Συντάκτης: Δημήτρης "Ronin"
Επιστροφή στα κρύα και απ’ ότι φαίνεται, ο χειμώνας θα ’ναι βαρύς. Οι Φινλανδοί τιτάνες, επιστρέφουν πιστοί στο ραντεβού τους μετά από τρία χρόνια και με άγριες διαθέσεις να κοντράρουν όλα τα μεγάλα ονόματα του χώρου τους! Όχι ότι δεν είχανε ήδη πάρει θέση στους διακεκριμένους, αλλά τώρα είπανε ήρθε η ώρα “να τις μετρήσουμε”.
Και ΝΑΙ, με το μπάσιμο του Pale Masquerade, αφού προηγήθηκε το σχεδόν synthwave εισαγωγικό Twilight Passages, σε πιάνει απ’ το λαιμό μια αγριάδα τύπου πρώιμων Cemetary, που σε κολλάει στον τοίχο με τη ροή του. Άμεσο και αποκαλυπτικό, δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας για το τι επέρχεται. Portrait Without A Face μας θυμίζει ότι το 90s Doom/ Death μπορεί και στις μέρες μας να είναι επίκαιρο, φρέσκο και ουσιώδες, χωρίς γοτθικές κλαψομουνιές ή συμφωνικά στοιχεία, παραμένοντας πάνω απ’όλα METAL με όλα τα cliché horror στη θεματολογία.
Το τι μπάντες θα περάσουν απ’ το μυαλό σας δεν έχει καν νόημα να το ψάξετε τώρα, θα έρθει με τις ακροάσεις που εθιστικά, θα κάνετε. Προφανώς οι Paradise Lost των 2-3 πρώτων άλμπουμ επισκιάζουν το αποτέλεσμα αλλά, οι Lake Of Tears, Tiamat, οι “ορθόδοξοι” Anathema, προγκάνε τον ώμο επίσης. Το Daughter Of Lingering Pain είναι ένας αφροδισιακά βασανιστικός σερνάμενος ύμνος, όπου διακρίνουμε κάποια My Dying Bride σημειάκια, έτσι για την πουτανιά. Lugubrious Dance, συνεχίζεται το, για τα δεδομένα τους, up-tempo κοπάνημα, με τις κιθάρες να μαστιγώνουν ριφ σαν τείχος που σε καταπλακώνει, χωρίς να ξεχνάνε τα αργόσυρτα μέρη τους. Οι τύποι ΞΕΡΟΥΥΥΥΝ... Ε, Τώρα τι να πω για την διασκευάρα στο Save A Prayer των Duran Duran; Πραγματικά ακολουθούνε και έχουν με το παραπάνω, το ταλέντο των δασκάλων τους και σε αυτόν τον τομέα. Θα μπορούσε να ήταν σε ένα b-side εποχής Shades Of God ή Gothic που, θα ήθελε πολύ να είχε γράψει ο Gregor Mackintosh. Πήραν το βασικό θέμα, το έκαναν δικό τους σαν σιωπηλοί εκτελεστές και το έντυσαν με την παραγωγάρα που, ναι μεν ριζώνει στην χρυσή δεκαετία, αλλά έχει τα προτερήματα του τώρα. Πάρε μια, παραλίγο δεκάλεπτη, doom ελεγεία στο The Haunted Oblivion, όπου οι Candlemass έρχονται λίγο πιο πολύ στο προσκήνιο και τολμώ να πω, ότι διέκρινα κάποια “δικά μας” παιδιά, ονόματι Septic Flesh στα lead (που ίσως να υπήρχαν και πιο πριν τώρα που το σκέφτομαι, αλλά καλά κρυμμένα), με ένα “σβήσιμό” αλά Brave Murder Day στο lead και τσέλο για τέλος. Θέλετε να σας πω περισσότερα; Άντε εντάξει…
Η επιθετικότητα του Godless Beauty, με την βαρβατίλα του Turn Loose The Swans και Clouds, ζαχαρωμένα ελάχιστα με την μελαγχολία του Serenades/The Silent Enigma, στην βάση της συνθετικής διαύγειας των Paradise Lost της νιότης τους, δημιουργούν έναν αριστουργηματικό μεγάλιθο. Πολλοί θα πούνε, “Δεν είναι καθαρό Hooded Menace” και τους προλαβαίνω...Είναι το ΑΥΤΟ ακριβώς που έπρεπε να βγάλουν! Οι τύποι απλά και όμορφα μόλις κυκλοφόρησαν, τον καλύτερο δίσκο τους, τον καλύτερο στο είδος εδώ και πολλά χρόνια και φυσικά, έναν από τους top της χρονιάς. Μπήκατε ή ακόμα;
Βαθμολογία 100/100
Για το RockOverdose,
Δημήτρης "Ronin"
Hooded Menace - “Lachrymose Monuments of Obscuration”
Season of Mist
3 October 2025
Comments
