Συντάκτης: Άγγελος Κατσούρας
Descent: Κάθοδος! Τι οξύμωρος ίσως να φαίνεται αυτός ο τίτλος σε κάποιους για μία μπάντα με συνεχή άνοδο ποιότητας λες και δεν υπήρξε ποτέ το πρότερο δείγμα των 11 υπέροχων δίσκων τους και μιας πορείας άφθαρτης στο χρόνο τα τελευταία 38 χρόνια.. Από την άλλη όμως ο τίτλος του 12ου δίσκου των Immolation (Κύριε Ελέησον) δε θα μπορούσε να περιγραφεί με πιο σωστή λέξη. Το “Descent” είναι η κάθοδος του ακροατή στην Άβυσσο της μουσικής τους και άντε τώρα να περιγράψεις τι συμβαίνει ξανά εδώ μέσα, πως κατορθώνουν ξανά να υπερβούν οποιαδήποτε προσδοκία και πως ξανά βγαίνουν νικητές έναντι των ακροατών από την πολύ πρώτη ακρόαση του δίσκου αυτού. Το ότι λογίζονται εδώ και πάρα πολλά χρόνια ως η κορυφαία παλιά μπάντα του είδους σε διάρκεια είναι γνωστό (με τους Autopsy και Incantation από πολύ κοντά σε ποιότητα κυκλοφοριών ακόμα και τα τελευταία χρόνια). Το ότι ζωντανά διαλύουν το σύμπαν σε κάθε τους εμφάνιση είναι επίσης γνωστό. Το ότι όσα κι αν περιμένεις πάλι θα βρουν τρόπο να σε εκπλήξουν είναι κάτι που το περιμένουν όλοι. Ε τότε πως στο διάολο (που έχει βάλει σίγουρα χέρι και πόδι εδώ μέσα) ΠΑΛΙ φτάνουμε να μιλάμε για υπέρβαση ενώ γνωρίζουμε τα παραπάνω;
Οι Immolation εδώ και πάρα πολλά χρόνια είναι σε πρωτοφανή φόρμα και δεν έχουν το παραμικρό πρόβλημα να κάνουν επίδειξη δύναμης όσο είναι αυτό δυνατό και (α)θέμιτο. Ειδικότερα από την κυκλοφορία του “Majesty And Decay” το 2010 κι έπειτα, δεν έχουν κοιτάξει ποτέ ξανά πίσω και όλο αυτό που κάνουν ενισχύεται σε δόσεις. Γίνονται ακόμα βαρύτεροι, ακόμα επιβλητικότεροι, ακόμα πιο πνιγηροί σε ατμόσφαιρα και ακόμα πιο ευχάριστα δυσάρεστοι (πως γίνεται; ε βάλτε το δίσκο να παίξει και θα καταλάβετε) ηχητικά. Με εξώφυλλο που ξανά δεν αφήνει πολλά στη φαντασία για το τι μας περιμένει όλους δια χειρός Eliran Kantor (παντοτινή εγγύηση ποιότητας) και με τα πρώτα δείγματα των “Adversary” και “Attrition” να προετοιμάζουν το έδαφος, ο ακροατής βρέθηκε άλλη μια φορά με σημαδεμένη τράπουλα εναντίον του με τους Immolation να κρατάνε τα βαριά χαρτιά για πάρτη τους και να τα ρίχνουν στο τραπέζι από πολύ νωρίς τινάζοντας το παιχνίδι στον αέρα. Ο τρόπος με τον οποίο μπαίνει μαλακά το “These Vengeful Winds” και ο ανυποψίαστος οπαδός ΞΕΡΕΙ ότι θα’ρθει καταιγίδα ρυθμού αλλά δεν είναι και πολύ σε θέση να προετοιμαστεί για το μέγεθος αυτής, είναι το κάτι άλλο. Σε παίρνουν και σε σηκώνουν με τον Steve Shalaty στα τύμπανα να πρωταγωνιστεί.
Ο τρόπος με τον οποίο μπορεί να αλλάζει ρυθμούς ανά πάσα στιγμή από ταχύτατα κατεβάσματα σε εφιαλτικά γυρίσματα και με τρομερή δύναμη και τεχνική, ενισχύει την ριφφολογία που κεντάνε ο συνήθης ύποπτος Robert Vigna και ο επίσης κομβικός Alex Bouks. O Bouks μάλιστα είναι και ο γουρλής της υπόθεσης καθώς με την έλευση του άλλαξε ξανά το λογότυπο της μπάντας επαναφέροντας το παλιό των αρχικών ημερών τους και από το “Atonement” και μετά που συμμετέχει, τα πάντα είναι σε συνεχή άνοδο κι εκεί που περίμενες οι Immolation να μην επαναλάβουν ανάλογες κορυφές, να που για άλλη μια φορά σε στέλνουν να ψάχνεις τη μπάλα μακριά με άγνωστο το αποτέλεσμα της εν λόγω έρευνας. Σαφώς δε θα μπορούσε να λείπει αναφορά σε έναν εκ των κορυφαίων frontmen της ιστορίας, με τον Ross Dolan να ακούγεται όλο και καλύτερος όσο περνάνε τα χρόνια, βρυχάται σαν λιοντάρι (έχει και την πλούσια κώμη που παραπέμπει εκεί) και ακούγεται τόσο υπέροχα πηχτός, εκφραστικός και γεμάτος σε ερμηνείες που είναι άξιος θαυμασμού το λιγότερο, χώρια ότι με το μπάσο του το οποίο πάντα ήταν όσο έπρεπε ευδιάκριτο, γεμίζει τις ύπουλες συχνότητες κάνοντας τον ήχο της μπάντας απροσπέλαστο. Ίσως μάλιστα στο “Descent” αυτό το αίσθημα έχει ενισχυθεί όσο ποτέ.
