Συντάκτης: Άγγελος Κατσούρας
Υπάρχει άραγε μεγαλύτερη και πιο χαρακτηριστική μορφή στον μεταλλικό ήχο από τον τραγουδιστή και ηγέτη των Hirax, τον εμβληματικό και έξω καρδιά Katon W. De Pena; Δύσκολο θα πω προσωπικά. Ένας από τους πιο πιστούς και δοτικούς στρατιώτες του τίμιου μετάλλου μέσα στα χρόνια, βαδίζοντας πλέον στα σχεδόν 62, αποφασίζει μετά από 11 ολόκληρα χρόνια να επιστρέψει με το 6ο μόλις full-length των Hirax ονόματι “Faster Than Death”, και να δείξει σε όλους πως γίνεται σωστά η δουλειά. Λέμε μόλις γιατί η μπάντα πέρυσι συμπλήρωσε 40 χρόνια ζωής (!!!!) και είχε δυστυχώς πάντα ως κοινό χαρακτηριστικό τα μεγάλα διαστήματα απουσίας ανά δίσκο. Έτσι μετά τα 2 πρώτα εμβληματικά άλμπουμ μεταξύ 1985-1986 (“Raging Violence”/”Hate, Fear And Power”), έπρεπε να περιμένουμε άλλα 18 χρόνια για να έρθει το “The New Age Of Terror” το 2004 και αφού είχαν προηγηθεί 2 φοβερά ΕΡ μεταξύ 2000-2001 (“El Diablo Negro”/”Barrage Of Noise”). Εκεί έδειχνε κάπως το πράγμα να ισιώνει και αφού είχαμε άλλα 2 ΕΡ μέσα στην ίδια χρονιά το 2007 (“Assasins Of War”/”Chaos And Brutality”) και ήρθε και το 4ο άλμπουμ “El Rostro De La Muerte”, διατηρήσαμε κάποιες ελπίδες ότι οι Hirax είχαν έρθει για να μείνουν, δυστυχώς όμως αυτό δεν συνέβη όπως θέλαμε.
Φτάσαμε στο σωτήριο έτος 2025 και με μοναδικό δείγμα δισκογραφίας το “Immortal Legacy” το 2014, για να πάει ξανά η καρδιά στη θέση της. O Katon δεν το έπαιξε ποτέ ιστορία με τα άλμπουμ και ποτέ δεν κυκλοφόρησε κάτι που δεν ήταν άκρως ποιοτικό και απλά επειδή έπρεπε να βγει απλά. Όταν οι Hirax έβαζαν το λογότυπο τους σε δίσκο ή ΕΡ, ήξερες ότι όχι απλά θα λάβεις τιμιότητα κι αφοσίωση, αλλά και υπεράνω του μέσου όρου έμπνευση και ποιότητα. 11 χρόνια μετά το “Immortal Legacy” λοιπόν, και με αρχικά δείγματα το “Relentless” σαν βίντεο κλιπ αλλά αι το “Drill Into The Brain” ως Lyric video, το πράγμα μύριζε μπαρούτι, με τον κόσμο να παθαίνει πλάκα με το πόσο φοβερά ήταν τα κομμάτια και πόσο ανανεωμένοι ακούγονταν οι Hirax. Ο Katon αυτή τη φορά με νέους συντρόφους, τον κιθαρίστα (που παίζει και το μπάσο στο δίσκο) Neil Metcalf, ετών μόλις 29 παρακαλώ αλλά και τον γνωστό και μη εξαιρετέο και πολυβόλο ολκής Danny Walker στα τύμπανα, που σε τόσες δισκάρες και γκρουπάρες έχει παίξει, εξαπολύει μία ανελέητη επίθεση τονίζοντας πόσο ΜΟΝΟ ΘΡΑΣ είναι σαν άτομο και με το τελικό αποτέλεσμα των 9 κομματιών στο “Faster Than Death” να γράφει 22’.
