Συντάκτης: Άγγελος Χατζηγιάννης
Το παραμύθι μπορεί να μην έχει αίσιο τέλος, αλλά η πορεία της παρέας από τα Γιαννιτσά μόνο αίσια μπορεί να χαρακτηριστεί.
«Όλα τα παραμύθια έχουν καλό τέλος». Η συγκεκριμένη φράση έχει λαξευθεί στο μυαλό όλων μας, αφού στην τρυφερή παιδική μας ηλικία η κοινωνία μοιάζει να προσπαθεί να μας διατηρήσει σε μια παραμυθένια ψευδαίσθηση ότι η ζωή είναι όμορφη και χαρούμενη. Μεγαλώνοντας όμως, όλοι αργά ή γρήγορα συνειδητοποιούμε πως το μονοπάτι της ζωής μας κάθε άλλο παρά στρωμμένο με ροδοπέταλα είναι. Άγχη και ανησυχίες, απώλειες και ατυχίες αναπόφευκτα μας διδάσκουν πως δεν έχουν όλα τα παραμύθια αίσιο τέλος.
Την προηγούμενη εβδομάδα γίναμε μάρτυρες της ολοκλήρωσης ενός αλλιώτικου παραμυθιού, ενός μουσικού παραμυθιού από τους Γιαννιτσιώτες Halocraft, το οποίο επτά χρόνια μετά έλαβε επιτέλους το αίσιο τέλος που όλοι περιμέναμε. Τι θα γινόταν όμως αν τα πράγματα ήταν αλλιώς; Τι κι αν μια συγκεκριμένη απόφαση είχε παρθεί διαφορετικά, ποιο θα ήταν το αντίκτυπό της για το Δάσος του Λαγού, του Γάτου, της Αλεπούς και του Λύκου; Οι μυστηριώδεις παραμυθάδες μας εξετάζουν αυτό το ενδεχόμενο στο δεύτερο μέρος του νέου τους διπλού δίσκου, και μόλις μια βδομάδα μετά το «true ending» της ιστορίας τους, μας παρουσιάζουν ένα σύμπαν όπου όλα είναι διαφορετικά....
Στη νέα μας πραγματικότητα λοιπόν, κάτι δυσοίωνο μοιάζει να αναστατώνει την ηρεμία του Μεγάλου Δάσους. Τα ζώα του Δάσους αποδίδουν την αναστάτωση αυτή στη Μεγάλη Μητέρα και τα μαγικά της, οπότε και αποφασίζουν να κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να την απομακρύνουν. Το δύσκολο αυτό εγχείρημα αναλαμβάνουν οι τέσσερις ήρωές μας, οι οποίοι τη γνωρίζουν από τις προηγούμενες περιπέτειες τους στη Μεγάλη Θάλασσα. Οι δύο μεριές θα έρθουν σε ρήξη και η Μητέρα των Δασών θα εγκαταλείψει μυστηριωδώς το Μεγάλο Δάσος, αφήνοντας πίσω της ένα απύθμενο χάσμα στο σημείο όπου βρισκόταν η κατοικία της. Μια ματιά μέσα στο χάσμα αυτό και οι ήρωές μας βλέπουν κάτι να κινείται... (“The Thing We Saw At The Abyss”).
Το Δάσος έχει χάσει πλέον τη ζεστασιά και τη ζωντάνια του τώρα που η Μεγάλη Μητέρα είναι «so far away» (“The Silent Forest”), με τα πάντα πλέον να είναι παγωμένα και καταθλιπτικά. Ο οιωνός Της τότε αρχίζει να εκπληρώνεται, καθώς είχε προφητεύσει πως «όταν το Δάσος μείνει απροστάτευτο, μια μεγάλη καταστροφή δεν θα αφήσει παρά μόνο έναν λύκο ζωντανό». (“To Leave A Single Wolf Alive”, “It Was Promised”). Οι ήρωές μας επιστρέφουν στο χωριό τους για να διαπιστώσουν με τρόμο πως μια τεράστια πυρκαγιά έχει αποδεκατίσει τα πάντα στο πέρασμά της, με τα ζώα να τρέπουν μάταια προς φυγή και να παραδίδονται στις φλόγες (“And The Weak Suffer What They Must”, “A Handful Of Rust”). Οι προσπάθειες του Λαγού, του Γάτου και της Αλεπούς να σταματήσουν τις μεγάλες φλόγες θα αποβούν μοιραίες για τους αξιαγάπητους ήρωές μας, καθώς η φωτιά θα τους καταβροχθίσει με απληστία (“They Rest In Flames”). Μοναδικός επιζών ο Λύκος, ο οποίος μετά βίας γλιτώνει με τη ζωή του, προορισμένος από εδώ και πέρα να κουβαλά τις αναμνήσεις του Μεγάλου Δάσους (“Remember Me”), αλλά και της Μεγάλης Μητέρας (“Forget Me”).
Σε αντίθεση με το «φωτεινό» αδερφάκι του, το “To Leave A Single Wolf Alive” είναι ένα άλμπουμ βυθισμένο στο απόλυτο έρεβος. Τα κομμάτια του εξακολουθούν να βρίσκονται στο φάσμα του post rock, ωστόσο διαφοροποιούνται σημαντικά από το “The Sky Will Remember” δομικά, αλλά και υφολογικά. Εδώ διακρίνουμε doom και heavy metal διαθέσεις, με τα riffs κατά διαστήματα να μοιάζουν να προέρχονται από μια heavy metal μπάντα της εποχής. Παρόλα αυτά, ο trademark ήχος των Halocraft δεν θα μπορούσε να λείπει κι από εδώ, με πιο λαμπρό παράδειγμα το καταληκτικό “Forget Me”, το οποίο είναι μόλις το δεύτερο κομμάτι της τριλογίας -μετά το “She Speaks of Stars”- με επίσημους στίχους. Η παραγωγή του δίσκου παραμένει ένας από τους άσους στο μανίκι της τετράδας, με όλες τις μελωδίες να φτάνουν στα αυτιά μας ευκρινείς και άρτιες.
Στο ερώτημα «Ποιο από τα δύο νέα άλμπουμ των Halocraft είναι καλύτερο;», η απάντηση είναι πραγματικά δύσκολη, σαν να προσπαθείς να διαλέξεις το αγαπημένο σου παιδί. Το καθένα αποτελεί ξεχωριστή οντότητα στον μουσικό χάρτη κι ενεργοποιεί διαφορετικές συνάψεις στον εγκέφαλο του κάθε ακροατή. Το μόνο σίγουρο είναι πως το “To Leave A Single Wolf Alive” επιτελεί ιδανικά τον σκοπό του ως το «alternative/bad ending» της ιστορίας των Halocraft. Ανεξαρτήτως των προτιμήσεων, ένα είναι το αδιαμφισβήτητο γεγονός: οι Halocraft έχουν βρει τον τρόπο να δημιουργούν ποιοτική μουσική που ενεργοποιεί τη φαντασία του κάθε ακροατή και τον ενθαρρύνει να σχηματίσει τις δικές του εικόνες και τη δική του ερμηνεία για την εκάστοτε ιστορία τους. Και όσο αυτοί συνεχίζουν να το κάνουν, εμείς θα συνεχίζουμε να τους στηρίζουμε, μέχρι να μη μείνει παρά μόνο ένας λύκος ζωντανός.
Βαθμολογία: 81/100
Για το Rockoverdose,
Άγγελος Χατζηγιάννης
Comments