Οι Immolation ανοίγουν δρόμο απ’όπου περνάνε, σαν άλλοι βασιλείς, σαν άλλοι κατακτητές που επιβάλλουν το δικό τους νόμο σε ότι νέα πραγματικότητα κι αν θέσουν, τρομερό το δίδυμο πριν των διαθέσιμων δειγμάτων που αναφέραμε με το “The Ephemeral Curse” και το “God’s Last Breath” που από πολύ νωρίς σε κάνουν να αναρωτηθείς τι στο καλό θα ακολουθήσει μετά, με την απάντηση όταν ξεκινάει το δεύτερο μισό του δίσκου να’ναι αποστομωτική. Το νέο 3ο βίντεο της μπάντας για το “Bend Towatds The Dark” ήταν πολύ σωστή κίνηση μια και είναι από τα πιο ανεβαστικά κομμάτια του δίσκου με την καταστροφή των πάντων γύρω σου σαν ατμόσφαιρα πολύ έντονη, ενώ το “Host” είναι ένα πιο εφιαλτικού ρυθμού κομμάτι από αυτά που μόνο οι Immolation ξέρουν να προσφέρουν. Η ταχύτητα και ο εφιάλτης της ατμόσφαιρας βρίσκουν τη χρυσή τομή στο απίστευτο “False Ascent” λίγο πριν το τέλος, με τη φαινομενική ηρεμία πριν την καταιγίδα να αποτελεί το σύντομο ιντερλούδιο του “Banished”. Οι Immolation γενικά επιστρέφουν σε μια πιο μινιμαλιστική λογική εδώ, καθώς στο φοβερό “Acts Of God” πριν 4 χρόνια, τα έβαλαν όλα μέσα στην κυριολεξία, με 15 κομμάτια και 52’ διάρκειας στο μεγαλύτερο χρονικά άλμπουμ της ένδοξης καριέρας τους.
Με το “Descent” που κλείνει καθηλωτικά με το ομότιτλο κομμάτι που είναι και το μεγαλύτερο του δίσκου (κοντά στα 6’), το ρολόϊ δεν ξεπερνάει τα 42’ κάνοντας το ένα συνολικά πιο άμεσο άλμπουμ. Ο θαυμαστός τρόπος με τον οποίο οι Immolation έχουν κερδίσει την προσοχή σου για άλλη μια φορά χρήζει μελέτης πραγματικά. Δεν είναι ότι το ξανακάνουν, δεν είναι ότι δεν φείδονται ποιότητας, ρυθμών, δύναμης και σοκαριστικής έκφρασης, είναι κι ότι δείχνουν ακόμα πεινασμένοι σαν να μη συνέβη ποτέ τίποτα στην καριέρα τους, σαν να μην κατέκτησαν όλες τις απάτητες κορυφές προηγούμενων ετών, αν όχι δεκαετιών. Σαφέστατα και μιλάμε για κορυφαίο δίσκο ξανά, νομοτελειακά θα βρεθεί στις εκάστοτε λίστες της χρονιάς ακόμα κι από άτομα που δεν έχουν το ιερό ντεθμέταλλο ψηλά στις προτιμήσεις τους (θα ασχοληθούμε άλλη φορά με αυτήν την ατέλεια). Οι Immolation μ’αυτό που κάνουν ξανά στο “Descent” δείχνουν το δρόμο για όλες τις μπάντες ανεξαρτήτως είδους εκεί έξω, ανεξαρτήτως διάρκειας και ανεξαρτήτως επιτευγμάτων. Παραμένουν στο ύψος των περιστάσεων, υπερβαίνοντας κάθε πιθανό εμπόδιο κορεσμού και επανάπαυσης και παρότι το σκοτάδι της μουσικής τους αφήνει έντονο το αποτύπωμα τους, το μέλλον του μεταλλικού ήχου και ειδικά του ακραίου παρακλαδιού του, ορίζεται ως λαμπρό όσο είναι ανάμεσα μας.
Βαθμολογία: 95/100
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Immolation -Descent
Nuclear Blast
Release: 10 April 2026
Comments