Ναι καλά διαβάσατε, ΕΙΚΟΣΙ ΔΥΟ ΛΕΠΤΑ ΔΙΣΚΟΣ. Και τι δίσκος. Υπερδισκάρα θα έλεγα χωρίς καν να είμαι υπερβολικός ή λιγότερο περιγραφικός από την ωμή πραγματικότητα. Κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι, οι Hirax του 2025 ίσως και να μην ακούστηκαν ποτέ ξανά ΤΟΣΟ υπέροχοι στην καριέρα τους. Θα πει κανείς παλαίουρας τώρα “κάτσε ρε φίλε, δε γίνονται αυτά που λες, δε γίνεται ένα thrash άλμπουμ του 2025 να είναι καλύτερο από ένα thrash άλμπουμ του 1985” και τις περισσότερες φορές θα είχε δίκιο. Προκαλώ οποιονδήποτε στην ηλικία μου και άνω, εκεί στα 40φευγα προς 50, να βάλει το δίσκο χωρίς να ξέρει ότι ακούει Hirax και να πάρει την απόφαση αφού ακούσει το άλμπουμ αν και κατά πόσο ισχύουν αυτά που αναφέρω. Δεν θα κρύψω ότι όπως και με κάθε μεγάλο συγκρότημα του είδους, έτσι και με τους Hirax η αγάπη είναι τεράστια. Θα πει τώρα ξανά κάποιος άλλος “κάτσε ξανά ρε συ, μεγάλο συγκρότημα οι Hirax; Δηλαδή οι άλλοι τι είναι;” και πάλι εν μέρει θα είναι σωστή η απορία. Το αν κάποιες και πόσες μπάντες έκαναν μεγαλύτερη καριέρα ή έγιναν γνωστότερες και είχαν περισσότερη διάρκεια και μεγαλύτερη δισκογραφία, δεν αναιρεί αν οι Hirax ήταν μεγάλη μπάντα, ειδικά για πολύ κόσμο εκεί έξω και για όσους τους θεωρούν σημαία του underground.
Ο δίσκος ΦΥΣΑΕΙ από την αρχή με το προαναφερθέν “Drill Into The Brain”, ο Katon σε κάθε στίχο σε οδηγεί χωρίς κόπο στο πλησιέστερο moshpit, οι κύκλοι ανοίγουν σε διάμετρο και σε συνδυασμό με ένα ήχο που σκοτώνει και ειδικά τις κιθάρες του Metcalf που έχουν ένα φοβερό ήχο, αποτελούν το κερασάκι στην τούρτα. Ο Walker ακολουθεί το τέμπο για πλάκα χωρίς καν να χρειαστεί να υπερβάλλει και απλά το μόνο που αλλάζει είναι τα κομμάτια θα γκρουβάρουν λίγο παραπάνω όπως το “Drowned Bodies” ή το “Revenant” για παράδειγμα, που είναι και το μεγαλύτερο κομμάτι στο δίσκο (διάρκεια 3:45 για να πάρετε γεύση τι παίζει μέσα), ή αν θα είναι φουλ επίθεση όπως το “Armageddon” για παράδειγμα ή το φοβερό δίδυμο που κλείνει τον δίσκο με τα “Warlord’s Command” και “Worlds End”, όπου έχεις αφεθεί με το στόμα ανοιχτό και θαυμάζεις πραγματικά την ανθεκτικότητα των Hirax μέσα στο χρόνο. Ειδικότερα όσους έχω δει τον τελευταίο καιρό να μην τους γνώριζαν -λογικό ως ένα σημείο- έχουν μείνει άναυδοι σε φάση “από που ξεφύτρωσαν αυτοί;”. Έλα όμως που δεν ξεφύτρωσαν και ήταν σταθερή αξία, απλά δυστυχώς για όλους μας, δεν επέλεγαν να το δείχνουν συχνότερα μέσα στα χρόνια.
Ασχέτως αν και πόσο οπαδός των Hirax ή του thrash είσαι γενικότερα, το αποτέλεσμα του “Faster Than Death” δε μπορεί να χαρακτηριστεί τίποτα λιγότερο από υπέροχο. Και όσο και να το περίμενε κάποιος που ξέρει τη μπάντα από παλιά, ή να μην το φανταζόταν κάποιος που δεν τους γνώριζε, αυτή είναι και η μεγαλύτερη επιτυχία του, το κοινό αίσθημα του “τι έγινε εδώ μέσα ρε παιδιά; από που ήρθε αυτό;” που προκύπτει στο τέλος. Θα μου πείτε τώρα, ποιό τέλος που δεν προλαβαίνει καν να αρχίσει και άμεσα τελειώνει ο δίσκος. Από την άλλη όμως, αυτό είναι και τεράστια τσιτιά του δίσκου, σε μία ώρα το’χεις ακούσει απανωτά 3 φορές και δε νομίζω να περιοριστείς και μόνο εκεί καθώς οι ακροάσεις δίνουν και παίρνουν συνεχώς. Οι Hirax με το “Faster Than Death” κάνουν ένα μικρό θαύμα, όχι απλά βγάζοντας ξανά το όνομα τους στο προσκήνιο με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, αλλά και δείχνοντας ότι μερικά πράγματα δε θέλουν κόπο αλλά τρόπο. Θα είναι πραγματικό κρίμα να μην έχουμε μία συνέχεια σε διάρκεια αυτής της έμπνευσης, δε μας έχουν δώσει δείγματα μεγάλης σταθερότητας χρονικά, γι’αυτό και πρέπει να εκτιμηθεί η αξία του σε πραγματικό χρόνο και με ελπίδα για κάτι ανάλογο μελλοντικά.
Βαθμολογία: 92/100
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας


