Συντάκτης: Δημήτρης Ronin
Από τον Βόλο, με αγάπη, μας έρχεται μια συμφωνία με τον Διάβολο. Οι συμπατριώτες μας επιστρέφουν με την δεύτερη προσπάθειά τους, αφού ενδιάμεσα έδωσαν το παρόν επί σκηνής ανοίγοντας για διάφορα γνωστά ονόματα του χώρου που ώθησε την διάδοση του ονόματός τους και θα έλεγα ότι είναι η κατάλληλη χρονική στιγμή, γιατί στην βράση κολλάει το σίδερο.
Καταρχάς από το εξώφυλλο και βλέποντας την υπογραφή του Psychon (Septic Flesh) στη μίξη/master, καταλαβαίνεις ότι ανέβηκαν όλα ένα σκαλοπάτι. Λόγο του πιο “απλωμένου” ήχου λοιπόν, η θηριωδία των Behemoth είναι ακόμα πιο εμφανής μεν αλλά δίνει έδαφος και για τις άλλες επιρροές τους να φανούνε, να ξεχωρίσουν και να αναδείξουν ένα σύνολο που δεν είναι μια απλή κόπια των Πολωνών βασιλιάδων. Τιμούν το σουηδικό death/black των 90s με Necrophobic, Sacramentum, Dissection (πανταχού παρόντες), Naglfar, Hypocrisy και όλο αυτό το σινάφι της σκηνής, εμπλουτίζοντας διακριτικά κάποια Cradle Of Filth σημειάκια ή και Limbonic Art θα έλεγα (βλέπε τελείωμα από Fall Of Babylon) μα, σε καμία περίπτωση δεν είναι πληκτράτο το στυλ τους για να μην σας παραπλανήσω, είναι απλά μικρά και σημαντικά κομμάτια του σκοτεινού παζλ τους. Όπως και στην προηγούμενη κυκλοφορία τους είχανε guest σε ένα κομμάτι τον Jens Rydén (φωνητικά στα 3 πρώτα Naglfar), συνεχίζουν και εδώ την παράδοση με τον συμπαθέστατο καράφλα Henri Sattler (God Dethroned) στο ομώνυμο, που είναι ότι πρέπει για πιτ σε συναυλίες με το thrashy ρυθμό του. Το Deorum Cremator ξεκινάει με ένα σκοτεινό ριφ, παρμένο από τα σκονισμένα σημεία του μυαλού του Snorre Ruch (Thorns), συνεχίζει οργισμένα, είναι μεγαλειώδες, έχει υμνικά σημεία και το ψηφίζω το καλύτερο μέχρι στιγμής. Το σφυροκόπημα δεν λέει να χαλαρώσει ούτε στο God’s Demise, ούτε στο Priest Of Blasphemy, όπου παρατηρούμε μια πιο θεατρική προσέγγιση του τραγουδιστή υιοθετώντας τις τεχνικές του Attila στη μέση του κομματιού. Στο Devil’s March χρησιμοποίησαν πετυχημένα στη εισαγωγή sample από την “ιδιαίτερη” ταινία Faust του 1994 από τον Jan Švankmajer, γιατί το στιχουργικό concept βουτά στα άδυτα του ανθρώπινου ψυχισμού και την σχέση του με το Θείο, την θρησκεία και τις επίγειες απολαύσεις.
Οι ρυθμοί είναι καταιγιστικοί, οι κιθάρες σπέρνουν φωτιά και το λαρύγγι του Thyragon, δαιμονισμένα, ρίχνει κατάρες. Σε πιάνει από τον λαιμό θες δε θες και απαιτεί τον χρόνο σου γιατί θα σε αποζημιώσει σαν να έχεις ασφυξιοφυλία χωρίς να το ξέρεις. Επενδύστε άφοβα.
Βαθμολογία 80/100
Για το Rockoverdose,
Δημήτρης Ronin
ok
Comments
