25 Δεκεμβρίου και έρχεται να συνεχίσει τη φιλοσοφία του συγκροτήματος και να την εμπλουτίσει με περισσότερη κλασική gothic metal μαγεία.
Μέσα σε μόλις μισή ώρα, με μία ατμοσφαιρική εισαγωγή και πέντε χορταστικά κομμάτια οι Empty Mirror μας ταξιδεύουν σε ένα φαντασιακό λυρικό σύμπαν. Ένα έργο φόρος τιμής στο σκοτάδι, τις μυθολογικές απεικονίσεις και την αέναη πάλη μεταξύ του φωτός και της σκιάς.
Το άλμπουμ ανοίγει μια αιθέρια, ατμοσφαιρική απαγγελία, που εστιάζει στη συμβολική φιγούρα της Luna λίγο πριν δώσει πάσα στο πρώτο single του δίσκου “Luminous Child”. Ένα επικό πεντάλεπτο σκοτεινής μυστηριακής σύνθεσης, που μας βάζει πλέον απόλυτα στο mood του δίσκου και της ατμόσφαιρας που επιδιώκει η μπάντα να μας προσφέρει. Η συνδυαστική φωνητική ερμηνεία με τις άψογα εναρμονισμένες αντρικές και γυναικείες χροιές αναδεικνύει την αφηγούμενη μάχη ανάμεσα σε φως και σκοτάδι.
Στο ομότιτλο “Deus Profanus” το symphonic metal στοιχείο είναι ακόμα πιο έντονο με πρωταγωνιστικά τα οπερετικά φωνητικά της Αφροδίτης, που μαζί με τα βαθιά growls του Αντρέα επικοινωνούν την αντιπαράθεση ανθρώπινου και υπερφυσικού σε μια επική απόδοση. Δεν λείπουν και τα λατινικά ως μια έξτρα τελετουργική πινελιά και ένα συναισθηματικό αποκορύφωμα στη δημιουργία.
Το “Zephyros”, μια σκοτεινή ωδή σε έναν άνεμο του θανάτου (παρά την μυθολογική αντίθεση) ξεχωρίζει με τις δυναμικές, μελωδικές κιθάρες και τα υπέροχα haunting φωνητικά. Άλλο ένα κομμάτι που δημιουργεί εικόνες, ατμοσφαιρικά σκηνικά εγκατάλειψης, σκοτεινής μυθικής φαντασίας και ψυχικής έντασης.
Και φτάνουμε στο προσωπικό μου αγαπημένο, το “Medea”. Πρόκειται κυριολεκτικά για έναν διάλογο μεταξύ της Μήδειας και του Ιάσωνα (με τις εκπληκτικές φωνητικές ερμηνείες της Αφροδίτης και του Αντρέα) σε μια σύγχρονη μουσική απόδοση της τραγωδίας του Ευριπίδη.
Μαγευτικές εναλλαγές οπερετικού, ατμοσφαιρικού και αβυσσαλέου melodic death metal σε vibes Insomnium και Dark Tranquility, με συναισθηματική ένταση και ποιητική θεατρικότητα. Ένα αριστούργημα.
Ο δίσκος κλείνει με την πιο μελαγχολική και ambient σύνθεση του “Tristessa”, που φτιάχνει έναν γλυκά σκοτεινό και δυναμικό μαζί επίλογο στο όλο έργο των Empty Mirror.
Δεν υπάρχουν πολλά ακόμα να σχολιάσω και βασικά δεν υπάρχει κάτι που λείπει. Είναι ένας δίσκος με μια σχεδόν στρατηγική διάρκεια, που ρέει αρμονικά και αβίαστα από την αρχή ως το τέλος σαν ένα εννιαίο έργο με επιμέρους chapters. Κάθε μέρος της μπάντας από τις κιθάρες μέχρι τα φωνητικά, τα πλήκτρα, τα τύμπανα είναι άψογο σαν μια καλοκουρδισμένη μηχανή.
Οι Empty Mirror έχουν επενδύσει στη λεπτομέρεια και την καλλιτεχνία και τα καταφέρνουν εξαιρετικά. Οι συνθέσεις τους αποπνέουν αυθεντικό συναίσθημα και προσωπική έμπνευση κεντημένη με επιρροές από σπουδαίους δημιουργούς του χώρου.
Μια υπέροχη δουλειά, που αξίζει να ακούσετε και να στηρίξετε, ένα ακόμα διαμαντάκι στην εγχώρια metal σκηνή.
Βαθμολογία: 90/100
Για το Rock Overdose,
Άννα-Μαρία Κέκια
EMPTY MIRROR - "Deus Profanus"
Facebook: https://www.facebook.com/emptymirrorband
Instagram: https://www.instagram.com/empty.mirror.band
Comments
