Συντάκτης: Άγγελος Χατζηγιάννης
Ένα αναπάντεχα πρωτότυπο και ιντριγκαδόρικο ντεμπούτο από τους Βολιώτες που κερδίζει την προσοχή σου.
Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν όντως ζούμε στο Μάτριξ ή όχι. Μιλάω για ορισμένες συμπτώσεις τόσο δαιμονικές που συμβαίνουν τόσο απρόσμενα και τόσο αναπάντεχα που σε κάνουν να απορείς γνήσια. Θα σας φέρω λοιπόν ένα παράδειγμα για να καταλάβετε για τι πράγμα μιλάω.
Απόγευμα Τετάρτης και πίνω την μπύρα μου στα Λαδάδικα Θεσσαλονίκης παρέα με φίλους μουσικούς –τους οποίους δε θα αναφέρω για να μη φανεί ότι μεροληπτώ απέναντί τους, εσείς ξέρετε ποιοι είστε. Η συζήτηση μοιραία καταλήγει στη μουσική και συγκεκριμένα στην εγχώρια σκηνή και τη συνεισφορά της στον σύγχρονο ήχο. Ύστερα από μια εκτενή κουβέντα, μου προτείνουν να δώσω μια ευκαιρία στο ντεμπούτο των Inner:I, το οποίο είχε μόλις κυκλοφορήσει. Μου το “πούλησαν” με ενδιαφέρων τρόπο, οπότε κι εγώ το έβαλα στη λίστα μου για ακρόαση όταν θα είχα τον απαραίτητο χρόνο.
Την επόμενη μέρα σχολάω και λαμβάνω ένα mail με το δελτίο τύπου για την παρθενική κυκλοφορία μιας μπάντας από τον Βόλο –και την Αθήνα– με τίτλο “Lavender”. To όνομα αυτής; Inner:I. Ποιος είμαι εγώ να πάω κόντρα στη μοίρα; Δέχομαι να το αναλάβω με χαρά. Το εξώφυλλο του δίσκου με προϊδέασε γρήγορα για κάτι σκοτεινό και αμιγώς προοδευτικό, αλλά φυσικά έπρεπε να πατήσω το play για να αποκτήσω πλήρη εικόνα.
Στα αυτιά μου έφτασε η μουσική μιας μπάντας με ξεκάθαρες επιρροές από την άλλη μεριά του Ατλαντικού, και πιο συγκεκριμένα της Αμερικάνικης prog metal σχολής. Οι περισσότεροι ίσως θα τους τσουβαλιάσουν ως ακόμα ένα heavy prog άλμπουμ –που το τελευταίο διάστημα γίνονται ολοένα και πιο δημοφιλή–, αλλά το “Lavender” μου έφερε στο μυαλό τους δύο εντελώς αντιδιαμετρικές μουσικές ταυτότητες, που με κάποιον τρόπο ξεδιπλώνονται συναγωνιστικά μεταξύ τους με περίσσεια μαεστρία.
Πιο συγκεκριμένα, οι πρώτες νότες του εναρκτήριου “Ylla” μου θύμισαν τoυς Muse στην αρχή της χιλιετίας, ενώ το ακόλουθο “Yellow Days” με την killer μπασογραμμή του αναδύει την αλητεία των πρώιμων Tool του “Undertow” και του “Opiate”. Οι εκπλήξεις ωστόσο δεν σταματάνε εκεί, καθώς η συνέχεια του δίσκου μου έδειξε πως οι Inner:I δεν περιορίζονται σε μια απλή αντιγραφή προγενέστερων μουσικών θρύλων. Το “Milestone” για παράδειγμα διαφοροποιείται από ό,τι προηγήθηκε σφύζοντας από την αισθητική του Rob Zombie. Το δε ομότιτλο κομμάτι κάνει μια βουτιά σε post rock/ambient νερά, προτού αναδυθεί ξανά με heavy prog διανθίσματα.
Αυτή η γενναιότητα που δείχνουν οι Βολιώτες στη μουσική προσέγγισή τους είναι ένα μεγάλο θετικό πρόσημο για το ντεμπούτο τους. Χρειάζεσαι μεγάλη άγνοια κινδύνου για να φτιάξεις έναν δίσκο επτά κομματιών τα οποία ναι μεν κινούνται στην ίδια μουσική βάση, αλλά ταυτόχρονα διαφέρουν τόσο ριζικά μεταξύ τους. Εκτελεστικά, η τριάδα παρουσιάζει ένα συμπαγές σύνολο, με το μπάσο να πρωταγωνιστεί σε μεγάλο βαθμό, τα τύμπανα να κάνουν αποτελεσματικά τη δουλειά τους, ενώ οι κιθάρες μας χαρίζουν κατά διαστήματα μερικά πολύ ιντριγκαδόρικα μουσικά θέματα και solo.
Στον αντίποδα τώρα, αυτή η άγνοια κινδύνου που λειτουργεί ως παράσημο για τους Inner:I είναι ταυτόχρονα και η αχίλλειος πτέρνα τους. Αν αγνοήσουμε το γεγονός ότι μιλάμε για προοδευτικό δίσκο και εξετάσουμε τα κομμάτια ως μέρος ενός συνόλου, παρατηρείται μια ανομοιομορφία, που λειτουργεί αποθαρρυντικά σε κάποιον μη εξοικειωμένο με τον πραγματικό σκοπό του καλλιτέχνη. Προσωπικά μπορώ να αντιληφθώ τους λόγους που το “Lavender” έχει την παρούσα δομή, δε συμβαίνει όμως το ίδιο με ένα λιγότερο εκπαιδευμένο αυτί.
Σε τελική ανάλυση, το ντεμπούτο των Inner:I είναι ένα ευχάριστο μουσικό ταξίδι που ενώ απαιτεί μόλις σαράντα λεπτά από τον χρόνο σου, σε ανταμείβει για τον χρόνο που αφιέρωσες και με το παραπάνω. Αν ο χρυσός κανόνας περί άγουρων ντεμπούτων και πιο ισχυρών δεύτερων δίσκων ισχύει κι εδώ, τότε αυτός είναι ένας παραπάνω λόγος να έχουμε στο νου μας τους Βολιώτες για το επόμενο βήμα τους. Στη δική μου ατζέντα τουλάχιστον, το “Lavender” αξίζει μια μνεία για την πρωτοτυπία του ανάμεσα στο τωρινό δισκογραφικό ρόστερ τους 2026.
Βαθμολογία: 76/100
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Χατζηγιάννης
Comments
